• Jubileusz

    Gospodarka Wodna

    Jesienią 1935 roku ukazał się pierwszy numer miesięcznika Gospodarka Wodna, czasopisma Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych (SITWM)

  • O czasopiśmie

    Gospodarka Wodna

    Szeroko rozumiana problematyka gospodarki wodnej, łącznie z ochroną środowiska. Zagadnienia hydrologii, hydrauliki, hydrogeologii..

  • Aktualności

    Światowy Dzień Wody

    Światowy Dzień Wody (World Water Day) obchodzimy w tym roku już po raz 21. Tym razem hasłem jest zrównoważony rozwój w odniesieniu do środowiska wodnego.

  • Aktualności

    120-lecie Przekopu Wisły

    Budowa Przekopu Wisły zaczęła się w gminie Cedry Wielkie – powiedział wójt Janusz Goliński na uroczystości odsłonięcia kamienia...

  • Aktualności

    Północna Brama Warszawy

    Projekt „Studium możliwości wykonania progu stabilizacyjnego poziomu wody w Wiśle na odcinku Warszawy...

  • O Gospadarce Wodnej
  • Światowy Dzień Wody
  • 120-lecie Przekopu Wisły
  • Północna Brama Warszawy

2018-12

zeszyt-5727-gospodarka-wodna-2018-12.html

 
W numerze m.in.:
Platforma multimodalna na dolnej Wiśle (km 766-771) w rejonie Bydgoszcz-Solec Kujawski - wyniki analiz branżowych. Część II (STANISŁAW WROŃSKI, LESZEK TUROWSKI, RAFAŁ MODRZEWSKI, ŻANETA MARCINIAK)
ANALIZA DOSTĘPNOŚCI DLA TRANSPORTU DROGI WODNEJ DOLNEJ WISŁY NA ODCINKU SOLEC KUJAWSKI-GDAŃSK. UWARUNKOWANIA NAWIGACYJNE W ramach analizy dostępności oraz uwarunkowań nawigacyjnych przeanalizowano odcinek drogi wodnej od planowanej lokalizacji platformy multimodalnej, tj. km 766-771 Wisły do ujścia do Morza Bałtyckiego. Jej celem było określenie warunków transportowych oraz identyfikacja możliwości prowadzenia żeglugi w stanie obecnym. Koryto Wisły na odcinku od Solca Kujawskiego (od ujścia rzeki Tążyny-Nizina Ciechocińska - 718 km) do ujścia do Morza Bałtyckiego uregulowano w drugiej połowie XIX wieku poprzez wykonanie inwestycji przystosowawczych w formie zabudowy hydrotechnicznej. Odcinek ten nie ma jednak jednolitego charakteru, co w konsekwencji doprowadziło do zróżnicowanych warunków transportowych. Klasyfikację analizowanego odcinka dolnej Wisły umożliwiającą ocenę drogi wodnej pod względem jej przydatności dla żeglugi prezentuje tabela. Z analiz wynika, że omawiany odcinek Wisły może być obecnie wykorzystywany do celów żeglugowych jedynie podczas stanów Klasyfikacja analizowanego odcinka Drogi Wodnej Wisły 1 Rzeka Wisła: km klasa Od ujścia rzeki Tążyny do miejscowości Tczew, 190,5 II Od miejscowości Tczew do granicy z morskimi wodami wewnętrznymi 32,7 III 2 Rzeka Martwa Wisła km klasa Od rzeki Wisły w miejscowości Przegalina do granicy z morskimi wodami wewnętrz- nymi 11,5 Vb Źródło: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie klasyfikacji śródlądowych dróg wod- nych, DzU z 2002 r., nr 77, poz. 695. GOSPOD 381 ARKA WODNA 12/2018 RÓŻNE wyższych niż SNW (średnia niska woda). Analiza danych hydrologicznych za okres minionych 30 lat wskazała, że żegluga powinna tu funkcjonować w okresie od marca do listopada - 9 miesięcy (ponad 270 dni w roku). Generalnie ok. 90 dni w roku jest niekorzystne dla żeglugi (niżówki, wezbrania i zjawiska lodowe). W latach 1970-2013 fale wezbraniowe notowano od 0 do 4 razy w jednym ro... więcej»

Konferencja Ochrona wód Morza Bałtyckiego (Marek Gromiec, Elżbieta Niemirycz)
Gdańsk, 12 września 2018 r.Konferencja pt. "Ochrona wód Morza Bałtyckiego przed zanieczyszczeniami z punktowych źródeł lądowych" odbyła się na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego (UG). Organizatorami byli: Wydział Chemii, we współpracy z Wydziałem Nauk Społecznych UG, a współorganizatorami: Urząd Marszałkowski Województwa Pomorskiego, Ambasada Królestwa Norwegii w Polsce oraz Innovation Nowary - agencja rządowa Norwegii. Patronat honorowy objął Dariusz Drelich - wojewoda pomorski. Otwarcia konferencji dokonali: prof. dr hab. Mariusz Makowski - dziekan Wydziału Chemii UG, Ann Elin Hattrem - radca handlowy Ambasady Królestwa Norwegii w Polsce oraz Andrzej Ski... więcej»

FAKTY (Ewa Skupińska)
Inauguracja roku akademickiego 2018/2019 na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska SGGW Warszawa, 2 października 2018 r. - Szczególne powitania kieruję do nowo przyjętych studentów. Rozpoczynamy nowy rok akademicki, wczoraj weszła w życie nowa ustawa - Kodeks dla Nauki. Wszystko się zmienia. Niech rok akademicki 2018/2019 będzie pełen sukcesów - powiedział m.in. prof. Eugeniusz Koda, dziekan Wydziału Budownictwa i Inżynierii Środowiska, inaugurując uroczystość w Auli Kryształowej SGGW. Władze uczelni reprezentował prof. Kazimierz Banasik, prorektor, który stwierdził, że nowy rok akademicki rozpoczynamy z wiedzą o nowej ustawie, która wprowadza olbrzymie zmiany w funkcjonowaniu uczelni. - Finansowanie jest korzystne dla uczelni dobrych, najlepszych. Musimy znaleźć się w tej grupie - dodał. W trakcie uroczystości wręczono nagrody rektora za wybitne osiągnięcia i za najlepsze prace magisterskie. Nagrodę indywidualną I stopnia za osiągnięcia naukowe otrzymał prof. Kazimierz Garbulewski, zaś za działalność organizacyjną - prof. Eugeniusz Koda.Kluczowym punktem uroczystości była immatrykulacja - studenci I roku złożyli ślubowanie. Wykład inauguracyjny "Fascynująca geotechnika - możliwości i wyzwania" wygłosił prof. Michał Topolnicki, zaś uroczystość zakończył Gaudeamus w wykonaniu Chóru Akademickiego SGGW. 20 la... więcej»

Ruszył trzeci, strategiczny plan działań w gospodarce wodnej w Polsce FOTO
Rozpoczęły się prace nad Planem Przeciwdziałania Skutkom Suszy (PPSS) z uwzględnieniem podziału kraju na obszary dorzeczy. W listopadzie 2018 r. została zawarta umowa na przeprowadzenie całego kompleksu zadań związanych z opracowaniem Planu, w tym ogólnopolskich konsultacji społecznych. Całość prac zakończy się do końca 2020 r. Jest to trzeci, po Planach Gospodarowania Wodami oraz Planach Zarządzania Ryzykiem Powodziowym (opracowanych przez KZGW, poprzednika prawnego Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie) projekt mający służyć zrównoważonemu gospodarowaniu wodami... więcej»

Platforma multimodalna na dolnej Wiśle (km 766-771) w rejonie Bydgoszcz-Solec Kujawski - część planistyczna (STANISŁAW WROŃSKI, LESZEK TUROWSKI, RAFAŁ MODRZEWSKI, ŻANETA MARCINIAK)
P latformę multimodalną Bydgoszcz- -Solec Kujawski projektuje się jako port przeładunkowy zapewniający dostępność do czterech środków transportu, wraz z centrum logistycznym i zapleczem technicznym. Jej korzystne położenie względem korytarzy transportowych oraz możliwość "wpięcia" się w system transportowy kraju omówiono we wcześniejszych artykułach - stanowią one uzasadnienie podjęcia prac w tym kierunku. Niemniej niezwykle ważną częścią opracowania był wybór optymalnej lokalizacji przyszłej inwestycji na dostępnym obszarze między Bydgoszczą a Solcem Kujawskim, dokonany poprzez analizę wielokryterialną dla trzech wskazanych przedsięwzięć, a także dalszych prac projektowych i analiz finansowych dla wariantu rekomendowanego. ANALIZA WIELOKRYTERIALNA W celu wyznaczenia optymalnej lokalizacji platformy multimodalnej wykonawca, zaprezentował, trzy wstępne warianty (rys. 1), które następnie poddano analizie wielokryterialnej. Warianty oceniono pod względem 7 kryteriów głównych, na które składało się łącznie 27 podkryteriów (tab. I). W wyniku przeprowadzonej analizy wielokryterialnej najwyżej oceniono wariant 2, który zebrał najwyższe oceny w kryterium hydrologicznym, nawigacyjnym, środowiskowym, przestrzennym i infrastrukturalnym. Największymi zaletami wariantu 2 były m.in.: dostępność terenu pod dalszy rozwój, korzystne położenie wejścia do portu, najwyższa ocena w najistotniejszych kryteriach, tj. hydrologicznym i środowiskowym, a także niewielka ingerencja w tereny Natura 2000, tylko na obszarze międzywala. GOSPOD 389 ARKA WODNA 12/2018 RÓŻNE KONCEPCJA ZAGOSPODAROWANIA TERENU I PROGRAM FUNKCJONALNY Zgodnie z przyjętymi założeniami platforma multimodalna ma obsługiwać w jednym miejscu trzy rodzaje transportu, tj. drogowy, kolejowy i wodny (ponadto transport lotniczy w postaci lotniska w Bydgoszczy), zatem niezwykle ważnym, a właściwie najważniejszym, jej elementem będzie usytuowanie portu rzecznego, wokół którego powstaną pozostałe jej funkcje... więcej»

2018-11

zeszyt-5689-gospodarka-wodna-2018-11.html

 
W numerze m.in.:
Platforma multimodalna na dolnej Wiśle (km 766-771) w rejonie Bydgoszcz-Solec Kujawski - prognoza popytu na przewozy ładunków z wykorzystaniem możliwości przeładunkowych platformy (STANISŁAW WROŃSKI, LESZEK TUROWSKI, RAFAŁ MODRZEWSKI, ŻANETA MARCINIAK)
P latforma multimodalna Bydgoszcz- -Solec Kujawski jest projektowana jako port przeładunkowy zapewniający dostępność do czterech środków transportu wraz z centrum logistycznym i zapleczem technicznym. Istotne w lokalizacji platformy w tym rejonie jest doskonałe położenie względem najważniejszego korytarza transportowego w Polsce, czyli połączenia Konurbacja Śląska-porty morskie w Gdańsku i Gdyni (najważniejszy szlak przewozów o charakterze międzynarodowym importowanych i eksportowanych drogą morską), który uzupełniają przewozy do portów w Gdańsku i Gdyni z Wielkopolski i Dolnego Śląska. Wolumen ładunków dystrybuowanych w głąb kraju będzie znacząco wzrastał w związku z planami rozwojowymi portów w Gdańsku (budowa portu centralnego) i Gdyni (rozbudowa portu poza falochron zewnętrzny), jak również ze wzrostem przeładunków w portach. ANALIZA OTOCZENIA Rola portów morskich w Gdańsku i Gdyni w lokalizacji i rozwoju platformy multimodalnej Bydgoszcz-Solec Kujawski Istota funkcjonowania portów morskich jest podyktowana zarówno samym transportem morskim, jak i dostarczaniem oraz odbiorem ładunków z regionu. Przeładunki w trójmiejskich portach morskich dotyczą GOSPOD 347 ARKA WODNA 11/2018 RÓŻNE głównie przewozów samochodowych i kolejowych, a paliwa płynne są transportowane rurociągami. Są to głównie ładunki o znacznie mniejszej wrażliwości na czas przewozów (o "długim terminie przydatności"); w tym wypadku udział segmentów transportowych w znacznym stopniu jest przesunięty w kierunku kolei. Dotyczy to w szczególności ładunków masowych, węgla, kopalin, kruszyw itp. Różnicę w wielkości przeładunków wg grup ładunkowych w portach Gdańsk w 2017 r. i Gdynia w 2015 r. w t/rok prezentuje tab. I. Zarządy portów w Gdyni i Gdańsku w ramach studiów wykonalności dla kolejowych stacji przeładunkowych wykonały w 2015 r. prognozy dynamiki dla ogółu przeładunków w terminalach, przewidujące m.in. ponaddwukrotny wzrost przeładunków pomiędzy 2015 i 2030 r., jak ... więcej»

Projekt INCONE60 narzędziem rozwoju gospodarczego wybrzeża południowego Bałtyku (MARCIN KALINOWSKI, RAFAŁ KOBA)
W ielkość przewozów towarowych w regionie południowego Bałtyku gwałtownie rośnie. Prognozuje się, iż tendencja ta będzie się utrzymywać w nadchodzących latach. Jednocześnie udział sektora kolejowego na europejskim rynku przewozów towarowych w ciągu ostatnich kilku dekad zmalał na rzecz transportu drogowego, co w efekcie powoduje wiele negatywnych skutków dla środowiska. W związku z tym konieczne są szybkie działania w celu skutecznego złagodzenia szkodliwych skutków tych zmian. Konsultacje, a także badania przeprowadzone podczas realizacji projektu pod tytułem SB LocPorts1), wykazały, że uruchomienie transportu towarowego i pasażerskiego wzdłuż międzynarodowej drogi wodnej E60 (MDW E60) da wyraźny impuls do rozwoju portów morskich zlokalizowanych wzdłuż linii brzegowej południowego Bałtyku, co z kolei przyczyni się do wzrostu gospodarczego całego regionu. E60 jest częścią europejskiej sieci śródlądowych dróg wodnych i jest wpisany w konwencję AGN. Jej część biegnie wzdłuż wybrzeża obszaru państw UE w regionie południowego Bałtyku: Danii, Niemiec, 1) Projekt SB LocPorts - projekt dotyczący rozwoju regionów nadbrzeżnych południowego Bałtyku poprzez współpracę portów lokalnych. Projekt realizowany jest przez Instytut Morski w Gdańsku w 2016 r. w ramach programu Program Współpracy Transgranicznej Południowy Bałtyk 2014-2020 Interreg VA. Celem projektu było sformułowanie zestawu warunków i narzędzi wspomagających aktywizację peryferyjnych regionów południowego Bałtyku, przy wykorzystaniu lokalnych portów jako centrów rozwoju. Polski i Litwy. Obecnie jest to niewykorzystany nadmorski szlak przybrzeżny. MDW E60 charakteryzuje się dużym potencjałem i może odgrywać ważną rolę w ekologicznej sieci transportowej ładunków i pasażerów. Na obszarze zidentyfikowanym w ramach projektu istnieje potrzeba usprawnienia systemu transportowego, który obecnie opiera się głównie na transporcie drogowym i kolejowym. Międzynarodowa żegluga śródlądowa i żegluga morska... więcej»

List Prezesa Wód Polskich do Pracowników (Przemysław Daca)
Szanowni Państwo, Pracownicy PGW Wody Polskie, 3 października 2018 r. podczas spotkania z dyrektorami RZGW poinformowałem, że podjąłem decyzję o przyznaniu nagród rocznych dla wszystkich pracowników Gospodarstwa, natomiast od początku 2019 r. planujemy znaczące podwyżki wynagrodzeń. Od samego początku sprawowania funkcji prezesa deklarowałem chęć podwyższania płac pracownikom, szczególnie w działach najsłabiej wynagradzanych w stosunku do kompetencji i... więcej»

Ponad 61 mln zł na bezpieczeństwo powodziowe Oświęcimia (Sławomir Kmiecik)
Umowę o dofinansowania prac zwiększających bezpieczeństwo powodziowe tzw. Węzła Oświęcimskiego, w tym Muzeum Auschwitz-Birkenau, podpisano 25 kwietnia br. w siedzibie NFOŚiGW w Warszawie. Inwestycja z wykorzystaniem środków unijnych zostanie przeprowadzana przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w ramach realizacji zadań Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie. Umowę podpisały: zastępca preze... więcej»

Transport wodny na dolnej Wiśle a problem siedlisk ptaków (ZYGMUNT BABIŃSKI, MICHAŁ HABEL, DAWID SZATTEN)
Z a każdym razem, gdy mówi się o transporcie rzecznym, a tym bardziej gdy dochodzi do jakichkolwiek prób żeglugi na dolnej Wiśle, a także na innych rzekach, grupa ekologów robi wszystko, by powstrzymać wszelkie przejawy tego rodzaju transportu. Głównym argumentem, stosowanym przez grupę ekologów-ornitologów, jest twierdzenie jakoby każdy transport wodny na statkach czy barkach, zwłaszcza podczas suszy, przyczyniał się do niszczenia gniazd ptasich (wraz z ich zawartością), znajdujących się na powierzchni łach piaszczystych. Podczas tych coraz bardziej wydłużających się sezonów z niskimi stanami wody na dolnej Wiśle musi - zdaniem ekologów - następować dodatkowy zrzut wód ze zbiornika włocławskiego, zapewniający tzw. "stopę wody pod kilem" do bezpiecznego transportu wodnego, a wraz z nim następuje zalew powierzchni łach z siedliskami ptaków w trakcie ich rozrodu i dojrzewania. Z tymi zastrzeżeniami, a nawet wręcz kategorycznymi wystąpieniami co do szkodliwości transportu wodnego dla świata zwierząt, możemy zetknąć się przy każdej próbie płynięcia taboru wodnego. Dotyczy to m.in. rejsu, jaki odbył się na dolnej Wiśle 26.05.2018 r., podczas którego dokonano kontrolowanego zrzutu wody ze zbiornika, co miało spowodować zniszczenie wszystkich lęgów ptaków na łachach poniżej Włocławka. Aby wyjaśnić tezę, głoszoną przez ekologów-ornitologów, jakoby łachy piaszczyste dolnej Wisły (także środkowej, ale autorzy mają pełne rozeznanie do jej dolnego odcinka) były zasiedlone przez ptaki w stadium ich rozrodu (gniazdowanie, czas upierzenia, aż do okresu ich zdolności do lotu), dokonano analizy: (a) hydrologicznej, polegającej na relacji wysokość zwierciadła wody w rzece do powierzchni łach i tym samym w odniesieniu do częstotliwości zalewu powierzchni łach; (b) morfologii powierzchni łach i ich morfodynamiki; (c) opisów z rejsów; (d) dokumentacji fotograficznej, zdjęć lotniczych. Analizą objęto odcinek dolnej Wisły, głównie od zapory we Włocławku do uj... więcej»

2018-10

zeszyt-5657-gospodarka-wodna-2018-10.html

 
W numerze m.in.:
FAKTY (Ewa Skupińska)
Panel wodny na XXVIII Forum Ekonomicznym Krynica, 6 września 2018 r. W trakcie XXVIII Forum Ekonomicznego odbył się dyskusyjny panel "Powódź? Susza? Retencja!", na którym Marek Gróbarczyk, minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej, przedstawił Program Rozwoju Retencji. - Dziś chcemy ogłosić Program Rozwoju Retencji. Jest to konieczne, bo Polska jest na końcu wśród krajów UE jeśli chodzi o gromadzenie wody. Mamy możliwość zwiększenia retencjonowania wody ponad dwukrotnie. Stoimy przed dużym wyzwaniem związanym ze zmianami klimatu. Już dziś cierpimy z powodu suszy i powodzi. Dlatego musimy przeciwdziałać tym zjawiskom. Pierwszy element Programu Rozwoju Retencji to ujednolicenie programów retencyjnych dla całej Polski, drugi natomiast to zwiększenie bezpieczeństwa wodnego. Program będzie zakładał bardzo szerokie i kompleksowe podejście, czyli zbiorniki, duża retencja, mała retencja i mikroretencja. W przyszłym roku chcemy wpisać go w program wieloletni i przygotować się do pozyskania środków z nowej perspektywy unijnej - powiedział m.in. minister Marek Gróbarczyk. Wśród panelistów znaleźli się również: Sławomir Mazurek - podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowiska, Przemysław Daca - prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Małgorzata Bogucka-Szymalska - wicedyrektor Departamentu Gospodarki Wodnej i Żeglugi Śródlądowej, Artur Michalski - wiceprezes Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Maria Stępniewska - wiceprezes Energi Invest Sp. z o.o. Przegląd i weryfikacja metodyk wyznaczania silnie zmienionych i sztucz... więcej»

Ochrona zlewni Bugu - NFOŚiGW kontynuuje współpracę z Białorusią (Sławomir Kmiecik, Donata Bieniecka)
Inwestycje w gospodarce ściekowej poza granicami kraju - w zlewni rzeki Bug - były tematem rozmów przedstawicieli Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej podczas wizyty studyjnej w Mińsku i Obwodzie Brzeskim na Białorusi. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, wspólnie z Ministerstwem Środowiska, Ministerstwem Spraw Zagranicznych... więcej»

NFOŚiGW wspiera inwentaryzację wyrobisk i rekultywację terenów ze szkodami górniczymi (Sławomir Kmiecik)
Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przekaże prawie 1,3 mln zł dotacji ze środków krajowych na dwa projekty, które są kontynuacją oceny i zagospodarowania wyrobisk górniczych połączonych z powierzchnią, a także niwelowania szkód w postaci obniżenia terenu powstałych w wyniku eksploatacji kopalin w Brzeszczach na południu Polski. Będzie to m.in. wsparcie dla gmin w ich staraniach o efektywną gospodarkę przestrzenną i rekultywację terenów zdegradowanych, czyli poprawę jakości środowiska naturalnego na obszarze działań górniczych. Beneficjentem pierwszej dotacji z NFOŚiGW, wynoszącej 934 800 zł, jest Wyższy Urząd Górniczy (WUG) w Katowicach. Przeprowadzi on projekt pn. "Inwentaryzacja wyrobisk mających połączenie z powierz... więcej»

100 LAT LIGI MORSKIEJ I RZECZNEJ 1918-2018
W 2018 r. obchodzimy 100. Rocznicę Odzyskania Niepodległości przez Polskę. Stowarzyszenie Liga Morska i Rzeczna w 2018 r. również obchodzi 100. rocznicę pracy społecznej członków na rzecz rozwoju gospodarki morskiej i rzecznej oraz zdolności obronnej naszej Ojczyzny. 1 października 1918 r. w Warszawie przy ul. Widok 10, z inicjatywy kontradmirała Kazimierza Porębskiego, odbyło się zebranie organizacyjne, na którym zostało powołane Stowarzyszenie Pracowników na Polu Rozwoju Żeglugi "Bandera Polska". Powstała pierwsza w historii Polski organizacja społeczna o szerokim profilu morskim i rzecznym. Stowarzyszenie wyznaczyło sobie następujące cele: - opracowanie zasad organizacyjnych rozwoju żeglugi i portów, - wyznaczenie kierunków rozwoju żeglugi śródlądowej i morskiej, - przeprowadzenie szkolenia zawodowego wśród pracowników żeglugi, - ustalenie polskiej terminologii morskiej i żeglugowej, - popularyzowanie idei żeglugi i sportów wodnych wśród społeczeństwa. Stowarzyszenie "Bandera Polska" skupiało grono doświadczonych oficerów marynarki wojennej i handlowej, budowniczych statków i portów oraz pokrewnych zawodów. Działacze "Bandery Polskiej" odegrali doniosłą rolę w tworzeniu od podstaw polskiej polityki morskiej i rzecznej w okresie międzywojennym. Wśród nich należy wymienić: - kontradmirała Kazimierza Porębskiego - prezesa Zarządu. - inż. Tadeusza Wende - budowniczego portu handlowego w Gdyni, - inż. Antoniego Garnuszewskiego - przyszłego dyrektora Szkoły Morskiej w Tczewie, - Bogumiła Nowotnego - pułkownika marynarki, pierwszego dowódcy Polskiej Marynarki Wojennej, - kontradmirała Michała Borowskiego. W okresie tworzenia się państwowości polskiej, po latach niewoli, zaborów, członkowie "Bandery Polskiej" zaproponowali społeczeństwu polskiemu budowę od podstaw Polski Morskiej oraz rozwój żeglugi śródlądowej. Należy również dodać, że for�- malnie nie były jeszcze ustalone granice państwa polskiego ... więcej»

Studium wykonalności Międzynarodowej Drogi Wodnej E70 na odcinku Odra-Wisła - ocena możliwości osiągnięcia parametrów min. IV klasy na obszarze województw: lubuskiego, wielkopolskiego i kujawsko-pomorskiego (STANISŁAW WROŃSKI, RAFAŁ MODRZEWSKI, LESZEK TUROWSKI, ŻANETA MARCINIAK)
Ratyfikacja Europejskiego Porozumienia w sprawie Głównych Śródlądowych Dróg Wodnych o Znaczeniu Międzynarodowym (AGN) zobligowała rząd polski do przygotowania strategii budowy i rozwoju dróg wodnych o warunkach nawigacyjnych spełniających kryteria właściwe dla śródlądowych dróg wodnych o znaczeniu międzynarodowym, tzw. klasy "E", odpowiadającej co najmniej IV klasie żeglowności. Przez terytorium Polski przebiegają trzy drogi wodne o znaczeniu międzynarodowym: MDW E30 (tzw. Odrzańska Droga Wodna od Świnoujścia do granicy z Czechami, łącząca Morze Bałtyckie z Dunajem w Bratysławie), MDW E40 (Wisła od Gdańska do Warszawy, Narew i Bug, dla której powyżej Warszawy zostały przewidziane trzy warianty przebiegu, łączące Morze Bałtyckie z Morzem Czarnym) oraz MDW E70 (łącząca Rotterdam w Holandii z Kłajpedą na Litwie). Pierwszym etapem rządowej strategii rewitalizacji rzek jest sporządzenie studiów wykonalności dla Odrzańskiej Drogi Wodnej oraz "Studium Wykonalności dla kompleksowego zagospodarowania dróg wodnych E40 dla rzeki Wisły na odcinku od Gdańska do Warszawy oraz dla rzeki Bug na odcinku od Warszawy do granicy Polska-Białoruś oraz drogi wodnej E70 na odcinku - Wisła do Zalewu Wiślanego (do Elbląga)". STUDIUM WYKONALNOŚCI DLA DROGI WODNEJ ODRA-WISŁA (PROBLEMY I WYZWANIA) Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w "Założeniach do planów rozwoju śródlądowych dróg wodnych w Polsce na lata 2016-2020 z perspektywą do roku 2030" przewiduje sporządzenie kompleksowej dokumentacji dla inwestycji na polskich drogach wodnych o znaczeniu międzynarodowym. W pierwszej kolejności zostaną opracowane studia wykonalności dla szlaków wzdłuż Odry i Wisły, natomiast w dalszej perspektywie należy spodziewać się planów inwestycyjnych dla Międzynarodowej Drogi Wodnej E70 (Warta, Noteć, Kanał Bydgoski, Brda), a więc drogi transportowej łączącej dwie największe polskie rzeki. Pierwsze kroki w odbudowaniu polskiego odcinka... więcej»

2018-9

zeszyt-5637-gospodarka-wodna-2018-9.html

 
W numerze m.in.:
FAKTY (Ewa Skupińska)
Posiedzenie Państwowej Rady Gospodarki Wodnej Warszawa, 28 czerwca 2018 r. W siedzibie Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej po raz pierwszy obradowała Państwowa Rada Gospodarki Wodnej - na mocy nowego prawa wodnego dotychczasowa Krajowa Rada Gospodarki Wodnej została przekształcona w Państwową Radę Gospodarki Wodnej usytuowaną przy ministrze właściwym ds. gospodarki wodnej. Przed PRGW stoją nowe zadania - opiniowanie programów. Obrady prowadził Leszek Bagiński, przewodniczący Rady, zaś uczestniczyły w nich: Anna Moskwa, podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, nadzorująca z ramienia MGMiŻŚ gospodarkę wodną, i Monika Niemiec- Butryn, dyrektor Departamentu Gospodarski Wodnej i Żeglugi Śródlądowej. Wszyscy członkowie PRGW przedstawili się pani minister, mówiąc krótko o swych dokonaniach i funkcjach. - Witamy w naszym resorcie. Nowe kompetencje Rady są dużym wyzwaniem - do konsultacji chcemy podejść poważnie, dyskutować o projektach, rozwiązaniach legislacyjnych. Wszystkie obszary w gospodarce wodnej są dla nas ważne. Na pewno priorytetem jest prawo wodne; konieczna jest mała reforma tego prawa. Priorytetem są również inwestycje; przygotowujemy się do nowej perspektywy. Zależy nam na zrównoważonym rozwoju. Na rzekę, na rozwój, zarządzanie rzeką chcemy spojrzeć strategicznie. Wspólnie z Ministerstwem Rolnictwa i Rozwoju Wsi przygotowujemy program suszowy. Liczę, że będziecie się państwo włączać w te wszystkie projekty - powiedziała m.in. minister Anna Moskwa. Członkowie Państwowej Rady Gospodarki Wodnej dzielili się swoimi spostrzeżeniami i obawami, pani minister odpowiadała. Mówiono o taryfach/ /opłatach, problemach służb (hydrologiczno-meteorologicznej, hydrogeologicznej, technicznej ko... więcej»

Jak skuteczniej chronić ujęcia wód podziemnych dla przyszłych pokoleń (BOHDAN ŁYP)
W Polsce, ok. 1935 r., zaczęto powszechnie dostrzegać pogorszenie jakości wody w studniach przydomowych zasilanych z pierwszego horyzontu wód podziemnych, z których wodę czerpała przeważająca część ludności kraju. Wtedy inż. Aleksander Szniolis wydał książkę na temat ochrony studni przed zanieczyszczeniem [1], zaś naukowcy z Państwowego Zakładu Higieny podjęli szeroko zakrojoną akcję propagandową wśród ludności w celu higienizacji otoczenia studni. W ten sposób w Polsce zaczęła się ochrona ujęć wód podziemnych, trwająca dotychczas i sięgająca coraz to niższego zwierciadła. Obecnie w rejonie większych skupisk siedzib ludzkich, zakładów produkcyjnych i intensywniejszej gospodarki rolno-hodowlanej zanieczyszczenia sięgnęły do głębokości kilkunastu metrów. Współcześnie w Polsce 12% ludności nie korzysta jeszcze z wodociągów, zaś pozostała część jest zaopatrywana w wodę w 70% pochodzącą z ujęć wód podziemnych. Woda ta - w odróżnieniu od wód powierzchniowych - jest bardziej biostabilna i przeważnie nie wymaga użycia chemikaliów do jej uzdatniania, co współcześni konsumenci bardzo sobie cenią. Jak się szacuje, połowa tych wód jest pobierana z głębokości 30-40 m. Jednak do warstw wodonośnych położonych na tych głębokościach coraz częściej docierają zanieczyszczenia pochodzenia antropogenicznego. Jest więc konieczne podjęcie działań zapobiegawczych. Jednym ze świetnych poczynań w tym kierunku, zainicjowanym przed laty przez prof. Antoniego Kleczkowskiego, a obecnie kończonym przez Państwową Służbę Hydrogeologiczną, jest udokumentowanie i wskazanie sposobów ochrony ok. 130 Głównych Zbiorników Wód Podziemnych na terenie całego kraju [2]. Bardzo wielu wybitnych specjalistów włożyło wielki wysiłek, by powstały mapy tych zbiorników oraz by określić wymagania do ich ochrony. Został stworzony wspaniały materiał do prowadzenia prac planistycznych. Jednak niewiele to zmieniło… Przypomina się sytuacja z lat 1954-1957 kied... więcej»

Co dalej z regulacją Wisły? (Jerzy Zieliński)
Często spotyka się określenie lansowane przez kręgi ekologów - Wisła ostatnia duża dzika rzeka europejska. Nic bardziej mylnego, wszak jest prawie w całości uregulowana na wielką wodę (obwałowana). Dolna Wisła od Silna (km 718) do ujścia jest uregulowana także na średnią wodę, odcinek spiętrzony stopniem wodnym we Włocławku od dawna utracił znamiona dzikości, fragmentarycznie jest uregulowana Wisła środkowa, chociaż tę część można określić jako zdegradowaną, ale nie przez regulację, lecz jej zaniechanie, brak remontów budowli, dopuszczenie do nadmiernego porostu drzew w korycie. A przecież po II wojnie światowej drogi wodne starano się utrzymywać, modernizować, regulować na potrzeby istniejącej jeszcze żeglugi. Inwestorami były kolejno: państwowe zarządy wodne, rejony dróg wodnych, okręgowe zarządy wodne, okręgowe dyrekcje gospodarki wodnej i wreszcie regionalne zarządy gospodarki wodnej. Dla Wisły środkowej opracowano w latach 70. ub. wieku ambitne założenia techniczno- ekonomiczne (ZTE) pełnej regulacji w horyzoncie czasowym... więcej»

INFORMACJE - NOWOŚCI
Raport FAO SOFIA 2018 Światowe spożycie ryb i owoców morza ciągle wzrasta - donosi najnowszy Raport Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO). Wzrost światowej konsumpcji ryb i owoców morza przewyższa już tempo wzrostu liczby ludności na świecie. Z raportu FAO "The State of World Fisheries and Aquaculture 2018" wynika, że konsumpcja ryb na głowę mieszkańca Ziemi w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat nieustannie rośnie: od 9 kg na początku lat 60. XX wieku przez 14,4, kg w latach 90., aż do 20,2 kg w 2015 r. Od lat 60. tempo wzrostu konsumpcji ryb dwukrotnie przewyższa tempo wzrostu liczby ludności na świecie. Tendencja ta wyraźnie przedstawia, jak istotne jest odpowiedzialne rybołówstwo w osiągnięciu wyznaczonych przez ONZ celów zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza wyeliminowania głodu i zapewnienia wszystkim ludziom dostępu do bezpiecznej, pożywnej żywności. Co dziewiąta osoba na świecie, czyli 795 milionów ludzi, cierpi z powodu niedożywienia, podczas gdy ryby i owoce morza są ważnym źródłem białka dla ponad 3 miliardów ludzi. Dzięki... więcej»

Dobre praktyki w zakresie zagospodarowania śródlądowych dróg wodnych (ALEKSANDRA GUS-PUSZCZEWICZ)
SIEĆ EUROPEJSKICH ŚRÓDLĄDOWYCH DRÓG WODNYCH O ZNACZENIU MIĘDZYNARODOWYM Udział transportu wodnego śródlądowego w strukturze pracy przewozowej w UE wynosi ok. 6% [6]. Jedną z przyczyn tak niewielkiego udziału w przewozach ładunków w UE jest niedostatecznie rozwinięta infrastruktura śródlądowych dróg wodnych w Europie. Główne ramy odniesienia dla realizowanych na śródlądowych drogach wodnych inwestycji stanowi opracowane w 1996 r. przez Grupę Roboczą Żeglugi Śródlądowej działającą przy Komitecie Transportu Wewnętrznego EKG ONZ "Porozumienie o śródlądowych drogach wodnych międzynarodowego znaczenia", nazywane w skrócie porozumieniem AGN [4]. Obejmuje ono sieć międzynarodowych europejskich śródlądowych dróg wodnych (E) łączących 37 krajów Europy i rozciągających się od Atlantyku po Ural. Głównym celem porozumienia jest rozwój i integracja sieci dróg europejskiego transportu wodnego śródlądowego. Sieć ta docelowo ma składać się z dróg spełniających przynajmniej wymagania klasy IV (tab. I). Dążąc do stworzenia sieci dróg porozumienia AGN, wyznaczono priorytetowe inwestycje na drogach wodnych, tj.: - podstawowe wąskie gardła, obejmujące odcinki dróg "E" o parametrach niższych niż IV klasa, - strategiczne wąskie gardła, czyli drogi "E" spełniające parametry klasy IV, ale z uwagi na potencjał regionów, uwzględnione do dalszej modernizacji w celu zwiększenia przewozów, - brakujące ogniwa, nieistniejące jeszcze elementy docelowej sieci śródlądowych dróg wodnych międzynarodowego znaczenia. W 2004 i 2012 r. przeprowadzono inwentaryzację sieci AGN. Wyniki z 2012 r. wskazują na wzrost zainteresowania państw europejskich rozwojem międzynarodowej sieci. Rządy poszczególnych państw wyznaczyły nowe drogi wodne o międzynarodowym znaczeniu, co spowodowało wydłużenie sieci o 1420 km. Od 2012 r. sieć AGN ma 29 131 km długości [8]. W analizowanym okresie w wyniku modernizacji zwiększyła się długość dróg spełniających parametry k... więcej»

2018-8

zeszyt-5595-gospodarka-wodna-2018-8.html

 
W numerze m.in.:
FAKTY (Ewa Skupińska)
Posiedzenie Rady Programowej Szlaku Wodnego im. Króla Stefana Batorego Warszawa, 11 czerwca 2018 r. W siedzibie Krajowej Izby Gospodarczej odbyło się kolejne posiedzenie Rady Programowej Szlaku Wodnego im. Króla Stefana Batorego. Obrady prowadził Grzegorz Zawistowski, prezes POT Szlak Wodny im. Króla Stefana Batorego. Gościem specjalnym tego spotkania był Krzysztof Woś, wiceprezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, który mówił o zamierzeniach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. - Wody Polskie to kontynuacja dawnego zarządzającego; RZGW i WZMiUW stały się częścią Wód Polskich. Wody Polskie są gospodarzem wszystkich wód śródlądowych. Na wodę trzeba spojrzeć z perspektywy, aby nią dobrze zarządzać. Dla nas wszyscy użytkownicy są ważni, również ci, którzy wykorzystują wody turystycznie i rekreacyjnie. Gdy chodzi o Szlak Wodny im. Króla Stefana Batorego, chcemy poprawić, udrożnić system jezior mazurskich. Wąskim gardłem jest Kanał Żerański - RZGW w Warszawie podejmuje działania, aby udrożnić ten kanał, zaś RZGW w Białymstoku zajmuje się udrożnieniem portu w Ostrołęce. Chcemy podjąć działania, aby udrożnić miejsca limitujące. Chcielibyśmy, aby żegluga śródlądowa w Polsce miała większe znaczenie i stała się realną gałęzią transportu, aby szlaki były bardziej przyjazne dla turystyki wodnej - powiedział Krzysztof Woś. Wiceprezes mówił również o planowanej budowie stopnia Siarzewo i inwestycjach przeciwpowodziowych realizowanych przez Wody Polskie, o aktualizacji map ryzyka przeciwpowodziowego, o programie retencjonowania wód. - Gospodarka wodna wymaga olbrzymiego wysiłku, także finansowego - zakończył swą wypowiedź. Grzegorz Zawistowski podkreślił, że Rada Programowa Szlaku im. Króla Stefana Batorego pracuje już 11 lat, a samorządy na tym szlaku dokonały inwestycji za... więcej»

Małgorzata Gutry-Korycka: Zasoby wód płynących Polski. Uwarunkowania, wykorzystanie, zmiany IMGW-PIB, Warszawa, 2018, ss. 116, 10 tab., 39 rys. (Joanna Pociask-Karteczka)
i obejmuje analizę czasowo-przestrzennego zróżnicowania zasobów wód płynących w ujęciu wieloletnim i sezonowym. Podejmuje także zagadnienia formalno-prawne w zakresie zarządzania zasobami wodnymi, obowiązujące w Polsce i Europie, oraz ukazuje średniookresowe i długookresowe scenariusze zmian zasobów wodnych w dobie zmieniającego się klimatu i prognozowanego zużycia wody. Warto dodać, iż w 2014 r. ukazał się artykuł pt. "Zasoby wodne i ich wykorzystanie" autorstwa M. Gutry-Koryckiej, A. Sadurskiego, Z.W. Kundzewicza, J. Pociask- Karteczki i L. Skrzypczyka (Nauka 1), będący pokłosiem działającego w Polskiej Akademii Nauk w latach 2011-2014 Komitetu Badań nad Zagrożeniami Związanymi z Wodą. Mocno poszerzoną wersję tego opracowania w formie niniejszej książki... więcej»

NFOŚiGW przyznał 106 mln zł wsparcia na pięć inwestycji wodno-kanalizacyjnych (Sławomir Kmiecik, Donata Bieniecka)
W Narodowym Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej podpisano pięć kolejnych umów o dofinansowanie projektów z zakresu gospodarki wodno- ściekowej. Inwestycje w Bydgoszczy, Dębicy, Nowej Dębie, Tomaszowie Mazowieckim i Dobrej (Szczecińskiej) będą kosztowały przeszło 206 mln zł, a wsparcie z Funduszu Spójności wyniesie ponad 106 mln zł. Dotychczas NFOŚiGW udzielił unijnej pomocy 279 tego typu przedsięwzięciom o wartości ponad 13 mld zł, z czego 6,7 mld zł stanowią dotacje. Umowy na nowe wodno-kanalizacyjne projekty - które będą realizowane w województwach: kujawsko-pomorskim (Bydgoszcz), podkarpackim (Dębica i Nowa Dęba), łódzkim (Tomaszów Mazowiecki) i zachodniopomorskim (Dobra (Szczecińska)) - zawarto w dniach 11-12 kwietnia br. w siedzibie Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Z przedstawicielami pięciu aglomeracji spotkał się, podpisujący dokumenty w sprawie dofinansowania prezes Zarządu NFOŚiGW Kazimierz Kujda. Bydgoszcz inwestuje w gospodarkę osadową Za przedsięwzięcie pn. "Modernizacja oczyszczalni ścieków Kapuściska - II etap oraz wykonanie inteligentnego systemu zarządzania sieciami wod-kan" będzie odpowiedzialna spółka Miejskie Wodociągi i Kanalizacja w Bydgoszczy, którą wspomoże jej spółka zależna Chemwik (upoważniona do ponoszenia wydatków w zakresie oczyszczalni ścieków). Bydgoskie działania na o... więcej»

Zagospodarowanie i wykorzystanie turystyczne Wielkiej Pętli Wielkopolski na odcinku od Jeziora Pątnowskiego do Rogalinka (widziane okiem wodniaka) (ZBIGNIEW SROKA, KATARZYNA BARANOWSKA)
W ielka Pętla Wielkopolski (WPW) jest szlakiem turystyki wodnej o łącznej długości ok. 690 km. Obejmuje 338 km Warty (od Kanału Ślesińskiego do Santoka), 187 km Noteci (od Santoka do Kanału Bydgoskiego) oraz drogę Kanał Bydgoski-Warta. Ten szlak turystyki wodnej jest od kilkunastu lat dość szeroko promowany. Opracowano liczne opisy szlaku wraz z mapami oraz dokumentacją fotograficzną [2, 3]. Wiele interesujących materiałów można pozyskać bezpłatnie w Internecie [np. 8]. Ciekawy sposób reklamy szlaku wprowadziła w ubiegłym roku Wielkopolska Organizacja Turystyczna na lotnisku Ławica w Poznaniu. Pasażerowie mogą tam odbierać bagaże w hali przylotów z podajnika w kształcie barki reklamującej WPW [5]. W ostatnich latach zrealizowano też wiele nowych obiektów, bądź gruntownie odremontowano istniejące, związane z utrzymaniem tego szlaku. Warto choćby wspomnieć o remoncie śluz na kanale Warta-Gopło [7], czy budowie nowej mariny w Ślesinie [6]. Sezon nawigacyjny na Warcie trwa od kwietnia do listopada, lecz w ostatnich latach - biorąc pod uwagę warunki pogodowe - nie ma praktycznie przeszkód do żeglugi przez cały rok [7]. Analizowany odcinek Warty jest zaliczany do dróg wodnych o znaczeniu lokalnym (klasy Ia ), a fragment Kanału Ślesińskiego (Warta-Jezioro Pątnowskie) do klasy II. Na Warcie głębokość tranzytowa jest równa 60 cm (przy SNW), szerokość toru wodnego wynosi 30 m, a minimalny prześwit (przy WWŻ) występuje pod mostem kolejowym w Solcu Wlkp. (km 318) i wynosi 2,7 m [7]. Takie parametry szlaku żeglownego umożliwiają swobodne pływanie typowym śródlądowym jachtom turystycznym. Jedynie przy wysokich stanach mały prześwit pod mostem w Solcu może być przeszkodą dla niektórych jednostek. REJS Autorzy tego artykułu postanowili osobiście przekonać się jak wygląda wykorzystanie tego odcinka szlaku turystyki wodnej. Krótki trzydniowy rejs przeprowadzono na początku lipca 2017 r., a więc w środku sezonu. Rozpoczęto go,... więcej»

Kompleksowe zagospodarowanie dróg wodnych a środowisko (KRYSTYNA WOJEWÓDZKA-KRÓL)
T ransport odgrywa coraz większą rolę we współczesnym świecie; jest podstawowym warunkiem globalizacji, wyrównania szans w rozwoju regionalnym, warunkiem zapewnienia odpowiedniego standardu życia, w tym zaspokojenia rosnącej wraz z rozwojem społeczno-gospodarczym potrzeby mobilności. Rozwój infrastruktury transportu pozwalający na sprostanie współczesnym wyzwaniom napotyka jednak barierę środowiska, która skłania do wyboru wariantu możliwie najbardziej "przyjaznego" dla otoczenia. Celem artykułu jest wykazanie, że kompleksowe zagospodarowanie śródlądowych dróg wodnych może być takim rozwiązaniem, umożliwia bowiem osiąganie wielu efektów środowiskowych oraz łagodzenie zagrożeń dla bioróżnorodności związanych z powodzią czy brakiem wody. INFRASTRUKTURA TRANSPORTU A ŚRODOWISKO Każde większe działanie inwestycyjne narusza środowisko. Dotyczy to zwłaszcza infrastruktury transportu, która zmienia środowisko w sposób trwały. Budowa infrastruktury transportu powoduje przede wszystkim: - zajęcie terenu, - jego dezintegrację, - trwałą ingerencję w zagospodarowanie przestrzenne, - możliwość naruszenia dotychczasowych stosunków wodnych. Ponadto budowa i eksploatacja infrastruktury transportu mogą wpływać na: - energochłonność (jest inna w zależności od układu trasy i parametrów technicznych drogi), - zanieczyszczenie powietrza (związane z energochłonnością), - zanieczyszczenie wody i terenu (stopień degradacyjnego wpływu może być uzależniony od lokalizacji i sposobu eksploatacji infrastruktury), - zagrożenie bezpieczeństwa (uzależnione od gałęzi transportu w jakiej realizowana jest inwestycja, konstrukcji i parametrów infrastruktury), - emisję hałasu (związaną z technologią budowy i lokalizacją infrastruktury) - rys. 1. Potrzeby transportowe można jednak zaspokajać w różny sposób i z punktu widzenia środowiska należy poszukiwać takich rozwiązań, które naruszają je w możliwie najmniejszym stopniu. Oddziaływanie wy... więcej»

2018-7

zeszyt-5565-gospodarka-wodna-2018-7.html

 
W numerze m.in.:
INFORMACJE - NOWOŚCI
"Zero emission" w norweskich fiordach Norweski parlament zagłosował za wstrzymaniem emisji szkodliwych substancji ze statków wycieczkowych i promów w norweskich fiordach stanowiących obszary światowego dziedzictwa UNESCO. Dzięki temu fiordy będą pierwszą na świecie strefą "zero emission". Ma to nastąpić tak szybko, jak to jest technicznie możliwe, i nie później niż w 2026 r. Podjęta decyzja będzie miała pozytywny wpływ na lokalną ludność, transport i turystykę, klimat i środowisko oraz przemysł morski. Przyjęta rezolucja oznacza w praktyce, że wszystkie jednostki, które obecnie pływają wzdłuż wybrzeża Norwegii, muszą niezwłocznie zostać wyposażone w napęd elektryczny z pakietami akumulatorów, a w przyszłości być zasilane wodorem. Kilka nowych statków już ma lub planuje takie rozwiązania. Przykładem jest niedawno ukończony przez norweską firmę Brødrene Aa elektryczny katamaran "Future of the Fjords", który będzie eksploatowany do ruchu turystycznego między Gudvangen i Flåm w Nærøyfjord. Operator promowy Boreal Sjo AS i fiński koncern Wärtsilä pracują nad rozwojem promów zasilanych wodorem. Strony tworzą hybrydowy prom elektryczny, który będzie zasilany w p... więcej»

Firma Hary i Janson prezentuje łodzie koszące, refulery, amfibie, kosiarki kroczące i kombajny kosząco-zbierające
Firma Hary i Janson powstała blisko 15 lat temu. Naszym zamysłem biznesowym było stworzenie przedsiębiorstwa, które na bazie doświadczeń krajów Unii Europejskiej implementowałoby ich sprawdzone rozwiązania w zakresie konserwacji i utrzymania urządzeń melioracji podstawowych do naszego systemu. Aby zainteresować jednostki odpowiedzialne za utrzymanie wałów przeciwpowodziowych, cieków i rzek, oraz zbiorników wodnych nowoczesnym sprzętem, organizowaliśmy pokazy pracy maszyn w terenie, co z czasem przerodziło się w powstanie działu usług melioracyjnych w naszej firmie. Ten rodzaj promocji sprzętu sprawił, ... więcej»

Tablice powodziowe na terenie Krakowa (LESZEK OPYRCHAŁ, URSZULA OPYRCHAŁ, ALEKSANDRA BĄK)
T ablice powodziowe, odnotowujące stany wysokich wód, są ważnym dokumentem nie tylko hydrologicznym, ale także historycznym, wskazującym jak w dawnych czasach ludzie próbowali ostrzegać potomnych o zasięgach wód powodziowych. Jak do tej pory, tablice i znaki powodziowe w Polsce nie doczekały się opracowania o charakterze monograficznym; ukazywały się tylko prace przyczynkowe dotyczące wybranych regionów Polski: Krakowa - Krystyna Skarżyńska (1961), Adam Kazimierz Bielański (1997); Gdańsk i Żuławy - Aleksander Majewski (1970); Bydgoszczy - Marcin Gorączko, Jan Gadomski (2011); Torunia - Bogusław Pawłowski (2000); Poznania - Bogdan Wosiewicz (2002), Magdalena Kawka, Bogdan Wosiewicz (2003). Pierwszą próbę monograficznego opracowania tematu sygnalizują Bogusław Pawłowski, Marcin Gorączko (2014). Niestety, autorzy nie zweryfikowali stanu obecnego i - powołując się na dawne opracowania przy opisie tablic powodziowych Krakowa - czasami podają dane już nieaktualne oraz opisują tablice już nieistniejące. Fakt ten pokazuje jak pracochłonna byłaby kompleksowa monografia tematu, zwłaszcza że znaki wielkich wód powinny mieć wyznaczone rzędne za pomocą niwelacji geodezyjnej, co oczywiście znacząco podraża Tablice powodziowe na terenie Krakowa (źródło: K. Skarżyńska, 1961, str. 172, rys. nr 1, ten sam rysunek w: A. Bielański, 1997, str. 19. rys. nr. 1); czerwonym kołem autorzy niniejszej publikacji oznaczyli tablice nieistniejące, bądź błędnie umiejscowione, niebieskim - tablice nieistniejące już w 1961 r., co wyraźnie zaznacza Krystyna Skarżyńska (1961), fioletowym - tablice, które zostały zlikwidowane pomiędzy 1961 a 2015 r., żółtym - tablice nieopisane przez Krystynę Skarżyńską (1961) ALEKSANDRA BĄK AGH Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska Katedra Ochrony i Inżynierii Środowiska RÓŻNE 212 GOSPODARKA WODNA 7/2018 RÓŻNE Fot. 5. Tablica w ogrodzie klasztoru oo. Bernardynów ... więcej»

FAKTY (Ewa Skupińska)
Śluza na stopniu wodnym Malczyce oddana do użytku Rzeczyca, 4 czerwca 2018 r. - Udało się sfinalizować inwestycję, której nikt nie był w stanie dokończyć przez ponad 20 lat. Rozpoczynamy nowy etap odtwarzania polskiej żeglugi śródlądowej. Dla nas jest ważne, aby Odrzańska Droga Wodna miała kontynuację. Po zakończeniu Malczyc rozpoczynamy budowę stopni w Lubiążu i Ścinawie. Zapowiadaliśmy dokończenie Malczyc dwa lata temu i teraz to się udało. Szczególnie dziękuję ministrowi Joachimowi Brudzińskiemu oraz Krzysztofowi Kozłowskiemu za wspieranie tego rodzaju projektów. Chciałbym również podziękować posłowi Jerzemu Maternie, który - będąc sekretarzem stanu w MGMiŻŚ - zaangażował się w tę budowę - powiedział m.in. Marek Gróbarczyk, minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej, podczas uroczystości oddania do użytku śluzy na stopniu wodnym Malczyce. Krzysztof Kozłowski, wiceminister spraw wewnętrznych i administracji, podkreślił, że Odra jest drogą życia szczególnie dla tej części Polski, a ta inwestycja znacząco poprawi zabezpieczenie przeciwpowodziowe w regionie. Decyzją szefa MSWiA przekazano 85 mln zł na ten cel w zeszłym roku, zaś w tym roku - 123 mln zł. - Jednym z celów reformy gospodarki wodnej było to, by takie przedsięwzięcia mogły być realizowane. Dziękuję pracownikom Wód Polskich, szczególnie tym z RZGW we Wrocławiu - stwierdził w trakcie wystąpienia Przemysław Daca, prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. W uroczystości wzięli również udział: Paweł Hreniak - wojewoda dolnośląski, Mateusz Surowski - dyrektor RZGW we Wrocławiu, Jan Pyś - dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu, ... więcej»

Przyczyny awarii przelewu stokowego na zaporze Oroville (PAWEŁ OPALIŃSKI)
Z apora Oroville jest zaporą ziemną o wysokości 235 metrów z pochylonym rdzeniem. Obiekty towarzyszące to sztolnie upustowe i energetyczne, elektrownia wodna oraz przelew stokowy i awaryjny (fot. 1). Pojemność zbiornika wynosi 4400 mln m3. Budowa zapory rozpoczęła się w 1961 r., zaś eksploatacja w 1968 r. Normalny poziom piętrzenia wynosi 258,62 m (848.5 ft) (minimum flood control level), maksymalny poziom piętrzenia (maximum normal operational level) ustalony jest na rzędnej 274,32 m n.p.m. (900 ft.), nadzwyczajny poziom piętrzenia na 279,5 m n.p.m. (917 ft) (design maximum water level), zaś korona zapory na rzędnej 281,03 m n.p.m. (922 ft). Jest to najwyższa zapora spośród zarówno ziemnych, jak i betonowych zapór w Stanach Zjednoczonych [2]. Incydent na przelewie stokowym zapory Oroville był spowodowany przez zespół czynników organizacyjnych, legislacyjnych oraz błędów ludzkich. Były one rozciągnięte w czasie 50-letniej eksploatacji zapory; należy do nich zaliczyć rozpoznanie projektowych i wykonawczych problemów przelewu stokowego, w tym niską jakość podłoża skalnego oraz degradację, w wyniku starzenia FOTO The California Department of Water Resources [5] Fot. 1. Zapora Oroville. Po lewej stronie widoczny przelew awaryjny, następnie przelew stokowy oraz z prawej zapora ziemna się bystrotoku i jego elementów. Dodatkowo wpływ miał także administrator zbiornika California Department of Water Resources (DWR), jak również przepisy prawne oraz praktyka inżynierska w ocenie stanu technicznego przelewów. Ekspertyzę (Independent Forensic Team Report - IFT) przygotowali niezależni eksperci pod kierownictwem Johna W. France, wytypowani przez ASDSO (Association of State Dam Safety Officials) oraz USSD (United States Society on Dams). Podczas pracy przelewu stokowego 7 lutego 2017 r. woda płynąca przez szczeliny i pęknięcia w płytach bystrza spowodowała powstanie siły wyporu pod płytami bystroGOSPODARKA WODNA 7/2018 205... więcej»

2018-6

zeszyt-5536-gospodarka-wodna-2018-6.html

 
W numerze m.in.:
Analiza wpływu projektowanej modernizacji Toru Wodnego w rejonie Szczecina na hydrodynamikę sieci rzecznej dolnej Odry (RYSZARD EWERTOWSKI, DOROTA DYBKOWSKA-STEFEK)
P lanowana modernizacja toru wodnego Świnoujście-Szczecin budzi pytania o wpływ zmiany jego głębokości i szerokości na istniejące warunki hydrodynamiczne całego obszaru ujścia Odry. Dla znalezienia odpowiedzi na te pytania wykorzystany został autorski model sieci rzecznej RiNflow. Charakterystykę modelu RiNFlow, możliwości wykorzystania dla sieci rzecznej dolnej Odry i jego adaptację do wymagań, związanych z problemem zmiany batymetrii części sieci, stanowiącej jednocześnie Tor Wodny, zaprezentowano w pracy ("GW" nr 7/2017). W tym artykule przedstawiono zastosowanie modelu RiNFlow do oceny wpływu modernizacji Toru Wodnego na warunki hydrodynamiczne, występujące w sieci rzecznej dolnej Odry zarówno w Torze Wodnym, jak i na całym analizowanym obszarze od Gozdowic do Trzebieży. Za pomocą modelu RiNFlow wykonano wielowariantowe obliczenia obejmujące symulacje ruchu wód dla wybranych warunków hydrologicznych w dwóch scenariuszach: przy aktualnej batymetrii Toru Wodnego oraz po jej zmianie wskutek planowanej modernizacji. Dane sondażowe do aktualizacji przekrojów poprzecznych odcinków Toru Wodnego uzyskano od Urzędu Morskiego w Szczecinie w ramach wykonywanego na jego zlecenie opracowania [3]. Informacje dotyczące zakresu i parametrów planowanej modernizacji Toru Wodnego, będące podstawą budowy alternatywnej bazy danych batymetrycznych zawierającej zmienione odcinki Toru Wodnego, pochodziły z udostępnionego programu funkcjonalno- użytkowego dla tej inwestycji [7]. Autorzy otrzymali zgodę dyrektora Urzędu Morskiego w Szczecinie na wykorzystanie tych materiałów w zakresie prezentowanego artykułu. SCENARIUSZE I WARIANTY SYMULACYJNE Model RiNFlow został wykorzystany do symulacji dwóch podstawowych scenariuszy ruchu wody w sieci rzecznej dolnej Odry - najpierw dla sieci rzecznej o batymetrii istniejącej w modelu, zaktualizowanej dostępnymi sondażami batymetrycznymi [2] jedynie wzdłuż odcinków Toru Wodnego (batymetri... więcej»

Metody szacowania przepływów środowiskowych w Polsce (Klaudia Madejska)
Panie Dyrektorze, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie jest odpowiedzialne za opracowanie drugiej aktualizacji planów gospodarowania wodami. Jednym z zadań w ramach tego projektu jest wybór i wdrożenie metody szacowania przepływów środowiskowych. Czym są te przepływy? Przemysław Gruszecki, Dyrektor Departamentu Zarządzania Środowiskiem Wodnym, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie: Przepływy środowiskowe to takie przepływy, które pozwalają na dobre funkcjonowanie rzeki jako ekosystemu. Nie wykluczają one oczywiście zrównoważonego korzystania z zasobów wodnych przez człowieka. Mówią nam, oczywiście w uproszczeniu, ile wody powinno płynąc w rzece, czyli pośrednio ile możemy z niej pobrać lub zatrzymać w różnego typu zbiornikach. Jakie są metody szacowania przepływów środowiskowych w Polsce i na świecie? Czy są między nimi różnice, czy któraś z nich jest obecnie preferowana w większości opracowań? PG: Jest wiele metod, choć w Polsce służyły one bardziej do celów naukowych, niż praktycznych. Główne grupy... więcej»

Koszty oraz perspektywy zaopatrzenia gospodarki w wodę w Polsce (AGNIESZKA THIER)
NAKŁADY GOSPODARCZE NA ZAOPATRZENIE W WODĘ Polska, mimo stosunkowo ubogich zasobów wodnych i przejawów stepowienia Kujaw i Wielkopolski oraz okresowego i ostatnio bardziej gwałtownego występowania suszy, a także powodzi, należy do krajów o stosunkowo dobrej infrastrukturze i organizacji zaopatrzenia gospodarki i ludności w wodę. Istnieją już odpowiednie regulacje w tej dziedzinie. Otóż prawo wodne zabrania utrudnień w dostępie do rzek i jezior, natomiast ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz rozporządzenie ministra zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi określają wymogi jakościowe dostarczanej wody pitnej. Przepisy te wdrażają postanowienia unijnej dyrektywy w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia [1]. Omawiane kwestie znajdują rozwinięcie w różnych dokumentach oficjalnych. Na przykład "Diagnoza stanu gospodarki wodnej" stanowi załącznik do dokumentu "Polityka wodna państwa do 2030 roku", przygotowanego w 2010 r. w Ministerstwie Środowiska. Diagnoza ocenia m.in. stan zasobów, potrzeby wodne, wodochłonność produkcji i usług, zagrożenia i zabezpieczenia przed powodzią oraz suszą. W skali kraju nakłady na środki trwałe - czyli nakłady inwestycyjne - w gospodarce wodnej w latach 2000-2005 kształtowały się na poziomie 1,65-1,72 mld zł, w latach 2010-2013 w wysokości 2,8-3,6 mld zł rocznie w cenach stałych, co stanowiło 1,2-1,5% nakładów inwestycyjnych ogółem w gospodarce narodowej oraz 0,17-0,25% PKB. Nakłady te są przeznaczane głównie na budowę ujęć i doprowadzenia wody (40-50%), zbiorniki i stopnie wodne (12,3-23,5%) oraz obwałowania przeciwpowodziowe i stacje pomp (11-23%), a następnie stacje uzdatniania wody oraz regulacje rzek i potoków. Jeszcze większe nakłady inwestycyjne przeznacza się na gospodarkę ściekową i ochronę wód, co GUS zalicza do nakładów na ochronę środowiska naturalnego i ujmuje w odrębnych statystykach. W ostatni... więcej»

Zagrożenie i ryzyko w systemie hydrologicznym (BOGDAN OZGA-ZIELIŃSKI)
DEFINICJA RYZYKA I ZAGROŻENIA W literaturze naukowej pojęcie ryzyka jest w różnych dziedzinach różnie definiowane i w różny sposób określa się jego wielkość. Często ryzyko jest utożsamiane z niepewnością i pojęcia te są używane zamiennie. Są to jednak dwa odrębne pojęcia. Przyjmując, że niepewność najczęściej jest określana jako stan, w którym przyszłe możliwości i szanse są nieznane, ryzyko można zdefiniować jako podejmowanie decyzji w warunkach niepewności. Przyjęcie takiej definicji w sposób jednoznaczny pozwala odróżnić niepewność od ryzyka [Preś, 2007]. Ponadto istnieje negatywne skojarzenie słowa ryzyko. Jest to aluzja do braku bezpieczeństwa, co powoduje niechęć do społecznej akceptacji tego pojęcia. Najogólniej można stwierdzić, że pojęcie ryzyko jest dopełnieniem pojęcia bezpieczeństwa, tak więc oba są ze sobą ściśle powiązane [Kledyński, 2009]. Poziom bezpieczeństwa może być mierzony. Zatem można stwierdzić, że jeden system hydrologiczny i jego elementy są bardziej bezpieczne niż inny system. Ponieważ z funkcjonowaniem systemów hydrologicznych jest zawsze związane pewne ryzyko, to poziom bezpieczeństwa można określić poziomem ryzyka. Na ogół ustala się trzy kategorie: poziom bezpieczeństwa - ryzyka akceptowany, tolerowany i nietolerowany (nieakceptowany). Granica między tymi poziomami jest płynna, inaczej mówiąc rozmyta i ustalana raczej metodami jakościowymi oceny ryzyka niż metodami ilościowymi. Poziom tolerancji ryzyka powinien być jak najniższy, zgodnie z zasadą as low as reasonably practicable [Borysiewicz i Markowski, 2002; Fiedler i in., 2007; Szymanek, 2008; Lebecki, 2012], co w dosłownym tłumaczeniu oznacza tak niski jak to jest racjonalnie wykonalne. Wysokość poziomu ryzyka tolerowanego zależy przede wszystkim od obowiązujących przepisów prawnych, przyjętej polityki w zakresie ochrony środowiska i dóbr kulturowych oraz od aprobaty zainteresowanych społeczności lokalnych; jest ona różna w ... więcej»

Wspomnienie pośmiertne Jacek Koć 1963-2018 (Marek Gromiec)
26 marca 2018 r. zmarł, po ciężkiej chorobie, mgr inż. Jacek Koć, wybitny specjalista w zakresie gospodarki wodno-ściekowej. Był entuzjastą branży wodno-ściekowej, co prawdopodobnie przejął w genach po ojcu, wieloletnim prezesie Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (MPWiK) Sp. z o.o. w Mińsku Mazowieckim. Dlatego, w 1991 r., ukończył Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego (Wydział Inżynierii Środowiska) w Warszawie, a następnie, w 1996 r., Studium Podyplomowe Uzdatnianie Wody i Oczysz... więcej»

2018-5

zeszyt-5514-gospodarka-wodna-2018-5.html

 
W numerze m.in.:
Wartość wody w przemyśle (KRYSTYNA ARASZKIEWICZ)
P rognozy gospodarcze Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju przewidują, że w skali globalnej zapotrzebowanie na wodę do 2050 r. wzrośnie o 55% w porównaniu do 2000 r. W sferze produkcji przemysłowej prognozuje się ten przyrost na poziomie 400% w odniesieniu do poziomu zapotrzebowania z 2000 r., natomiast zapotrzebowanie wody do produkcji energii ma wzrosnąć o 140% [Leflaive 2012]. W ostatnich stuleciach intensywny rozwój cywilizacji zorientowanej na ekonomiczny zysk, osiągany poprzez ekspansję gospodarczą i quasi-rozwój oraz szybki wzrost demograficzny, spowodował znaczne zakłócenia dwóch najważniejszych dla funkcjonowania ekosystemu Ziemi procesy - przepływ energii i obieg wody. To spowodowało istotne pogorszenie warunków wodnych we wszystkich skalach przestrzennych [Kędziora i in. 2014]. Nadmierna konsumpcja, wzrost potrzeb przemysłu oraz zmiany klimatyczne to główne przyczyny narastania deficytów wody, zagrożenia ekstremami wodnymi, czyli suszami i powodziami (szczególnie typu opadowego), które mogą powodować znaczące problemy społeczne i gospodarcze również w Polsce [Kirejczyk E. i in. 2013]. W znacznej części obszaru kraju już teraz wskazuje się poważne zagrożenia dla ekosystemów, spowodowane obniżeniem zasobów wód powierzchniowych. Obszary zagrożone deficytem ilościowym zasobów tych wód na początku lat 90. były bardzo duże, także z powodu nieracjonalnego gospodarowania wodą w regionach [Gutry- -Korycka i in. 2014]. Skutki ekonomiczne deficytów wody to przede wszystkim zakłócenia dostaw wody dla ludności, straty w produkcji rolnej, leśnej i zwierzęcej oraz w rybołówstwie, wyższe koszty produkcji żywności, kłopoty z zaopatrzeniem w wodę w przemyśle energetycznym oraz w procesach technologicznych innych gałęzi przemysłowych, niższa produkcja energii w elektrowniach wodnych, straty w dochodach z turystyki i transportu wodnego [Kędziora i in. 2014]. Z perspektywy przedsiębiorstwa wdrażanie rozwiąza... więcej»

Analiza gospodarki wodnej w przedsiębiorstwie produkcyjnym działającym w branży kosmetycznej (MACIEJ KULIŃSKI, HALINA PODSIADŁO)
W oda jest głównym składnikiem większości kosmetyków produkowanych przez firmy kosmetyczne. Woda, która jest dodawana do produktów, musi spełniać wysokie wymogi dotyczące jakości, czystości chemicznej, jak również i bezpieczeństwa mikrobiologicznego. Stanowi rozpuszczalnik, w którym zawieszone są aktywne składniki kosmetyków, sama natomiast nie prowadzi do nawilżenia skóry. Celem niniejszej pracy było pokazanie, jak łączyć szczytne idee ochrony cennych zasobów środowiska naturalnego z działalnością produkcyjną. Za przykład wzięto zakład produkcyjny działający na globalnym rynku. W artykule przytoczono ograniczenia prawne dotyczące korzystania z zasobów naturalnych oraz wizję firmy w tym obszarze. Przykłady wskazują, jak można radzić sobie w codziennej działalności z tymi zagadnieniami, a w dalszej konsekwencji przekuwać ten wysiłek na przewagę konkurencyjną. PODSTAWY PRAWNE REGULUJĄCE UŻYWANIE WODY W rozpatrywanym zakładzie produkcyjnym istnieją trzy różne źródła, z których pozyskiwana jest woda. Są to: - studnie artezyjskie; - wodociąg; - staw zlokalizowany na terenie zakładu. Aby móc pobierać wodę ze studni, należy wystąpić do miejscowego urzędu o stosowne zezwolenie zwane pozwoleniem wodnoprawnym, udzielanym na czas określony przy zachowaniu warunków, zawartych w stosownych ustawach [1-4]. W wypadku stwierdzenia awarii urządzenia służącego do pomiaru ilości pobieranej wody należy: - bezzwłocznie, jednak nie później niż w ciągu dwóch tygodni od daty stwierdzenia awarii, dokonać wymiany urządzenia na sprawne, - odnotować datę wystąpienia awarii oraz czas jej trwania. Woda z ujęcia miejskiego zapewnia zakładowi pokrycie potrzeb socjalno-bytowych. Zasila krany, toalety, prysznice znajdujące się na terenie zakładu. Pobór z sieci wodociągowej jest możliwy na podstawie umowy pomiędzy zakładem a przedsiębiorstwem wodociągowym. Po każdym etapie produkcji woda oraz ścieki są kierowane do ścieków komunalnych, od... więcej»

Zastosowanie wzoru Colebrooka do obliczeń przepływów w sieci rzecznej o strukturze pierścieniowej (JACEK KURNATOWSKI)
ZARYS HISTORII WZORU COLEBROOKA Wzór Colebrooka, zwany również wzorem albo równaniem Colebrooka-White’a, należy niewątpliwie do panteonu najsłynniejszych wzorów hydraulicznych, takich jak wzory: Chézy’ego, Manninga czy też równanie Bernoulliego. Od momentu opublikowania wzór ten niezmiennie przyciąga uwagę naukowców i inżynierów zarówno swoją uniwersalnością, jak i postacią matematyczną, która sprawia niekiedy kłopoty w zastosowaniach praktycznych. Warto więc, chociażby z okazji zbliżającej się osiemdziesiątej rocznicy jego powstania, poświęcić mu nieco uwagi. Tak jak większość istotnych osiągnięć naukowych wzór Colebrooka nie powstał w "próżni badawczej" zgodnie z eurypidesowskim "deus ex machina". Jego opracowanie poprzedziły m.in. prace Henry Darcy’ego, Juliusa Weisbacha, Osborne Reynoldsa, Johna Fanninga (trochę chyba zapomnianego przez współczesne podręczniki akademickie z zakresu hydrauliki) i Ludwiga Prandtla, który sformułował teorię warstwy przyściennej i logarytmicznego rozkładu prędkości, a przede wszystkim Johanna Nikuradsego oraz Theodora von Kármána i Paula Blasiusa. Dość powszechnym zjawiskiem jest utożsamianie momentu "narodzin" wzoru Colebrooka z datą opublikowania w 1937 r. pracy [7]. Jest to pogląd błędny; w ramach tej publikacji Cyril Frank Colebrook i Cedric Masey White udowodnili jedynie konieczność uzupełnienia teorii Nikuradsego, uwzględniającej istnienie tylko dwóch reżimów ruchu - "gładkiego" i "szorstkiego", o reżim przejściowy (transitional). Colebrook opublikował samodzielnie swój wzór dwa lata później [6], ale w swojej pracy oddał należne honory swojemu współpracownikowi (i profesorowi) White’owi. Wzór Colebrooka w swojej oryginalnej postaci odnosił się do przepływu wody w kołowych przewodach zamkniętych i pozwalał na obliczenie współczynnika liniowych oporów λ będącego czynnikiem determinującym straty wysokości energii, które określa wzór Darcy&#82... więcej»

Charakterystyka wieloletniej zmienności opadów na obszarach najbardziej narażonych na zjawiska ekstremalne Część II - Obszar górnej i środkowej Odry (BERNARD TWARÓG)
A rtykuł jest drugą częścią analiz regionalnych, jakie wykonano dla wybranych obszarów zlewni Wisły oraz Odry. W pierwszej części przeprowadzono analizę wieloletniej zmienności opadów na obszarze górnej Wisły. Ta praca prezentuje wyniki analiz w obszarze zmienności zjawiska opadów charakteryzowane wielkościami średnimi miesięcznymi dla zlewni górnej i środkowej Odry z okresu ponad 100 lat. Dorzecze Odry obejmuje 118 861 km2 (Ausschuss, 1896). W pierwszej systematycznej rozprawie dotyczącej Odry (Ausschuss, 1896) wydzielono: Źródła Odry, Górną Odrę, Środkową Odrę i Dolną Odrę. Górną Odrę definiuje się jako odcinek pomiędzy Olzą aż do ujścia Widawy, przy ujściu Nysy Kłodzkiej. Górna Odra dzieli się na bieg dolny i górny. Środkowa Odra obejmuje odcinek od ujścia Widawy po ujście Warty. Najnowsze opracowania MKOO (IKSO, 1999) obszar górnej Odry określają jako odcinek od źródła aż do ujścia Nysy Kłodzkiej, natomiast obszarem środkowym Odry jest cały odcinek od Nysy Kłodzkiej po ujście Warty. Dorzecze Odry górnej i środkowej zajmuje powierzchnię 53 536 km2 (Dubicki et al., 1999), wg systemu MPHP 53 467 km2. W największej części dorzecza notuje się opady pomiędzy 500 i 600 mm, na grzbietach górskich średnie opady wynoszą od 1000 do 1300 mm. Najbardziej obfity w opady jest lipiec, najmniej opadów jest w lutym. SZACOWANIE ZASOBÓW WODNYCH POD KĄTEM REGIONALNEGO PLANOWANIA Praca jest odpowiedzią na zapotrzebowanie w obszarze wiedzy o charakterystykach długotrwałych ciągów opadowych sum i średnich miesięcznych na obszarach najbardziej narażonych na zjawiska ekstremalne. Niezbędność analiz potwierdzają również dokumenty opracowywane w ramach Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu. Podkreślają konieczność dostosowania się do już zachodzących zmian klimatu poprzez przygotowanie regionalnych i lokalnych analiz zmian klimatu, stwarzających podłoże do opracowywanych scenariuszy kompensacji wpływu z... więcej»

PRZEŁOŻENIE ODRY W RAMACH BUDOWY STOPNIA WODNEGO MALCZYCE
W kwietniu tego roku na budowie stopnia wodnego Malczyce na Odrze osiągnięto kluczowy etap realizacji tej inwestycji - przełożenie rzeki na dotychczas wybudowane obiekty stopnia. W efekcie uzyskano możliwość dokończenia budowy przelewu stałego oraz wykonania pozostałych obiektów z nim związanych zlokalizowanych w dotychczasowym korycie Odry. Proces przegrodzenia zaprojektowano bardzo starannie - wszystkie jego etapy szczegółowo zaplanowano i ujęto w odrębnym projekcie wykonawczym. Projektant założył pięć głównych etapów realizacji:  Zakończenie wszystkich niezbędnych robót w istniejącym dole budowlanym (fot. 1). Likwidacja (rozbiórka) istniejących gródz budowlanych jazu klapowego, śluzy, elektrowni i pozostałych elementów stopnia.  Budowa przelewu stałego na brzegu prawym i lewym oraz rozpoczęcie wykonywania tymczasowej grodzy budowlanej poniżej przelewu stałego w postaci wpędzenia pali skrzynkowych i ubezpieczenia dna geoworkami.  Dalsze wykonywanie tymczasowej grodzy budowlanej obejmującej przetamowanie rzeki od brzegu lewego w kierunku brzegu prawego z pozostawieniem odcinka o długości 15 m.  Kontynuacja wykonywania tymczasowej grodzy budowlanej (kamiennej) - domknięcie pozostałego odcinka 15 m (rys. 1).  Wbicie ścianki szczelnej w bezpośrednim sąsiedztwie wykonanej grodzy i ostateczne ukształtowanie tymczasowej grodzy kamiennej. Dalsze szczegóły technologiczne i organiza... więcej»

2018-4

zeszyt-5481-gospodarka-wodna-2018-4.html

 
W numerze m.in.:
Narzędzia do oceny ilości i jakości rumowiska unoszonego w kontekście zmian klimatu (EWA SZALIŃSKA, PAWEŁ WILK, ADAM GRABARCZYK)
RUMOWISKO UNOSZONE I JEGO ROLA W OBIEGU ZANIECZYSZCZEŃ W ZLEWNI Istnieje wiele definicji rumowiska unoszonego, ale powszechnie przyjmuje się, że terminem tym określa się cząstki mineralne transportowane w toni wodnej, bez kontaktu z dnem [14]. Rumowisko stanowi nieodłączny element ekosystemu rzecznego, mający znaczny wpływ na kształtowanie się warunków fizycznych panujących w przemieszczających się masach wody. Z uwagi na zróżnicowane źródła pochodzenia oraz swoje właściwości sorpcyjne cząstki rumowiska stanowią również jeden z kluczowych elementów obiegu i transportu nie tylko substancji niezbędnych do funkcjonowania ekosystemu, ale również zanieczyszczeń środowiska wodnego [4, 15, 44], szczególnie w okresach wysokich przepływów wody [6]. Dlatego też ważne jest nie tylko szacowanie obciążeń związanych z kwestiami ilościowymi rumowiska unoszonego, ale także rozszerzenie badań o analizę jakościową tego materiału. Rumowisko unoszone tworzy materiał dostarczany w sposób okresowy lub ciągły, w wyniku przede wszystkim erozji wodnej, ale również wiatrowej. Na przebieg i intensywność procesów odprowadzania materiału ze zlewni ma wpływ przede wszystkim rodzaj podłoża, natężenie spływu powierzchniowego, rodzaj roślinności, forma użytkowania stoków oraz zjawiska meteorologiczne. W ostatnich dziesięcioleciach wpływ zmian klimatu na zjawiska meteorologiczne jest coraz bardziej widoczny i coraz częściej się o nim dyskutuje. Większość modeli klimatycznych jednoznacznie wskazuje m.in. na trend nagrzewania się powierzchni Ziemi pod wpływem rosnącego poziomu gazów cieplarnianych [11]. Niezależnie od przyczyny tej zmiany jej efekty są najbardziej zauważalne w obrębie ekosystemów naturalnych. Natomiast efekty obserwowane w środowisku antropogenicznym są wynikiem sprzężenia zwrotnego pomiędzy zmianami klimatu a czynnikami ekonomicznymi i społecznymi. Zgodnie z konkluzjami Piątego Raportu IPCC (AR5) oraz National Oceanic and At... więcej»

Przyczyny zmian poziomu wód gruntowych na wybranych torfowiskach Słowińskiego Parku Narodowego (IZABELA CHLOST, ROMAN CIEŚLIŃSKI)
S zczególne zadanie w systemie krążenia, a zwłaszcza retencji wody, na terenie SPN mają hydrogeniczne ekosystemy lądowe, które zajmują ponad 25% jego powierzchni. Tworzą je m.in. torfowiska, których geneza nawiązuje do przemian klimatyczno- roślinnych w okresie holocenu [Tobolski 1989, Tobolski i współaut. 1997]. Ekosystemy mokradłowe, stanowiące formy przejściowe między środowiskiem wodnym a lądowym [Brinson 1993], reprezentują na terenie SPN typ torfowisk atlantyckich. Cechują się zaawansowanym stopniem degradacji, wyrażonym zaawansowanym murszeniem i mineralizacją masy torfowej, skutkujących osiadaniem całego złoża. Obserwowany proces jest rezultatem trwających ponad 200 lat intensywnych prac odwadniających, chociaż na terenie Europy zainteresowanie gospodarcze mokradłami przypada już na okres średniowiecza [Charman 2002]. Motywem prowadzonych regulacji i drenażu było przystosowanie stosunków wodnych do potrzeb rolnictwa i eksploatacji torfu. Prowadzone prace stały się czynnikiem sprawczym zmniejszenia zasobów wodnych w skali lokalnej, regionalnej i globalnej [Rijsberman 2006, Dembek i współaut. 2004]. Pietrucień (1993) oszacował ubytek masy wody z torfowisk Polski w wyniku melioracji na ok. 160 mln m³. Presja człowieka na obszary mokradłowe w SPN spowodowała, że pomimo zachowania znacznych powierzchni kompleksów torfowiskowych proces tworzenia torfu nie zachodzi na żadnym z nich. Współcześnie ich istnienie i funkcjonowanie jest ściśle uzależnione od wahań poziomu wód gruntowych. Dlatego też celem pracy jest ustalenie stanu faktycznego zmian poziomu wód gruntowych w wybranych torfowiskach parku oraz wskazanie tych uwarunkowań geograficznych, które współdecydują o ich amplitudzie. Szczególną uwagę zwrócono na wpływ zastosowanych zabiegów ochronnych na stan retencji obiektów. MATERIAŁ I METODY Główne prace polegały na wykonaniu patrolowych zdjęć hydrograficznych w celu rejestracji zmian antropogeniczny... więcej»

Ubóstwo wodne w perspektywie genderowej (GRZEGORZ LIBOR)
K oncepcja ubóstwa wodnego jest stosunkowo nowa w naukach społecznych. W swych założeniach przypomina inną koncepcję, ubóstwa energetycznego. Mają one nie tylko zbliżoną etymologię, ale również łączą je kwestie metodologiczne. Zasadniczo wyróżnia się dwa podejścia do pomiaru ubóstwa wodnego - obiektywne, a także subiektywne. Podejście obiektywne opiera się na założeniu o zbyt wysokim udziale wydatków na wodę i ścieki w całkowitym dochodzie gospodarstwa domowego. Podejście subiektywne, natomiast, bazuje na odczuciach członków gospodarstw domowych dotyczących jakości dostarczanej im wody i kwestii odprowadzania ścieków. W pierwszym do wyboru mamy zasadniczo trzy możliwości: wykorzystanie 3% progu wydatkowego, wykorzystanie 3% progu wydatkowego w połączeniu ze skalą dochodową (rozwiązanie to pozwala zidentyfikować te gospodarstwa domowe, które na wydatki na wodę i ścieki przeznaczają więcej niż 3% swoich dochodów, ponieważ ich sytuacja materialna pozwala im na to) lub też posłużenie się wskaźnikiem Low Income/High Costs wykorzystywanym również w badaniach nad ubóstwem energetycznym (gospodarstwo domowe zmaga się z problemem ubóstwa wodnego, gdy jego wydatki wodno-kanalizacyjne przekraczają 60% mediany wydatków dla całej populacji). Powyższe sposoby pomiaru ubóstwa wodnego wykorzystywane są głównie w krajach rozwiniętych, w których odsetek gospodarstw domowych bez dostępu do wody jest zdecydowanie niższy aniżeli w krajach rozwijających się. W tych drugich o wiele lepszym rozwiązaniem wydaje się być zastosowanie Water Poverty Index. Przegląd literatury na ten temat jasno wskazuje na wciąż toczoną dyskusję co do kształtu i elementów, jakie indeks ten powinien uwzględniać, tak aby mógł znaleźć powszechne zastosowanie [Komnenic, Ahlers, Zaag, 2009]. Uczynienie Water Poverty Index w pełni uniwersalnym narzędziem wymaga przede wszystkim woli politycznej, o którą trudno zwłaszcza tam, gdzie problem dostępu do wody i j... więcej»

Śląskie Seminarium Branży Wodociągowej (Judyta Bury)
21 lutego 2018 r. w Katowicach odbyło się zorganizowane przez Kancelarię Sadkowski i Wspólnicy, we współpracy z Regionalną Izbą Gospodarczą w Katowicach, Śląskie Seminarium Branży Wodociągowej. W wydarzeniu wzięło udział blisko trzydziestu prezesów oraz członków zarządów p... więcej»

Debata ekspercka - "Wczujmy się w klimat - adaptacja w mieście"
Wczujmy się w klimat - adaptacja w mieście" pod takim hasłem odbyła się debata ekspercka zorganizowana w ramach projektu Ministerstwa Środowiska "Opracowanie planów adaptacji do zmian klimatu w miastach powyżej 100 tys. mieszkańców". W spotkaniu, które odbyło się 21 lutego w Łodzi, wziął udział Paweł Sałek, wiceminister środowiska, pełnomocnik rządu ds. polityki klimatycznej. Dyskusja koncentrowała się na roli samorządów, przedsiębiorców i społeczeństwa w kreowaniu miasta przygotowanego na konsekwencje zmian klimatu, a także na rozwiązaniach, dzięki którym miasta mogą lepiej przystosować się do zagrożeń klimatycznych występujących obecnie i spodziewanych w przyszłości. - Projekt ten jest niezwykle istotny dla ośrodków miejskich ze względu na konieczność poprawy bezpieczeństwa i jakości życia ich mieszkańców. Dzięki niemu miasta będą w mniejszym stopniu narażone na wpływ zmian klimatycznych - powiedział wiceminister Paweł Sałek. Eksperci podkreślali, że adaptacja służy poprawie jakości życia w mieście, której coraz ważniejszym elementem jest stan środowiska. Działania adaptacyjne, podejmowane w miastach, wymagają z jednej strony silnego wsparcia organizacyjnego i prawn... więcej»

2018-3

zeszyt-5451-gospodarka-wodna-2018-3.html

 
W numerze m.in.:
INFORMACJE NOWOŚCI
Kolejne środki z Unii Europejskiej na Baltic Pipe Państwa członkowskie UE, w dniu 25 stycznia 2018 r., zaakceptowały decyzję Komisji Europejskiej o przyznaniu pomocy finansowej dla projektu Baltic Pipe (połączenia gazowego Polska-Dania), który zwiększy bezpieczeństwo energetyczne w regionie Morza Bałtyckiego i Europie Środkowej. W ramach konkursu, ogłoszonego przez KE w 2017 r., dofinansowanie otrzymało kilkanaście projektów z zakresu infrastruktury gazowej i elektroenergetycznej w całej Europie. Na prace projektowe inwestycji Baltic Pipe przyznano 33 mln euro. Dofinansowanie będzie pochodzić ze środków z funduszu Łącząc Europę (Connecting Europe Facility). Wsparcie finansowe na wykonanie zadań otrzyma zarówno Polska, jak i Dania. Za realizację projektu ze strony polskiej odpowiada operator sieci przesyłowych Gaz-System SA, partnerem ze strony duńskiej jest spółka Energinet.dk. Jest to już kolejne dofinansowan... więcej»

FAKTY (Ewa Skupińska)
Konferencja prasowa prezesa Przemysława Dacy Warszawa, 1 lutego 2018 r. Przemysław Daca, prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego WODY POLSKIE, zaprosił dziennikarzy na swoją pierwszą konferencję prasową. - Jestem prezesem od 17 stycznia. Gospodarka wodna była niedofinansowana, dysfunkcyjna; byliśmy zobligowani do wdrożenia dyrektyw unijnych - stąd konieczne było zreformowanie tego działu administracji. Zespolenie administracji rządowej i samorządowej to bardzo trudne zadanie, wymagające czasu. Minister właściwy ds. gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej przejął dział gospodarka wodna. Jest to bardzo dobra decyzja - wszystko będzie w jednych rękach - powiedział m.in. Przemysław Daca. Prezes przedstawił sytuację organizacyjną WÓD POLSKICH. W firmie pracuje ok. 5400 pracowników. Pracownicy RZGW i KZGW przeszli automatycznie do WÓD POLSKICH; bardziej skomplikowany jest proces przechodzenia pracowników samorządowych (ok. 2500 osób). Dyrektorzy RZGW prowadzą indywidualne rozmowy ze wszystkimi pracownikami. Zmieniła się struktura - powstały nowe RZGW (w Białymstoku, Bydgoszczy, Lublinie i Rzeszowie). Bilans jest taki, że w niektórych RZGW jest przerost zatrudnienia, w innych (nowych) jest za mało pracowników; część pracowników będzie obsługiwać kilka jednostek. WODY POLSKIE będą analizować zatrudnienie, prowadzić restrukturyzację. W wielu miejscach są problemy z majątkiem, budynkami - współpraca z samorządami jest dość trudna. Dla pracowników bardzo istotna jest kwestia wynagrodzeń, a płace są bardzo niskie. - Jesteśmy Państwowym Gospodarstwem Wodnym WODY POLSKIE z dużym potencjałem - chciałbym zadeklarować, że z biegiem czasu będziemy część środków przeznaczać na poprawę warunków płacowych pracowników. To będzie dla mnie priorytetem, ale też będzie wymagać czasu - stwierdził prezes. W części drugiej spotkania Mateusz... więcej»

Przebieg procesu sedymentacji w czaszy zbiornika włocławskiego w latach 1970–2015 (JERZY MROZIŃSKI, JAKUB PAWULA)
S topień wodny Włocławek wybudowano w latach 1962-1970 jako jeden ze stopni projektowanej wówczas Kaskady Dolnej Wisły. Zlokalizowany jest w kilometrze 674,8 Wisły, powyżej Włocławka. W wyniku spiętrzenia wody do rzędnej 57,30 m n.p.m. powstał zbiornik wodny sięgający cofką powyżej Płocka. Prawa strona zbiornika jest ograniczona wysokim brzegiem, a lewa zaporą boczną długości 12,5 km. W środkowej części, na długości ok. 20 km, zbiornik jest oparty o naturalny brzeg, a w strefie cofkowej w dwustronnym obwałowaniu. Podstawowe parametry zbiornika: □ długość 60 km; □ szerokość średnia ok. 1,6 km; □ szerokość maksymalna 3,0 km; □ głębokość średnia 5,5 m; □ głębokość maksymalna 15,0 m; □ powierzchnia ok. 70,4 km2; □ całkowita pojemność wyjściowa 387,2 mln m3; □ grubość warstwy użytkowej 0,8 m; □ pojemność warstwy użytkowej 52,7 mln m3. Z chwilą rozpoczęcia użytkowania stopnia i zbiornika Włocławek podjęto m.in. badania zamulania zbiornika poprzedzone założeniem bazy przekrojów i wykonaniem pomiaru wyjściowego. Prace - na zlecenie Instytutu Gospodarki Wodnej - prowadził w 1970 r. "Hydroprojekt" - Włocławek i Bydgoskie Przedsiębiorstwo Miernicze. W ramach tego projektu na długości 57 km zastabilizowano i przesondowano 81 przekrojów poprzecznych. W latach 1970-2015 w ramach badań oraz doraźnych potrzeb wynikających ze stanu czaszy zbiornika zrealizowano pomiary w przekrojach poprzecznych (tab. I). W obszarze zbiornika na określonych odcinkach wykonywano również przekroje zagęszczające (co 50 m), ale pomiary te były związane z robotami bagrowniczymi prowadzonymi w latach 1973-1986. METODYKA PRAC POMIAROWYCH W ciągu całego okresu prowadzenia badań metodyka pomiarów ulegała zasadniczym zmianom wynikającym z zastosowania nowego sprzętu sondażowego i nawigacyjnego. Pierwsze pomiary wykonywano z zastosowaniem echosondy Tabela I. Sondowania wykonane w czaszy zbiorni... więcej»

Chiny Projekt największej elektrowni wodnej na świecie (ŁUKASZ CHUDY)
Chiny planują wybudowanie największej na świecie elektrowni wodnej w rejonie największego i najgłębszego na świecie kanionu rzeki Yarlung Zangpo, czyli Brahmaputry. Projekt, opracowany w dwóch wariantach, przewiduje wybudowanie ... więcej»

Wpływ regulacji prawnych na rozwój technologii oczyszczania ścieków i zagospodarowania osadów - narodziny nowoczesnej ochrony wód w Europie i USA (MAREK GROMIEC)
P rawo wodne w wielu państwach, będące podstawowym instrumentem polityki państwa w gospodarce wodnej, spełnia również liczne funkcje w dziedzinie ochrony wód przed zanieczyszczeniami, a w wielu wypadkach również funkcję kreowania i wdrażania postępu techniczno- -technologicznego oraz innowacyjnych rozwiązań, szczególnie w oczyszczaniu ścieków i przeróbce osadów ściekowych. Należy przypomnieć, że dopiero w połowie XVIII wieku w Europie zdano sobie sprawę ze skutków nieoczyszczania lub niewłaściwego oczyszczania ścieków i ich wpływów na zaopatrzenie ludności w wodę, wywołujących wiele chorób i epidemii związanych z wodą. Spowodowało to znaczy wzrost zainteresowania oczyszczaniem ścieków w wielu państwach, w których zaczęły pojawiać się różne metody ich oczyszczania. W tym czasie, pod względem rozwiązań instytucjonalnych i prawnych związanych z ochroną wód, zaczęła przewodzić Anglia, gdzie już w 1865 r. powołano Królewską Komisję ds. Zanieczyszczenia Rzek, następnie reaktywowaną w 1874 r. W wyniku działalności tej komisji, w 1876 r., wydano Akt Zapobiegania Zanieczyszczeniu Rzek, w którym niestety nie zaproponowano rozwiązań technicznych uniemożliwiających dalszą degradację wód. Dlatego w 1898 r. powołano Królewską Komisję ds. Unieszkodliwiania Ścieków Komunalnych, która w 1908 r. nie tylko zarekomendowała test BZT5 (5-dobowego biologicznego zapotrzebowania tlenu) do praktycznego stosowania, ale również w 1912 r. przyjęła znane standardy jakości odpływu ścieków (30 : 20 + pełna nitryfikacja). Wprowadzenie w życie powyższych standardów wymagało zastosowania nowych rozwiązań technologicznych do oczyszczania ścieków i w Anglii, i w różnych państwach, w tym w USA. Należy dodać, że w USA, przyjęto standardy dla wody do picia w 1912 r. Na tym tle interesująca jest historia rozwoju jednej z głównych metod biologicznego oczyszczania ścieków - metody osadu czynnego [20]. W Europie jednym z inicjatorów badań nad oczyszcz... więcej»

2018-2

zeszyt-5412-gospodarka-wodna-2018-2.html

 
W numerze m.in.:
INFORMACJE - NOWOŚCI
Rejs po Wiśle z każdego miejsca na Ziemi Za pomocą technologii Google Street View każdy będzie mógł odbyć wirtualny rejs Wisłą na Mapach Google. By podziwiać piękno Królowej Polskich Rzek, wystarczy wejść na stronę rejswisla.wwf.pl. Przez 15 letnich dni 2017 r., zespół Fundacji WWF Polska sfotografował za pomocą specjalnego urządzenia Google Trekker blisko 300 km Wisły na jej pięciu wyjątkowych odcinkach. Przedsięwzięcie to jest ukoronowaniem Roku Rzeki Wisły 2017 i kolejnej edycji największej, ekologicznej akcji na świecie - Godzina dla Ziemi WWF; w minionym roku w Polsce była ona poświęcona właśnie Królowej Polskich Rzek. Google Street View stanowi bardzo popularną wśród internautów na całym świecie dodatkową funkcję Map Go... więcej»

ROK RZEKI WISŁY 2017 (WOJCIECH MAJEWSKI)
22 czerwca 2016 r. Sejm Rzeczypospolitej Polski przyjął uchwałę o ustanowieniu 2017 r. ROKIEM RZEKI WISŁY. Decyzja ta wynikała z tego, że 550 lat temu, tj. w 1467 r., został zawarty Pokój Toruński między Zakonem Krzyżackim a Polską. Na mocy tego traktatu cała Wisła od źródeł do ujścia znalazła się pod panowaniem Polski, znosząc wszelkie ograniczenia w żegludze na Wiśle. Od tego momentu zaczął się 300-letni okres gospodarczej świetności Wisły. Od zarania dziejów Polski Wisła stanowiła niezwykle istotną oś gospodarczą kraju, pełniła również ważną rolę kulturową, a często również funkcję obronną. W tym czasie Wisła była najbardziej wykorzystywaną rzeką Europy do celów żeglugi śródlądowej, wyprzedzając pod tym względem takie rzeki, jak: Ren, Dunaj, Rodan czy Sekwanę. Rocznie, mimo prymitywnych środków transportu wodnego, Wisłą przepływało prawie ćwierć miliona ton surowców i towarów między dorzeczem Wisły a portem Gdańsk, który stanowił nasze okno na świat. Dzięki temu nastąpił istotny rozwój gospodarczy całego regionu będącego pod wpływem Wisły i jej dorzecza aż do 1772 r., kiedy nastąpił pierwszy rozbiór Polski. Wisła została wtedy podzielona między trzech zaborców, którzy mieli różne poglądy na temat wykorzystania Wisły, a ponadto nie zależało im na jej rozwoju. Po pierwszej wojnie światowej cała Wisła znalazła się w granicach Polski i rząd widział celowość jej gospodarczego wykorzystania. Niestety krótki okres międzywojenny i zniszczony zaborami kraj nie pozwoliły na realizację proponowanych planów. Po drugiej wojnie światowej, w nowym układzie geograficznym kraju, centralne położenie Wisły stanowiło bardzo istotną możliwość gospodarczego wykorzystania rzeki w przyszłości. Obecnie nie tylko cała Wisła znajduje się w granicach Polski, ale również 87% jej dorzecza, co jest bardzo ważnym aspektem przyszłości Wisły. Od momentu zakończenia drugiej wojny światowej, niezależnie od panujących rządów, Wisła nie docze... więcej»

Ocena przepustowości Wrocławskiego Węzła Wodnego przed i po modernizacji (ROBERT BANASIAK)
P o katastrofalnej powodzi w dorzeczu Odry w 1997 r. podjęto szeroko zakrojone działania, aby zwiększyć bezpieczeństwo powodziowe zwłaszcza w górnej i środkowej części dorzecza i doliny Odry, jako obszarów o wysokim ryzyku powodziowym. Opracowano strategie, plany i programy działań, przyjęto inwestycje, które już zostały zrealizowane lub są w trakcie realizacji. Wrocław, będąc dotkliwie doświadczony katastrofalną powodzią w 1997 r., stał się tutaj strategicznym obszarem chronionym. Modernizacja Wrocławskiego Węzła Wodnego (WWW) jest jedną z kluczowych części (Komponent B) kompleksowego Projektu Ochrony Przeciwpowodziowej Dorzecza Odry (POPDO). W zakresie technicznym na modernizację WWW złożyły się następujące działania: modernizacja obwałowań Odry (Komponent B1), modernizacja koryt i kanałów Odry (Komponent B2) oraz przebudowa kanału ulgi Odra-Widawa i przystosowanie doliny Widawy do przeprowadzania większej części wód powodziowych z Odry (Komponent B3) [11, 12]. W tym zakresie dokonano już modernizacji ponad 54,6 km wałów odrzańskich oraz wybudowano 5,685 km nowych wałów. Jeśli chodzi o komponent B2, inwestycje objęły następujące zadania: □ modernizacja i udrożnienie Kanału Powodziowego wraz z międzywalem na odcinku od dolnego stanowiska jazu Bartoszowice do ujścia do Starej Odry, w tym zwiększenie przepustowości mostów Chrobrego i Jagiellońskiego; □ udrożnienie starej Odry od dolnego stanowiska jazu Psie Pole do mostów kolejowych Poznańskich (w tym zwiększenie przepustowości mostów i rozbudowa jazu Różanka); □ przystosowanie Kanału Miejskiego do przepuszczania wód powodziowych; □ modernizacja jazu Wrocław I; □ modernizacja bulwarów Odry Śródmiejskiej; □ przebudowa koryta Odry na odcinku od mostów kolejowych Poznańskich do ujścia Widawy; □ przystosowanie śluz stopnia Rędzin do przeprowadzania wielkich wód. W ramach Komponentu (B3) na kanale łączącym Odrę z Widawą... więcej»

Wspomnienie pośmiertne Jan Kulczyk 1944-2017 (Jan Winter)
3 stycznia 2018 r. na wrocławskim cmentarzu na Ołtaszynie pożegnaliśmy prof. dr. hab. inż. Jana Kulczyka, wspaniałego Człowieka, wybitnego Naukowca, Przyjaciela, Wykładowcę i Wychowawcę wielu roczników studentów. Człowieka wielkiej skromności i pracowitości. Męża, ojca, dziadka. Zmarł 28 grudnia 2017 r. po długotrwałej walce z ciężką chorobą, będąc do ostatniej chwili bardzo aktywnym. Urodził się 11 lutego 1944 r. w m. Duliby na południowo-wschodnich kresach II Rzeczypospolitej. Wkrótce po urodzeniu, wiosną, wraz z rodziną wywiezioną na przymusowe roboty, trafił do Niemiec, a po zakończeniu działań wojennych zamieszkał we Wrocławiu. Tutaj ukończył w 1957 r. szkołę podstawową, a w 1962 r. Technikum Mechaniczne, po ukończeniu którego rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej. Ukończył je w 1968 r. Od 1 kwietnia tego samego roku został zatrudniony jako pracownik naukowo-dydaktyczny Instytutu Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn Politechniki Wrocławskiej, uczelni, w której pracował do ostatnich chwil swojego życia. W październiku 1976 r. obronił pracę doktorską pt. "Strumień nadążający statków śródlądowych".... więcej»

FAKTY (Ewa Skupińska)
Powstał nowy podmiot - Państwowe Gospodarstwo Wodne WODY POLSKIE Warszawa, 1 stycznia 2018 r. Na podstawie ustawy Prawo wodne 1 stycznia 2018 r. powstał nowy podmiot w zarządzaniu gospodarką wodną - Państwowe Gospodarstwo Wodne WODY POLSKIE. Organizacja integruje działania dotychczas funkcjonujących regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz wojewódzkich zarządów melioracji i urządzeń wodnych, a więc łączy struktury rządowe z samorządowymi. W skład WÓD POLSKICH weszły: - Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej, - 11 regionalnych zarządów gospodarki wodnej, - 50 zarządów zlewni, - 330 nadzorów wodnych. Na wszystkich szczeblach WÓD POLSKICH działają trzy piony merytoryczne: - ochrony przed powodzią i suszą, - usług wodnych, - zarządzania środowiskiem wodnym. WODY POLSKIE rozpoczęły działalność 2 stycznia 2018 r.; są państwową osobą prawną jako podmiot właściwy w sprawach gospodarowania wodami. Redakcja "Gospodarki Wodnej" - na zlecenie Państwowego Gospodarstwa Wodnego WODY POLSKIE - przygotowała specjalny numer poświęcony temu podmiotowi (nr 1/2018). Minister Jan Szyszko powołał wiceprezesów WÓD POLSKICH Warszawa, 2 stycznia 2018 r. Minister Jan Szyszko powołał trzech wiceprezesów Państwowego Gospodarstwa Wodnego WODY POLSKIE: Iwonę Kozę - pełniącą obowiązki prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, Roberta Kęsego - pełniącego obowiązki wiceprezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej i Mateusza Balcerowicza - dotychczas dyrektora Departamentu Zasobów Wodnych w Ministerstwie Środowiska. Akty nominacyjn... więcej»

2018-1

zeszyt-5390-gospodarka-wodna-2018-1.html

 
W numerze m.in.:
Szanowni Państwo, Drodzy Przyjaciele Gospodarki Wodnej! (Mariusz Gajda)
D zień 1 stycznia 2018 r. to historyczny dzień dla gospodarki wodnej. Wreszcie, po wielu latach, powstał nowy podmiot w zarządzaniu gospodarką wodną w Polsce - Państwowe Gospodarstwo Wodne WODY POLSKIE. Jest to organizacja, która integruje działania dotychczasowych regionalnych zarządów gospodarki wodnej i wojewódzkich zarządów melioracji i urządzeń wodnych. Pracownicy, specjaliści stali się pracownikami WÓD POLSKICH. Natychmiast po objęciu teki wiceministra w Ministerstwie Środowiska przystąpiłem do opracowywania nowego prawa wodnego. Po długich i bardzo trudnych rozmowach, dyskusja... więcej»

FAKTY (Ewa Skupińska)
Z ostatniej chwili - kluczowe zmiany: dział gospodarka wodna przechodzi z Ministerstwa Środowiska do Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej Na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 stycznia 2018 r. przekształca się Ministerstwo Środowiska. W §1 pkt 2 czytamy "Przekształcenie, o którym mowa w ust. 1, polega na wyłączeniu z Ministerstwa Środowiska, obsługującego sprawy działów gospodarka wodna i środowisko, komórek organizacyjnych obsługujących sprawy działu gospodarka wodna oraz pracowników obsługujących sprawy tego działu". Kolejne Rozporządzenie Rady Ministrów z tego samego dnia zmienia rozporządzenie w sprawie utworzenia Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (DzU poz.2018), dołączając do zakresu działania tego ministerstwa sprawy działu gospodarka wodna. Seminarium Komitetu Zrównoważonego Gospodarowania Wodami SITWM Warszawa, 17 listopada 2017 r. W Centrum Wodnym SGGW odbyło się pierwsze posiedzenie Komitetu Zrównoważonego Gospodarowania Wodami, nowego komitetu powołanego przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych. Gości przywitał Leszek Bagiński, prezes SITWM, a wśród nich: Mateusza Balcerowicza - dyrektora Departamentu Zasobów Wodnych Ministerstwa Środowiska, Roberta Kęsego - wiceprezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, prof. Tomasza Okruszko - prezesa Polskiego Komitetu Globalnego Partnerstwa dla Wody. Prof. Jan Żelazo, przewodniczący Komitetu Zrównoważonego Gospodarowania Wodami, i Leszek Bagiński wręczyli powołania członkom KZGW/SITWM. W skład tego komitetu weszli: Wiesław Abramkow, Andrzej Badowski, Mateusz Balcerowicz, Andrzej Drabiński, Tomasz Falkowski, Dariusz Gronek, Stanisław Jachimiuk, Halina Jankowska-Huflejt, Marek Jelonek, Zbigniew Kledyński, Marian Mokwa, Przemysław Nawrocki, T... więcej»

90. WEFTEC Chicago, Illinois (USA) - 30 września-4 października 2017 r. (Marek Gromiec)
WEFTEC 2017 - światowa impreza wodna Federacji Środowiska Wodnego (ang. Water Environment Federation - WEF), obejmująca konferencję i targi techniczne, odbyła się w Chicago. WEF jest globalną organizacją "not-for-profit", z siedzibą w Aleksandrii, VA, w Stanach Zjednoczonych; jej głównym celem jest szkolenie profesjonalistów w zakresie jakości wody od ochrony wód. Została utworzona w 1928 r. jako Federacja Stowarzyszeń Oczyszczalni Ścieków, ale w 1950 r. zmieniła nazwę na Federację Stowarzyszeń Zanieczyszczeń Komunalnych i Przemysłowych, a następnie w 1960 r. n... więcej»

Wody Polskie organem regulującym ceny usług wodociągowo-kanalizacyjnych (DANIEL KOCIOŁEK)
N ie ulega żadnej wątpliwości, że jednym z najważniejszych zadań gmin jest zaopatrzenie ludności w wodę oraz odprowadzanie ścieków. Funkcjonujące do niedawna zasady nadzorowania tych, wykonywanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, zadań nie były wystarczająco efektywne. Ustawodawca zdecydował, że ze względu na ochronę interesów ludności, zostanie opracowany model niezależnego zatwierdzania taryf za dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków. Zgodnie z nowelizacją ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (dalej ustawy ZZWZOŚ), organem regulacyjnym jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej (RZGW) Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (PGWWP). PRZYCZYNY UTWORZENIA NOWEGO ORGANU REGULACYJNEGO Do 11 grudnia ubiegłego roku, czyli do momentu wejścia w życie wspomnianej nowel... więcej»

Zgody wodnoprawne w nowym prawie wodnym (DANIEL KOCIOŁEK)
U stawa z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne wprowadziła do polskiego porządku prawnego nową instytucję zgody wodnoprawnej, która jest jednym z instrumentów w systemie zarządzania gospodarką wodną. Zgody wodnoprawne to m.in. decyzje administracyjne, bez których zainteresowane podmioty nie mogą realizować wielu działań związanych z korzystaniem z wód. Intencją ustawodawcy było zapewnienie jednorodności orzekania administracyjnego w tej dziedzinie. Z tego względu w wydawaniu pozwoleń wodnoprawnych marszałków województw i starostów powiatowych zastąpiły właściwe organy Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Zgoda wodnoprawna została uregulowana w Dziale IX nowego Prawa wodnego. Zgodnie z art. 388 ust. 1. tego aktu jest ona udzielana przez: 1. wydanie pozwolenia wodnoprawnego; 2. przyjęcie zgłoszenia wodnoprawnego; 3. wydanie oceny wodnoprawnej; 4. wydanie decyzji, które zwalniają z zakazów dotyczących: a. obszarów szczególnego zagrożenia powodzią - m.in. zakaz lokalizowania nowych cmentarzy, gromadzenia odpadów i ... więcej»

Redakcja:
ul. Ratuszowa 11, pok. 718
03-450 Warszawa
tel.: (0 22) 619 20 15
e-mail: gospodarkawodna@sigma-not.pl
www: http://gospodarkawodna.net/

Artykuły naukowe zamieszczane w czasopiśmie są recenzowane.

Procedura recenzowania
Formularz recenzji
Zasady etyki w publikacjach
Reviewing procedure
Review form
Ethics and publication malpractice statement

Czasopisma Wydawnictwa SIGMA-NOT można zaprenumerować w jednym z następujących wariantów: 

· Prenumerata roczna, półroczna i kwartalna czasopism w wersji papierowej,

· Prenumerata roczna w wersji PLUS (wersja papierowa i dostęp do Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl w ramach zaprenumerowanego tytułu),

· Prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych),

· Prenumerata ciągła w wersji PLUS – z 10% rabatem na każdy zaprenumerowany tytuł uzyskiwanym po podpisaniu umowy z Wydawnictwem SIGMA-NOT, przedłużanej automatycznie z roku na rok aż do momentu złożenia rezygnacji,

· Prenumerata zagraniczna – wysyłka czasopisma za granicę za dopłatą 100% do ceny prenumeraty krajowej.

 

Cennik prenumeraty 30 tytułów Wydawnictwa SIGMA-NOT (2015 rok)

 

Prenumeratę można zamówić bezpośrednio w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT:

telefonicznie: (22) 840 30 86 lub 840 35 89 lub faksem: (22) 891 13 74, 840 35 89, 840 59 49

mailem: prenumerata@sigma-not.pl lub na stronie: www.sigma-not.pl

listownie: Zakład Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o., ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa

oraz dokonując wpłaty na konto Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o.:
ul. Ratuszowa 11, 00-950 Warszawa, skr. poczt. 1004,
nr konta 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577

 

Ogólne warunki prenumeraty czasopism fachowych Wydawnictwa SIGMA-NOT

 

Prenumeratorzy, którzy mają wykupioną prenumeratę u innego kolportera, mogą dokupić dostęp do Portalu w cenie 90 zł (netto) na rok, po przedstawieniu dowodu wpłaty na prenumeratę. Należy go przesłać do Zakładu Kolportażu wraz z zamówieniem na dostęp do Portalu Informacji Technicznej: mailem: kolportaz@sigma-not.pl lub faksem 22 891 13 74 

 

Informacja

Jeżeli zamawiana prenumerata, obejmuje numery na przełomie roku 2015/2016, to otrzymają Państwo dwie faktury. Jedna faktura na numery z 2015 roku, natomiast druga na numery z 2016 roku wg cennika na 2015 rok.

Formularze zamówienia na prenumeratę czasopism Wydawnictwa SIGMA-NOT dostępne są  na stronach poszczególnych tytułów, a formularz zbiorczy (umożliwiający zaprenumerowanie od razu kilku tytułów) – po kliknięciu w pole poniżej. 

·  FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA WYDAWNICTWA SIGMA-NOT

 

Prenumerata ciągła

Ta oferta, wprowadzona została z myślą o Państwa wygodzie, to tak zwana Prenumerata ciągła w wersji PLUS. Państwo zamawiacie nasze czasopisma tylko raz, a prenumerata przedłużana jest przez nas automatycznie z roku na rok, aż do momentu złożenia przez Państwa rezygnacji. Korzystając z tej oferty, nie musicie Państwo pamiętać pod koniec każdego roku o odnowieniu prenumeraty na rok następny, a ponadto Wydawnictwo SIGMA-NOT udzieli Państwu 10% bonifikaty na prenumerowane tytuły oraz na dostęp do Portalu Informacji Technicznej.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA Prenumeraty Ciągłej (plik .pdf)

 

Po jego wydrukowaniu, wypełnieniu i podpisaniu prosimy o przesłanie umowy (w dwóch egzemplarzach), do Zakładu Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT, ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa.

 

Czasopisma innych wydawców można zaprenumerować w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT w wariantach

· prenumerata roczna w wersji papierowej,

· prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA INNYCH WYDAWCÓW

Wydawnictwo SIGMA-NOT proponuje Państwu usługi w zakresie publikacji reklam, ogłoszeń lub artykułów sponsorowanych na łamach wszystkich wydawanych przez siebie czasopism. Nie ograniczamy jednak naszych usług do jedynie papierowej formy. Oferujemy Państwu również możliwość emisji na naszym Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl oraz stronach redakcyjnych poszczególnych tytułów. Służymy pomocą edytorską przy tworzeniu materiałów promocyjnych.

Pozostajemy do Państwa dyspozycji i chętnie odpowiemy na wszystkie pytania.

KONTAKT:

Dział Reklamy i Marketingu
ul. Ratuszowa 11
00-950 Warszawa skr. poczt. 1004
tel./faks: 22 827 43 65 
e-mail: reklama@sigma-not.pl

Pliki do pobrania:

Druk zamówienia wraz z warunkami zamieszczania reklam.

Cennik ogłoszeń i reklam kolorowych oraz czarno-białych w czasopismach Wydawnictwa

Cennik e-reklam na stronach Portalu Informacji Technicznej

Warunki techniczne umieszczania e-reklamy na stronach Portalu Informacji Technicznej

Wydawnictwo SIGMA-NOT, należące do Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych - Naczelnej Organizacji Technicznej, to największy polski wydawca prasy fachowej o ukierunkowaniu technicznym. Jako zorganizowana oficyna działa od 1949 r., a najstarszy wydawany tytuł - „Przegląd Techniczny” - liczy sobie 150 lat.

W portfolio Wydawnictwa SIGMA-NOT znajdują się obecnie 32 unikalne tytuły prasy fachowej. Czasopisma te działają na wielu płaszczyznach i są skierowane do wszystkich zainteresowanych tematami naukowo-technicznymi zarówno zawodowo, jak i czysto hobbystycznie, poszerzając ich kulturę techniczną. Czyta je miesięcznie ponad 200 tys. osób, które mogą w nich odnaleźć interesujące ich artykuły o nowinkach technicznych, najświeższych osiągnięciach naukowych, popularnych problemach w danej dziedzinie, a także analizy rynku, komentarze do bieżących wydarzeń gospodarczych oraz relacje z imprez i konferencji naukowo-technicznych.

Ofertę Wydawnictwa poszerzają publikacje książkowe; obecnie w sprzedaży jest pozycja książkowa „22 zadania służby BHP – standardy działania” autorstwa Lesława Zielińskiego oraz "ADR, REACH, CLP Niebezpieczne Chemikalia Poradnik" Bolesława Hancyka.

Poza czasopismami i książkami, nieprzerwanie od 1952 r. SIGMA-NOT wydaje również „Terminarz Technika” – wygodny kalendarz, zawierający - poza kalendarium - podstawowe informacje techniczne, świetnie znany już trzem pokoleniom polskich inżynierów.

Wszystkie artykuły opublikowane w czasopismach SIGMA-NOT począwszy od 2004 roku dostępne są także w wersji elektronicznej na Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl, który przeglądają Państwo w tej chwili. Każdy artykuł można kupić poprzez sms, e-płatności, lub posługując się tradycyjnym przelewem, a także w ramach dostępu do „Wirtualnej Czytelni”. Prenumeratorzy czasopism w wersji PLUS mogą korzystać za pośrednictwem „Wirtualnej Czytelni” z bazy artykułów zaprenumerowanego tytułu bez ograniczeń.

Wydawnictwo SIGMA-NOT ma w swoich strukturach Drukarnię oraz Zakład Kolportażu, które świadczą także usługi klientom zewnętrznym.

Zapraszamy do lektury i współpracy!

Wydawnictwo Czasopism i Książek Technicznych SIGMA-NOT Sp. z o.o.
ul. Ratuszowa 11 tel.: 22 818 09 18, 22 818 98 32
00-950 Warszawa, skr. poczt. 1004 e-mail: sekretariat@sigma-not.pl

Kontakt w sprawie zakupów internetowych - tel. 601318457, sigmanot@gmail.com

NIP: 524-030-35-01
Numer KRS: 0000069968
REGON: 001408973
Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy XIII Wydział Gospodarczy
Numer konta bankowego: Bank PKO BP 86 1020 1042 0000 8102 0010 2582
Numer konta bankowego dla prenumeraty: Bank PKO BP 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577