• Jubileusz

    Gospodarka Wodna

    Jesienią 1935 roku ukazał się pierwszy numer miesięcznika Gospodarka Wodna, czasopisma Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych (SITWM)

  • O czasopiśmie

    Gospodarka Wodna

    Szeroko rozumiana problematyka gospodarki wodnej, łącznie z ochroną środowiska. Zagadnienia hydrologii, hydrauliki, hydrogeologii..

  • Aktualności

    Światowy Dzień Wody

    Światowy Dzień Wody (World Water Day) obchodzimy w tym roku już po raz 21. Tym razem hasłem jest zrównoważony rozwój w odniesieniu do środowiska wodnego.

  • Aktualności

    120-lecie Przekopu Wisły

    Budowa Przekopu Wisły zaczęła się w gminie Cedry Wielkie – powiedział wójt Janusz Goliński na uroczystości odsłonięcia kamienia...

  • Aktualności

    Północna Brama Warszawy

    Projekt „Studium możliwości wykonania progu stabilizacyjnego poziomu wody w Wiśle na odcinku Warszawy...

  • O Gospadarce Wodnej
  • Światowy Dzień Wody
  • 120-lecie Przekopu Wisły
  • Północna Brama Warszawy

2018-10

zeszyt-5657-gospodarka-wodna-2018-10.html

 
W numerze m.in.:
Korzystanie z wód i usługi wodne w świetle przepisów ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. (LUCYNA OSUCH-CHACIŃSKA)
egulacje zawarte w obowiązującej ustawie Prawo wodne (dalej ustawa), podobnie jak w ustawach obowiązujących wcześniej, odnoszą się do wód śródlądowych oraz do morskich wód wewnętrznych, natomiast do wód morza terytorialnego tylko w zakresie planowania w gospodarowaniu wodami, ochrony przed zanieczyszczeniami ze źródeł lądowych oraz ochrony przed powodzią. Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy jej przepisów nie stosuje się do korzystania z wody zgromadzonej za pomocą urządzeń oraz instalacji technicznych niebędących urządzeniami wodnymi, m.in. do korzystania z wody z instalacji wodociągowej lub z wody opadowej zgromadzonej w szczelnych zbiornikach, a także do odprowadzania ścieków, wody opadowej lub roztopowej do szczelnych zbiorników albo do kanalizacji otwartej, jak też zamkniętej. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy jej przepisów nie stosuje się do poszukiwania i rozpoznawania wód podziemnych oraz do wydobywania solanek, wód leczniczych lub termalnych, a także do wprowadzania do górotworu wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych oraz wykorzystanych solanek, wód leczniczych lub termalnych. Zagadnienia te regulują wyłącznie przepisy ustawy Prawo geologiczne i górnicze, w związku z czym wykonywanie wierceń na potrzeby ujęć wód podziemnych nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego. Pozwolenie wodnoprawne na wykonanie ujęcia wód podziemnych jest wymagane dopiero po wykonaniu wierceń i opracowaniu dokumentacji hydrogeologicznej - dotyczy wykonania obudowy ujęcia i zainstalowania osprzętu. Pojęcie korzystania z wód ma zastosowanie do korzystania z zasobów wodnych występujących w środowisku, są nimi w rozumieniu przepisów art. 18-23 ustawy: - ... więcej»

FAKTY (Ewa Skupińska)
Panel wodny na XXVIII Forum Ekonomicznym Krynica, 6 września 2018 r. W trakcie XXVIII Forum Ekonomicznego odbył się dyskusyjny panel "Powódź? Susza? Retencja!", na którym Marek Gróbarczyk, minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej, przedstawił Program Rozwoju Retencji. - Dziś chcemy ogłosić Program Rozwoju Retencji. Jest to konieczne, bo Polska jest na końcu wśród krajów UE jeśli chodzi o gromadzenie wody. Mamy możliwość zwiększenia retencjonowania wody ponad dwukrotnie. Stoimy przed dużym wyzwaniem związanym ze zmianami klimatu. Już dziś cierpimy z powodu suszy i powodzi. Dlatego musimy przeciwdziałać tym zjawiskom. Pierwszy element Programu Rozwoju Retencji to ujednolicenie programów retencyjnych dla całej Polski, drugi natomiast to zwiększenie bezpieczeństwa wodnego. Program będzie zakładał bardzo szerokie i kompleksowe podejście, czyli zbiorniki, duża retencja, mała retencja i mikroretencja. W przyszłym roku chcemy wpisać go w program wieloletni i przygotować się do pozyskania środków z nowej perspektywy unijnej - powiedział m.in. minister Marek Gróbarczyk. Wśród panelistów znaleźli się również: Sławomir Mazurek - podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowiska, Przemysław Daca - prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Małgorzata Bogucka-Szymalska - wicedyrektor Departamentu Gospodarki Wodnej i Żeglugi Śródlądowej, Artur Michalski - wiceprezes Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Maria Stępniewska - wiceprezes Energi Invest Sp. z o.o. Przegląd i weryfikacja metodyk wyznaczania silnie zmienionych i sztucz... więcej»

Studium wykonalności Międzynarodowej Drogi Wodnej E70 na odcinku Odra-Wisła - ocena możliwości osiągnięcia parametrów min. IV klasy na obszarze województw: lubuskiego, wielkopolskiego i kujawsko-pomorskiego (STANISŁAW WROŃSKI, RAFAŁ MODRZEWSKI, LESZEK TUROWSKI, ŻANETA MARCINIAK)
Ratyfikacja Europejskiego Porozumienia w sprawie Głównych Śródlądowych Dróg Wodnych o Znaczeniu Międzynarodowym (AGN) zobligowała rząd polski do przygotowania strategii budowy i rozwoju dróg wodnych o warunkach nawigacyjnych spełniających kryteria właściwe dla śródlądowych dróg wodnych o znaczeniu międzynarodowym, tzw. klasy "E", odpowiadającej co najmniej IV klasie żeglowności. Przez terytorium Polski przebiegają trzy drogi wodne o znaczeniu międzynarodowym: MDW E30 (tzw. Odrzańska Droga Wodna od Świnoujścia do granicy z Czechami, łącząca Morze Bałtyckie z Dunajem w Bratysławie), MDW E40 (Wisła od Gdańska do Warszawy, Narew i Bug, dla której powyżej Warszawy zostały przewidziane trzy warianty przebiegu, łączące Morze Bałtyckie z Morzem Czarnym) oraz MDW E70 (łącząca Rotterdam w Holandii z Kłajpedą na Litwie). Pierwszym etapem rządowej strategii rewitalizacji rzek jest sporządzenie studiów wykonalności dla Odrzańskiej Drogi Wodnej oraz "Studium Wykonalności dla kompleksowego zagospodarowania dróg wodnych E40 dla rzeki Wisły na odcinku od Gdańska do Warszawy oraz dla rzeki Bug na odcinku od Warszawy do granicy Polska-Białoruś oraz drogi wodnej E70 na odcinku - Wisła do Zalewu Wiślanego (do Elbląga)". STUDIUM WYKONALNOŚCI DLA DROGI WODNEJ ODRA-WISŁA (PROBLEMY I WYZWANIA) Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w "Założeniach do planów rozwoju śródlądowych dróg wodnych w Polsce na lata 2016-2020 z perspektywą do roku 2030" przewiduje sporządzenie kompleksowej dokumentacji dla inwestycji na polskich drogach wodnych o znaczeniu międzynarodowym. W pierwszej kolejności zostaną opracowane studia wykonalności dla szlaków wzdłuż Odry i Wisły, natomiast w dalszej perspektywie należy spodziewać się planów inwestycyjnych dla Międzynarodowej Drogi Wodnej E70 (Warta, Noteć, Kanał Bydgoski, Brda), a więc drogi transportowej łączącej dwie największe polskie rzeki. Pierwsze kroki w odbudowaniu polskiego odcinka... więcej»

Zastosowanie bioniki w projektowaniu elektrowni morskich (KATARZYNA PRZYBYŁA)
E kologia odgrywa coraz większą rolę w kształtowaniu krajowej polityki energetycznej, a restrykcje prawne wymagają ciągłego zwiększania udziału źródeł odnawialnych w gospodarce. Źródła te obejmują zasoby, których wykorzystanie nie grozi wyczerpaniem, czyli m.in. energię wiatru, słońca czy wody. Zdecydowanym liderem w statystykach wydajności jest energia grawitacyjna wody, która odpowiada aż za 71% energii ze źródeł odnawialnych [1]. Energia ta jest pozyskiwana głównie z prądu rzek za pomocą zapór oraz turbin. Mimo stosunkowo dużych możliwości pobierania energii wodnej obecnie zaspokaja ona jedynie ok. 3% zapotrzebowania energetycznego na świecie [1]. Same rzeki stanowią natomiast jedynie 0,0002% światowych zasobów wody [12]. Większość mają tu morza i oceany, których objętość to aż 96,5% objętości wszystkich wód występujących na Ziemi [12]. W obecnej sytuacji politycznej i ekonomicznej morza i oceany tworzą zatem nowe perspektywy dla rozwoju wodnych elektrowni bazujących na prądach morskich, pływach oraz falowaniu. Ponadto, w przeciwieństwie do innych odnawialnych źródeł energii, ich dużą zaletą jest stosunkowa stabilność. Energia wodna jest dużo bardziej przewidywalna niż energia wiatrów czy słoneczna, co teoretycznie pozwala na stałe dostawy energii. Pomimo zaklasyfikowania środowisk wodnych do źródeł energii odnawialnej ich eksploatacja nie pozostaje jednak całkowicie obojętna dla środowiska. Artykuł ma na celu analizę perspektyw i zagrożeń wynikających ze stosowania poszczególnych rodzajów elektrowni morskich i oceanicznych oraz usunięcia negatywnych aspektów oddziaływania na środowisko za pomocą elektrowni bazujących na technologiach bionicznych. KLASYCZNE ELEKTROWNIE MORSKIE Zbiorniki morskie i oceaniczne nie są jednorodne, a ich struktura i sposób działania mogą różnić się znacząco ze względu na topografię terenu i właściwości podłoża. Uwarunkowania te powodują, że dany typ elektrowni, wydajny w jedne... więcej»

Platforma multimodalna na dolnej Wiśle (km 766-771) w rejonie Bydgoszcz-Solec Kujawski - uwarunkowania realizacji projektu
R ealizacja projektu budowy platformy multimodalnej w województwie kujawsko- pomorskim od wielu lat stanowi ważny aspekt polityki rozwojowej regionu i "wpisuje" się w założenia dokumentów strategicznych zarówno szczebla europejskiego, krajowego, regionalnego, jak i lokalnego. Lokalizacja platformy wpłynie pozytywnie na wiele aspektów gospodarczych, z czego najważniejszymi będą niewątpliwie: zwiększenie udziału żeglugi śródlądowej w systemie transportowym kraju, poprawa warunków ruchu transportu drogowego i kolejowego, umożliwienie dalszego rozwoju portów morskich w Gdańsku i Gdyni (ograniczona przepustowość linii kolejowych oraz sieci drogowej sprawia, że w niedługim czasie rozwój trójmiejskich portów morskich może zostać w znacznym stopniu ograniczony) oraz wzrost gospodarczy regionu kujawsko-pomorskiego poprzez zwiększenie jego atrakcyjności inwestycyjnej i rozwoju nowego sektora gospodarki magazynowo-logistycznej. PLATFORMA MULTIMODALNA BYDGOSZCZ-SOLEC KUJAWSKI W ŚWIETLE DOKUMENTÓW STRATEGICZNYCH Zgodnie z najważniejszymi dokumentami strategicznymi Unii Europejskiej w niedalekiej przyszłości należy m.in. rozwijać gospodarkę, wykorzystując projekty innowacyjne, efektywne i zrównoważone, ograniczyć niekorzystny wpływ transpor- Artykuł jest pierwszym z cyklu obejmującym problematykę studium lokalizacyjnego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Platforma multimodalna oparta na transporcie wodnym, kolejowym, drogowym i lotniczym z centrum logistyczno- magazynowym i portem rzecznym zlokalizowanym na wskazanym obszarze lewego brzegu Wisły (km 766-771), z uwzględnieniem obszaru miasta Bydgoszczy i gminy Solec Kujawski", opracowanego w ramach międzynarodowego projektu EMMA (Interreg BSR)1). W artykule zaprezentowano streszczenie i wyniki Etapu I pn. Część diagnostyczna i koncepcyjna (charakterystyka zadania i logika interwencji). W kolejnych numerach "Gospodarki Wodnej" zostaną opublikowane wyniki analiz branżowych dla p... więcej»

2018-9

zeszyt-5637-gospodarka-wodna-2018-9.html

 
W numerze m.in.:
FAKTY (Ewa Skupińska)
Posiedzenie Państwowej Rady Gospodarki Wodnej Warszawa, 28 czerwca 2018 r. W siedzibie Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej po raz pierwszy obradowała Państwowa Rada Gospodarki Wodnej - na mocy nowego prawa wodnego dotychczasowa Krajowa Rada Gospodarki Wodnej została przekształcona w Państwową Radę Gospodarki Wodnej usytuowaną przy ministrze właściwym ds. gospodarki wodnej. Przed PRGW stoją nowe zadania - opiniowanie programów. Obrady prowadził Leszek Bagiński, przewodniczący Rady, zaś uczestniczyły w nich: Anna Moskwa, podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, nadzorująca z ramienia MGMiŻŚ gospodarkę wodną, i Monika Niemiec- Butryn, dyrektor Departamentu Gospodarski Wodnej i Żeglugi Śródlądowej. Wszyscy członkowie PRGW przedstawili się pani minister, mówiąc krótko o swych dokonaniach i funkcjach. - Witamy w naszym resorcie. Nowe kompetencje Rady są dużym wyzwaniem - do konsultacji chcemy podejść poważnie, dyskutować o projektach, rozwiązaniach legislacyjnych. Wszystkie obszary w gospodarce wodnej są dla nas ważne. Na pewno priorytetem jest prawo wodne; konieczna jest mała reforma tego prawa. Priorytetem są również inwestycje; przygotowujemy się do nowej perspektywy. Zależy nam na zrównoważonym rozwoju. Na rzekę, na rozwój, zarządzanie rzeką chcemy spojrzeć strategicznie. Wspólnie z Ministerstwem Rolnictwa i Rozwoju Wsi przygotowujemy program suszowy. Liczę, że będziecie się państwo włączać w te wszystkie projekty - powiedziała m.in. minister Anna Moskwa. Członkowie Państwowej Rady Gospodarki Wodnej dzielili się swoimi spostrzeżeniami i obawami, pani minister odpowiadała. Mówiono o taryfach/ /opłatach, problemach służb (hydrologiczno-meteorologicznej, hydrogeologicznej, technicznej ko... więcej»

Dobre praktyki w zakresie zagospodarowania śródlądowych dróg wodnych (ALEKSANDRA GUS-PUSZCZEWICZ)
SIEĆ EUROPEJSKICH ŚRÓDLĄDOWYCH DRÓG WODNYCH O ZNACZENIU MIĘDZYNARODOWYM Udział transportu wodnego śródlądowego w strukturze pracy przewozowej w UE wynosi ok. 6% [6]. Jedną z przyczyn tak niewielkiego udziału w przewozach ładunków w UE jest niedostatecznie rozwinięta infrastruktura śródlądowych dróg wodnych w Europie. Główne ramy odniesienia dla realizowanych na śródlądowych drogach wodnych inwestycji stanowi opracowane w 1996 r. przez Grupę Roboczą Żeglugi Śródlądowej działającą przy Komitecie Transportu Wewnętrznego EKG ONZ "Porozumienie o śródlądowych drogach wodnych międzynarodowego znaczenia", nazywane w skrócie porozumieniem AGN [4]. Obejmuje ono sieć międzynarodowych europejskich śródlądowych dróg wodnych (E) łączących 37 krajów Europy i rozciągających się od Atlantyku po Ural. Głównym celem porozumienia jest rozwój i integracja sieci dróg europejskiego transportu wodnego śródlądowego. Sieć ta docelowo ma składać się z dróg spełniających przynajmniej wymagania klasy IV (tab. I). Dążąc do stworzenia sieci dróg porozumienia AGN, wyznaczono priorytetowe inwestycje na drogach wodnych, tj.: - podstawowe wąskie gardła, obejmujące odcinki dróg "E" o parametrach niższych niż IV klasa, - strategiczne wąskie gardła, czyli drogi "E" spełniające parametry klasy IV, ale z uwagi na potencjał regionów, uwzględnione do dalszej modernizacji w celu zwiększenia przewozów, - brakujące ogniwa, nieistniejące jeszcze elementy docelowej sieci śródlądowych dróg wodnych międzynarodowego znaczenia. W 2004 i 2012 r. przeprowadzono inwentaryzację sieci AGN. Wyniki z 2012 r. wskazują na wzrost zainteresowania państw europejskich rozwojem międzynarodowej sieci. Rządy poszczególnych państw wyznaczyły nowe drogi wodne o międzynarodowym znaczeniu, co spowodowało wydłużenie sieci o 1420 km. Od 2012 r. sieć AGN ma 29 131 km długości [8]. W analizowanym okresie w wyniku modernizacji zwiększyła się długość dróg spełniających parametry k... więcej»

Wspomnienie pośmiertne Artur Kroc 1983-2018 (Katarzyna Baczewska)
6 kwietnia 2018 r., mając zaledwie 35 lat, odszedł Artur Kroc, zostawiając po sobie niewypowiedziany żal, smutek i pustkę. Był wieloletnim sekretarzem Międzynarodowej Komisji ds. Ochr... więcej»

Relacje pomiędzy koncentracjami metali ciężkich w muszlach mięczaków słodkowodnych a stężeniami tych metali w wodzie i osadach dennych w obszarze estuarium Odry i wybranych jezior Pomorza Zachodniego (STANISŁAW PIOTROWSKI*)
S każenie środowiska ocenia się zwykle metodami fizyczno-chemicznymi, określając stężenia pierwiastków lub ich związków w powietrzu atmosferycznym, wodzie i glebie. Można jednak określać je także metodami biologicznymi (bioindykacyjnymi) za pomocą biowskaźników (bioindykatorów) [Manning i Feder 1980; Spelleberg 1991; Kovacs 1992; Markert 1993]. Metody te są stosowane od dawna w krajach Europy Zachodniej, Ameryki Północnej czy Japonii. W Polsce zainteresowano się nimi nieco później, jednak obecnie włącza się je coraz częściej do biomonitoringu, czyli stałej obserwacji różnego typu przemian w środowisku, np. [Jurkiewicz-Karnkowska i Królak 1996, 1999; Jurkiewicz-Karnkowska 1989 a, b, 1999; Piotrowski 2004]. Zastosowanie organizmów wskaźnikowych (bioindykatorów) ma pewną przewagę nad badaniami monitoringowymi wody lub osadów dennych w określeniu zasobów metali w danym akwenie. Organizmy te dostarczają bowiem dowodów na akumulację wyżej wymienionych elementów chemicznych zgromadzonych przez kilka miesięcy, eliminując w ten sposób potrzebę częstego dokonywania analiz. Mięczaki, zarówno morskie jak i słodkowodne czy lądowe, gromadzą w sobie stosunkowo duże ilości metali ciężkich. Koncentracje Zn w ich tkankach miękkich dochodzą do wartości setek, a niejednokrotnie nawet tysięcy, μg/g suchej masy (= ppm). Koncentracje Cu, Cd, Ni i Pb najczęściej mieszczą się w przedziale od kilku do kilkudziesięciu μg/g s.m. (ppm). Z kolei koncentracje Hg na ogół nie przekraczają kilku μg/g s.m. (ppm) [Bias i Karbe 1985; Coughtrey i Martin 1977; Friant 1979; Manly i George 1977; Willis 1983]. Mięczaki żyjące w środowiskach wodnych wydają się odzwierciedlać stan/stopień zanieczyszczenia środowiska, w którym żyją z metalami ciężkimi i z tego powodu są szeroko stosowane jako organizmy wskaźnikowe (bioindykatory). Dotyczy to zwłaszcza gatunków morskich, głównie Mytilus edulis, Mytilus galloprovincialis oraz różnych gatunk... więcej»

KRONIKA
Warsztaty terenowe i konferencja naukowo-samorządowa nt. śródlądowych dróg wodnych Kanał Górnonotecki, 28 czerwca 2018 r. Urząd Marszałkowski Województwa Kujawsko-Pomorskiego, we współpracy z Uniwersytetem Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy oraz przy wsparciu Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Bydgoszczy, Starostwa Powiatowego w Nakle nad Notecią i Powiatowej Komendy Straży Pożarnych w Nakle nad Notecią, zorganizował (po raz siódmy) warsztaty terenowe i naukowo-samorządową konferencję dotyczącą problematyki śródlądo... więcej»

2018-8

zeszyt-5595-gospodarka-wodna-2018-8.html

 
W numerze m.in.:
Raz jeszcze o znakach powodziowych w Poznaniu (BOGDAN J. WOSIEWICZ)
TABLICE Z POWODZI W 1791 I 1991 R. Budowa osiedla na lewym brzegu Warty, pomiędzy ulicą Garbary a rzeką, wymagała rozbiórki kilku niezbyt cennych obiektów budowlanych. W 2007 r. taki los spotkał oficynę w posesji przy ul. Garbary 96, stojącą tyłem do ul. Piaskowej (za istniejącym jeszcze dawnym pawilonem Krzyżanowskiego). Została przeznaczona do rozbiórki, opuszczona i częściowo zdewastowana. A przecież z prawej strony wejścia do tego budynku istniały dwa udokumentowane i opisane w poprzedniej pracy [20] znaki powodziowe - jeden dotyczący powodzi z 1871 r. (niższy), a drugi z 1891 r. (wyższy). Autorowi udało się jednak skutecznie zaalarmować Miejskiego Konserwatora Zabytków, a kolejne monity spowodowały sporządzenie metryk konserwatorskich tych znaków, ich wymontowanie jeszcze przed rozbiórką oficyny, a wreszcie poddanie tablic konserwacji (ukończono ją w 2013 r.). Zostały zatem uratowane i czekają na sensowne wyeksponowanie. Na fot. 1 i 2 pokazano te tabliczki powodziowe już po zabiegach konserwatorskich, choć nie są to już oczywiście wysokościowe znaki powodziowe; jakimiby jednak były, teraz są jedynie autentycznymi tablicami informacyjnymi2). 2) Jak one wyglądały u wejścia do wspomnianej oficyny przedstawia fot. 12 na str. 420 w cytowanej pracy [20]. Oba znaki dotyczyły powodzi wiosennych, a obie powodzie należały w typologii Warschauera w modyfikacji Kanieckiego [5, 6] do powodzi typu III (powodzie o stanach od 57,01 do 58,00 m nad zero Morza Północnego w Amsterdamie, co oznaczano przez NN). Biorąc pod uwagę ówczesną rzędną zera wodowskazu przy moście Chwaliszewskim, równą 51,446 m n. NN, dochodzimy do wniosku, że niższa tabliczka (z 1871 r.) o wymiarach 21 cm długości i 6 cm wysokości, dokumentowałaby rzędną 57,25 m n. NN, zaś wyższa (z 1891 r.), o długości nieco większej (o 1 cm) i tej samej wysokości dokumentowałaby powódź o rzędnej 57,40 m n. NN na tej samej łacie. Jednakże stany maksymalne (odniesione... więcej»

Zagospodarowanie i wykorzystanie turystyczne Wielkiej Pętli Wielkopolski na odcinku od Jeziora Pątnowskiego do Rogalinka (widziane okiem wodniaka) (ZBIGNIEW SROKA, KATARZYNA BARANOWSKA)
W ielka Pętla Wielkopolski (WPW) jest szlakiem turystyki wodnej o łącznej długości ok. 690 km. Obejmuje 338 km Warty (od Kanału Ślesińskiego do Santoka), 187 km Noteci (od Santoka do Kanału Bydgoskiego) oraz drogę Kanał Bydgoski-Warta. Ten szlak turystyki wodnej jest od kilkunastu lat dość szeroko promowany. Opracowano liczne opisy szlaku wraz z mapami oraz dokumentacją fotograficzną [2, 3]. Wiele interesujących materiałów można pozyskać bezpłatnie w Internecie [np. 8]. Ciekawy sposób reklamy szlaku wprowadziła w ubiegłym roku Wielkopolska Organizacja Turystyczna na lotnisku Ławica w Poznaniu. Pasażerowie mogą tam odbierać bagaże w hali przylotów z podajnika w kształcie barki reklamującej WPW [5]. W ostatnich latach zrealizowano też wiele nowych obiektów, bądź gruntownie odremontowano istniejące, związane z utrzymaniem tego szlaku. Warto choćby wspomnieć o remoncie śluz na kanale Warta-Gopło [7], czy budowie nowej mariny w Ślesinie [6]. Sezon nawigacyjny na Warcie trwa od kwietnia do listopada, lecz w ostatnich latach - biorąc pod uwagę warunki pogodowe - nie ma praktycznie przeszkód do żeglugi przez cały rok [7]. Analizowany odcinek Warty jest zaliczany do dróg wodnych o znaczeniu lokalnym (klasy Ia ), a fragment Kanału Ślesińskiego (Warta-Jezioro Pątnowskie) do klasy II. Na Warcie głębokość tranzytowa jest równa 60 cm (przy SNW), szerokość toru wodnego wynosi 30 m, a minimalny prześwit (przy WWŻ) występuje pod mostem kolejowym w Solcu Wlkp. (km 318) i wynosi 2,7 m [7]. Takie parametry szlaku żeglownego umożliwiają swobodne pływanie typowym śródlądowym jachtom turystycznym. Jedynie przy wysokich stanach mały prześwit pod mostem w Solcu może być przeszkodą dla niektórych jednostek. REJS Autorzy tego artykułu postanowili osobiście przekonać się jak wygląda wykorzystanie tego odcinka szlaku turystyki wodnej. Krótki trzydniowy rejs przeprowadzono na początku lipca 2017 r., a więc w środku sezonu. Rozpoczęto go,... więcej»

NFOŚiGW przyznał 106 mln zł wsparcia na pięć inwestycji wodno-kanalizacyjnych (Sławomir Kmiecik, Donata Bieniecka)
W Narodowym Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej podpisano pięć kolejnych umów o dofinansowanie projektów z zakresu gospodarki wodno- ściekowej. Inwestycje w Bydgoszczy, Dębicy, Nowej Dębie, Tomaszowie Mazowieckim i Dobrej (Szczecińskiej) będą kosztowały przeszło 206 mln zł, a wsparcie z Funduszu Spójności wyniesie ponad 106 mln zł. Dotychczas NFOŚiGW udzielił unijnej pomocy 279 tego typu przedsięwzięciom o wartości ponad 13 mld zł, z czego 6,7 mld zł stanowią dotacje. Umowy na nowe wodno-kanalizacyjne projekty - które będą realizowane w województwach: kujawsko-pomorskim (Bydgoszcz), podkarpackim (Dębica i Nowa Dęba), łódzkim (Tomaszów Mazowiecki) i zachodniopomorskim (Dobra (Szczecińska)) - zawarto w dniach 11-12 kwietnia br. w siedzibie Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Z przedstawicielami pięciu aglomeracji spotkał się, podpisujący dokumenty w sprawie dofinansowania prezes Zarządu NFOŚiGW Kazimierz Kujda. Bydgoszcz inwestuje w gospodarkę osadową Za przedsięwzięcie pn. "Modernizacja oczyszczalni ścieków Kapuściska - II etap oraz wykonanie inteligentnego systemu zarządzania sieciami wod-kan" będzie odpowiedzialna spółka Miejskie Wodociągi i Kanalizacja w Bydgoszczy, którą wspomoże jej spółka zależna Chemwik (upoważniona do ponoszenia wydatków w zakresie oczyszczalni ścieków). Bydgoskie działania na o... więcej»

Badanie gotowości do zapłaty za poprawę standardu oczyszczania i odprowadzania ścieków w gminie Śniadowo w województwie podlaskim (KRYSTYNA RAUBA, ANETA BRULIŃSKA, RAFAŁ MIŁASZEWSKI)
o oceny społecznego odbioru rozwiązań gospodarki ściekowej w gminie można stosować metodę wyceny warunkowej (ang. Contingent Valuation Method - CVM), wykorzystującą badanie gotowości do zapłaty za dane dobro lub usługę (ang. Willingness To Pay - WTP) [2]. W krajach Unii Europejskiej tę metodę zastosowano po raz pierwszy w trzech gminach położonych na Krecie w Grecji. Badania wykonał zespół pracowników Departamentu Ekonomicznego Uniwersytetu Krety w Rethymno w 2005 r. [1]. Kwestionariusz do badań opracowano w taki sposób, żeby ujawnić gotowość mieszkańców do zapłaty za realizację komunalnych oczyszczalni ścieków w tych gminach. W Polsce tę metodę wykorzystano po raz pierwszy do zbadania gotowości mieszkańców trzech gmin województwa podlaskiego (Miastkowo, Zbójna oraz Dubicze Cerkiewne) do zapłaty za poprawę standardu odprowadzania i oczyszczania ścieków, w ramach projektu polsko-greckiego nt: "Ocena gotowości do zapłaty za oczyszczanie ścieków i zamykanie obiegów wodnych", realizowanego w Politechnice Białostockiej w latach 2006-2009. Z porównania rezultatów badań przeprowadzonych w Polsce i Grecji wynika, że w badanych gminach na Krecie prawie wszyscy ankietowani mieszkańcy (97,5%) wyrazili gotowość do zapłaty za budowę komunalnych oczyszczalni ścieków, podczas gdy w badanych gminach województwa podlaskiego taką gotowość wykazało tylko 47% mieszkańców. Tę różnicę można tłumaczyć tym, że w gminach na Krecie większość społeczeństwa utrzymuje się z turystyki i przywiązuje dużą wagę do poziomu sanitarnego na ich terenie [4]. Celem artykułu jest prezentacja rezultatów badania gotowości do zapłaty przez mieszkańców za poprawę standardu oczyszczania i odprowadzania ścieków w gminie Śniadowo. Do poznania opinii mieszkańców w kwestii sposobów oczyszczania ścieków posłużono się metodą wyceny warunkowej (CVM), wykorzystującą badanie gotowości do zapłaty (WTP). Opinię lokalnej społeczności badano, stosując przygotowa... więcej»

Małgorzata Gutry-Korycka: Zasoby wód płynących Polski. Uwarunkowania, wykorzystanie, zmiany IMGW-PIB, Warszawa, 2018, ss. 116, 10 tab., 39 rys. (Joanna Pociask-Karteczka)
i obejmuje analizę czasowo-przestrzennego zróżnicowania zasobów wód płynących w ujęciu wieloletnim i sezonowym. Podejmuje także zagadnienia formalno-prawne w zakresie zarządzania zasobami wodnymi, obowiązujące w Polsce i Europie, oraz ukazuje średniookresowe i długookresowe scenariusze zmian zasobów wodnych w dobie zmieniającego się klimatu i prognozowanego zużycia wody. Warto dodać, iż w 2014 r. ukazał się artykuł pt. "Zasoby wodne i ich wykorzystanie" autorstwa M. Gutry-Koryckiej, A. Sadurskiego, Z.W. Kundzewicza, J. Pociask- Karteczki i L. Skrzypczyka (Nauka 1), będący pokłosiem działającego w Polskiej Akademii Nauk w latach 2011-2014 Komitetu Badań nad Zagrożeniami Związanymi z Wodą. Mocno poszerzoną wersję tego opracowania w formie niniejszej książki... więcej»

2018-7

zeszyt-5565-gospodarka-wodna-2018-7.html

 
W numerze m.in.:
Wojciech Majewski: 2017 ROK RZEKI WISŁY - Wisła i jej dorzecze. Zagospodarowanie hydrotechniczne i wykorzystanie gospodarcze. Wyd. Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowy Instytut Badawczy, Warszawa 2018 (Marek Mitosek)
Decyzją Sejmu RP 2017 r. został ustanowiony Rokiem Rzeki Wisły. Uchwała Sejmu upamiętniała pierwszy wolny spływ Wisłą, który odbył się 550 lat temu. Na mocy pokoju toruńskiego zawartego w 1466 r. między Polską a zakonem krzyżackim Wisła od źródeł do jej ujścia znalazła się pod panowaniem Polski. Zniesione zostały wszelkie ograniczenia żeglugi na Wiśle, trwające do pierwszego rozbioru Polski w 1772 r. Był to okres gospodarczej świetności Wisły. Do czasu rozbiorów Wisła była najbardziej użeglownioną rzeką Europy, wyprzedzając pod tym względem Ren, Dunaj czy Sekwanę. P... więcej»

Wpływ zbiornika Nielisz na wyrównywanie przepływów niskich Wieprza (Krzysztof Raczyński)
L ubelszczyzna należy do obszarów o najmniejszych zasobach wód powierzchniowych w Polsce. Wskaźnik dostępności wody dla regionu wynosi 1300 m3/mieszkańca/rok przy średniej krajowej 1600 i średniej europejskiej 4650 [Gutry-Korycka i in. 2014]. Dodatkowo jest to obszar o największym stopniu zagrożenia wystąpieniem suszy [Kępińska-Kasprzak 2014], a typowo rolniczy charakter województwa przyczynia się do powstawania dużych strat w okresach posuch. Braki wód powierzchniowych są widoczne zwłaszcza w jego południowej części, gdzie sieć rzeczna jest bardzo rzadka, a w dolinach występują tylko małe, pojedyncze zbiorniki retencyjne i zespoły stawów hodowlanych, wzmacniające naturalną rezerwę wodną. MATERIAŁ I OBSZAR BADAWCZY Sztuczne zbiorniki retencyjne w Polsce są lokalizowane głównie w obszarach narażonych na powodzie, a te, zabezpieczające przed suszą, należą do mniejszości [Jankowski W., Wita A. 2009]. Jednym z takich zbiorników, obiektów małej retencji, jest oddany do użytku 31.12.2008 r. zbiornik retencyjny w Nieliszu, położony w dorzeczu górnego Wieprza, w centralnej części Wyżyny Lubelskiej (rys. 1). Jego głównym zadaniem jest wyrównywanie przepływów w okresie posuch oraz zapewnienie przepływu nienaruszalnego poniżej zapory [Pichla A., Jakimiuk S. 2011]. Prace projektowe nad zbiornikiem rozpoczęto jeszcze w 1992 r., a prace wykonawcze w sierpniu 1994 r. Pomimo wielu trudności realizacyjnych zbiornik Nielisz stanowi jedną z najtańszych i najszybciej zrealizowanych tego typu inwestycji w Polsce. Jego parametry zestawiono w tabeli. Podstawowe parametry zbiornika Nielisz [Bortkiewicz A. 2009] Wielkość Jednostka Zbiornik główny w Nieliszu Normalny poziom piętrzenia NPP 196,5 m n.p.m. Nadzwyczajny poziom piętrzenia 198,5 m n.p.m. Powierzchnia zbiornika przy N... więcej»

WSPOMNIENIA POŚMIERTNE Edward Cieśla 1928-2018
21 lutego 2018 r. zmarł Edward Cieśla. Urodził się 21 kwietnia 1928 r. w małej wiosce Posmykowizna (której założycielem i właścicielem był Jego pradziadek Leonard Posmyk), położonej w gminie Działoszyn, powiat Wieluń, województwo łódzkie. Naukę rozpoczął w Publicznej Szkole Podstawowej w sąsiedniej wiosce Trębaczów. Okres okupacji przeżył w rodzinnej wiosce bez prawa do nauki. Po wyzwoleniu i po wstępnych przygotowaniach w 1946 r. zdał egzamin w Państwowym Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym w Wieluniu, gdzie w 1949 r. uzyskał maturę. Jeszcze tego roku - mimo... więcej»

Firma Hary i Janson prezentuje łodzie koszące, refulery, amfibie, kosiarki kroczące i kombajny kosząco-zbierające
Firma Hary i Janson powstała blisko 15 lat temu. Naszym zamysłem biznesowym było stworzenie przedsiębiorstwa, które na bazie doświadczeń krajów Unii Europejskiej implementowałoby ich sprawdzone rozwiązania w zakresie konserwacji i utrzymania urządzeń melioracji podstawowych do naszego systemu. Aby zainteresować jednostki odpowiedzialne za utrzymanie wałów przeciwpowodziowych, cieków i rzek, oraz zbiorników wodnych nowoczesnym sprzętem, organizowaliśmy pokazy pracy maszyn w terenie, co z czasem przerodziło się w powstanie działu usług melioracyjnych w naszej firmie. Ten rodzaj promocji sprzętu sprawił, ... więcej»

INFORMACJE - NOWOŚCI
"Zero emission" w norweskich fiordach Norweski parlament zagłosował za wstrzymaniem emisji szkodliwych substancji ze statków wycieczkowych i promów w norweskich fiordach stanowiących obszary światowego dziedzictwa UNESCO. Dzięki temu fiordy będą pierwszą na świecie strefą "zero emission". Ma to nastąpić tak szybko, jak to jest technicznie możliwe, i nie później niż w 2026 r. Podjęta decyzja będzie miała pozytywny wpływ na lokalną ludność, transport i turystykę, klimat i środowisko oraz przemysł morski. Przyjęta rezolucja oznacza w praktyce, że wszystkie jednostki, które obecnie pływają wzdłuż wybrzeża Norwegii, muszą niezwłocznie zostać wyposażone w napęd elektryczny z pakietami akumulatorów, a w przyszłości być zasilane wodorem. Kilka nowych statków już ma lub planuje takie rozwiązania. Przykładem jest niedawno ukończony przez norweską firmę Brødrene Aa elektryczny katamaran "Future of the Fjords", który będzie eksploatowany do ruchu turystycznego między Gudvangen i Flåm w Nærøyfjord. Operator promowy Boreal Sjo AS i fiński koncern Wärtsilä pracują nad rozwojem promów zasilanych wodorem. Strony tworzą hybrydowy prom elektryczny, który będzie zasilany w p... więcej»

2018-6

zeszyt-5536-gospodarka-wodna-2018-6.html

 
W numerze m.in.:
Metody szacowania przepływów środowiskowych w Polsce (Klaudia Madejska)
Panie Dyrektorze, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie jest odpowiedzialne za opracowanie drugiej aktualizacji planów gospodarowania wodami. Jednym z zadań w ramach tego projektu jest wybór i wdrożenie metody szacowania przepływów środowiskowych. Czym są te przepływy? Przemysław Gruszecki, Dyrektor Departamentu Zarządzania Środowiskiem Wodnym, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie: Przepływy środowiskowe to takie przepływy, które pozwalają na dobre funkcjonowanie rzeki jako ekosystemu. Nie wykluczają one oczywiście zrównoważonego korzystania z zasobów wodnych przez człowieka. Mówią nam, oczywiście w uproszczeniu, ile wody powinno płynąc w rzece, czyli pośrednio ile możemy z niej pobrać lub zatrzymać w różnego typu zbiornikach. Jakie są metody szacowania przepływów środowiskowych w Polsce i na świecie? Czy są między nimi różnice, czy któraś z nich jest obecnie preferowana w większości opracowań? PG: Jest wiele metod, choć w Polsce służyły one bardziej do celów naukowych, niż praktycznych. Główne grupy... więcej»

Najstarsza czynna droga wodna w Niemczech - historia kanału Finow (DOMINIKA MUSZYŃSKA-JELESZYŃSKA, ŻANETA MARCINIAK)
P otrzeba budowy sztucznych kanałów w Niemczech pojawiła się wraz z koniecznością stworzenia wodnych połączeń pomiędzy wododziałami. Pierwszym takim kanałem było połączenie Łaby z rzeką Trawą, przy której w ujściowym odcinku położona jest Lubeka. Kanał ten został zbudowany w 1398 r., miał 17 śluz (bez komór) i zapewniał tzw. barkom solnym głębokość 0,80 m. Jego następcą był Kanał Szteknicki. Kolejnym z początkowych kanałów był 6-kilometrowy Kanał Kraffoldzki (1495 r.) łączący port w Elblągu z Nogatem. Wymienione powyżej przykłady stanowiły incydentalne formy budowy kanałów, natomiast nie miały charakteru sieciowego. Sieć dróg wodnych Marchii zapoczątkowała w latach 1605-1610 budowa pierwszego kanału Finow (łączącego Odrę z Hawelą), który uległ zniszczeniu i zapomnieniu podczas wojny trzydziestoletniej. Właściwa budowa systemu śródlądowych dróg wodnych w Niemczech (Królestwie Pruskim) rozpoczęła się w drugiej połowie XVII wieku. Zbudowano kanał Fryderyka-Wilhelma (1662-1669) łączący Odrę ze Szprewą, ukończono budowę kanału łączącego Królewiec z Niemnem (1697), powstał Kanał Bydgoski pokonujący wododział między Wisłą i Odrą, odbudowano również kanał Finow [10]. Historia i uwarunkowania budowy tego kanału będą przedmiotem niniejszego artykułu. OBSZAR I METODY BADAŃ Będący przedmiotem badań kanał Finow znajduje się w obrębie pasa Pojezierzy Południowobałtyckich w Makroregionie Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej, w systemie obniżeń, kotlin, większych dolin i równin akumulacji wodnej między Odrą i Hawelą. Pradolina Toruńsko-Eberswaldzka powstała w efekcie erozyjnej działalności gigantycznego odpływu wód podczas zlodowacenia Wisły (ok. 115 000 - 11 600 lat temu); swój początek ma we wschodniej Polsce, następnie przebiega przez obszar Torunia, dalej obecnym przełomem Noteci i Warty, przełomem Odry, przez Bramę Eberswaldzką na zachodzie i dalej w kierunku Morza Północnego [1]. Kanał Finow jest położony w rejonie Doli... więcej»

WEX GLOBAL SUMMIT Międzynarodowy sukces Jarocina - sukcesem Polski (Marek Gromiec)
The Oitavos, Cascals k. Lizbony (Portugalia) 12-14 marca, 2018 r. W Portugalii, w okolicach Lizbony, odbył się Światowy Szczyt na temat "Strategii Gospodarki Cyrkulacyjnej dla Wody i Energii" zorganizowany z okazji rocznicy dziesięciu światowych konferencji WEX GLOBAL - Water and Energy Exchange. Szczyt zgromadził przedstawicieli z ponad 40 państw oraz reprezentantów kilkudziesięciu firm o zasięgu globalnym. Imprezę otworzył Jim Southworth - przewodniczący Światowego Szczytu, a następnie wystąpił Joao Nuno Mende... więcej»

Zagrożenie i ryzyko w systemie hydrologicznym (BOGDAN OZGA-ZIELIŃSKI)
DEFINICJA RYZYKA I ZAGROŻENIA W literaturze naukowej pojęcie ryzyka jest w różnych dziedzinach różnie definiowane i w różny sposób określa się jego wielkość. Często ryzyko jest utożsamiane z niepewnością i pojęcia te są używane zamiennie. Są to jednak dwa odrębne pojęcia. Przyjmując, że niepewność najczęściej jest określana jako stan, w którym przyszłe możliwości i szanse są nieznane, ryzyko można zdefiniować jako podejmowanie decyzji w warunkach niepewności. Przyjęcie takiej definicji w sposób jednoznaczny pozwala odróżnić niepewność od ryzyka [Preś, 2007]. Ponadto istnieje negatywne skojarzenie słowa ryzyko. Jest to aluzja do braku bezpieczeństwa, co powoduje niechęć do społecznej akceptacji tego pojęcia. Najogólniej można stwierdzić, że pojęcie ryzyko jest dopełnieniem pojęcia bezpieczeństwa, tak więc oba są ze sobą ściśle powiązane [Kledyński, 2009]. Poziom bezpieczeństwa może być mierzony. Zatem można stwierdzić, że jeden system hydrologiczny i jego elementy są bardziej bezpieczne niż inny system. Ponieważ z funkcjonowaniem systemów hydrologicznych jest zawsze związane pewne ryzyko, to poziom bezpieczeństwa można określić poziomem ryzyka. Na ogół ustala się trzy kategorie: poziom bezpieczeństwa - ryzyka akceptowany, tolerowany i nietolerowany (nieakceptowany). Granica między tymi poziomami jest płynna, inaczej mówiąc rozmyta i ustalana raczej metodami jakościowymi oceny ryzyka niż metodami ilościowymi. Poziom tolerancji ryzyka powinien być jak najniższy, zgodnie z zasadą as low as reasonably practicable [Borysiewicz i Markowski, 2002; Fiedler i in., 2007; Szymanek, 2008; Lebecki, 2012], co w dosłownym tłumaczeniu oznacza tak niski jak to jest racjonalnie wykonalne. Wysokość poziomu ryzyka tolerowanego zależy przede wszystkim od obowiązujących przepisów prawnych, przyjętej polityki w zakresie ochrony środowiska i dóbr kulturowych oraz od aprobaty zainteresowanych społeczności lokalnych; jest ona różna w ... więcej»

INFORMACJE - NOWOŚCI
Raport WWF o Bałtyckim Planie Działań Z okazji tegorocznego Światowego Dnia Wody w kręgu zainteresowania znajduje się problem realizacji zadań zapisanych w Bałtyckim Planie Działań Komisji Helsińskiej (BPD), mających na celu osiągnięcie dobrego stanu wód Morza Bałtyckiego do 2021 r. Bałtyk, mimo swych niewielkich rozmiarów, ma ogromne znaczenie dla ludności, bezpieczeństwa, żeglugi, rozwoju gospodarczego oraz unikatowego środowiska morskiego. Cenne środowisko morza jest silnie zdegradowane poprzez eutrofizację, przełowienie i negatywne skutki innych działań człowieka. Z tego powodu w listopadzie 2007 r. państwa - strony Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego (Konwencji Helsińskiej) przyjęły Bałtycki Plan Działań, stawiając sobie za cel osiągnięcie "zdrowego stanu Morza Bałtyckiego, z różnorodnymi komponentami biologicznymi funkcjonującymi w równowadze, świadczącymi o dobrym stanie ekologicznym i wspierającymi realizację wielu zrównoważonych działań gospoda... więcej»

2018-5

zeszyt-5514-gospodarka-wodna-2018-5.html

 
W numerze m.in.:
Charakterystyka wieloletniej zmienności opadów na obszarach najbardziej narażonych na zjawiska ekstremalne Część II - Obszar górnej i środkowej Odry (BERNARD TWARÓG)
A rtykuł jest drugą częścią analiz regionalnych, jakie wykonano dla wybranych obszarów zlewni Wisły oraz Odry. W pierwszej części przeprowadzono analizę wieloletniej zmienności opadów na obszarze górnej Wisły. Ta praca prezentuje wyniki analiz w obszarze zmienności zjawiska opadów charakteryzowane wielkościami średnimi miesięcznymi dla zlewni górnej i środkowej Odry z okresu ponad 100 lat. Dorzecze Odry obejmuje 118 861 km2 (Ausschuss, 1896). W pierwszej systematycznej rozprawie dotyczącej Odry (Ausschuss, 1896) wydzielono: Źródła Odry, Górną Odrę, Środkową Odrę i Dolną Odrę. Górną Odrę definiuje się jako odcinek pomiędzy Olzą aż do ujścia Widawy, przy ujściu Nysy Kłodzkiej. Górna Odra dzieli się na bieg dolny i górny. Środkowa Odra obejmuje odcinek od ujścia Widawy po ujście Warty. Najnowsze opracowania MKOO (IKSO, 1999) obszar górnej Odry określają jako odcinek od źródła aż do ujścia Nysy Kłodzkiej, natomiast obszarem środkowym Odry jest cały odcinek od Nysy Kłodzkiej po ujście Warty. Dorzecze Odry górnej i środkowej zajmuje powierzchnię 53 536 km2 (Dubicki et al., 1999), wg systemu MPHP 53 467 km2. W największej części dorzecza notuje się opady pomiędzy 500 i 600 mm, na grzbietach górskich średnie opady wynoszą od 1000 do 1300 mm. Najbardziej obfity w opady jest lipiec, najmniej opadów jest w lutym. SZACOWANIE ZASOBÓW WODNYCH POD KĄTEM REGIONALNEGO PLANOWANIA Praca jest odpowiedzią na zapotrzebowanie w obszarze wiedzy o charakterystykach długotrwałych ciągów opadowych sum i średnich miesięcznych na obszarach najbardziej narażonych na zjawiska ekstremalne. Niezbędność analiz potwierdzają również dokumenty opracowywane w ramach Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu. Podkreślają konieczność dostosowania się do już zachodzących zmian klimatu poprzez przygotowanie regionalnych i lokalnych analiz zmian klimatu, stwarzających podłoże do opracowywanych scenariuszy kompensacji wpływu z... więcej»

Analiza gospodarki wodnej w przedsiębiorstwie produkcyjnym działającym w branży kosmetycznej (MACIEJ KULIŃSKI, HALINA PODSIADŁO)
W oda jest głównym składnikiem większości kosmetyków produkowanych przez firmy kosmetyczne. Woda, która jest dodawana do produktów, musi spełniać wysokie wymogi dotyczące jakości, czystości chemicznej, jak również i bezpieczeństwa mikrobiologicznego. Stanowi rozpuszczalnik, w którym zawieszone są aktywne składniki kosmetyków, sama natomiast nie prowadzi do nawilżenia skóry. Celem niniejszej pracy było pokazanie, jak łączyć szczytne idee ochrony cennych zasobów środowiska naturalnego z działalnością produkcyjną. Za przykład wzięto zakład produkcyjny działający na globalnym rynku. W artykule przytoczono ograniczenia prawne dotyczące korzystania z zasobów naturalnych oraz wizję firmy w tym obszarze. Przykłady wskazują, jak można radzić sobie w codziennej działalności z tymi zagadnieniami, a w dalszej konsekwencji przekuwać ten wysiłek na przewagę konkurencyjną. PODSTAWY PRAWNE REGULUJĄCE UŻYWANIE WODY W rozpatrywanym zakładzie produkcyjnym istnieją trzy różne źródła, z których pozyskiwana jest woda. Są to: - studnie artezyjskie; - wodociąg; - staw zlokalizowany na terenie zakładu. Aby móc pobierać wodę ze studni, należy wystąpić do miejscowego urzędu o stosowne zezwolenie zwane pozwoleniem wodnoprawnym, udzielanym na czas określony przy zachowaniu warunków, zawartych w stosownych ustawach [1-4]. W wypadku stwierdzenia awarii urządzenia służącego do pomiaru ilości pobieranej wody należy: - bezzwłocznie, jednak nie później niż w ciągu dwóch tygodni od daty stwierdzenia awarii, dokonać wymiany urządzenia na sprawne, - odnotować datę wystąpienia awarii oraz czas jej trwania. Woda z ujęcia miejskiego zapewnia zakładowi pokrycie potrzeb socjalno-bytowych. Zasila krany, toalety, prysznice znajdujące się na terenie zakładu. Pobór z sieci wodociągowej jest możliwy na podstawie umowy pomiędzy zakładem a przedsiębiorstwem wodociągowym. Po każdym etapie produkcji woda oraz ścieki są kierowane do ścieków komunalnych, od... więcej»

PRZEŁOŻENIE ODRY W RAMACH BUDOWY STOPNIA WODNEGO MALCZYCE
W kwietniu tego roku na budowie stopnia wodnego Malczyce na Odrze osiągnięto kluczowy etap realizacji tej inwestycji - przełożenie rzeki na dotychczas wybudowane obiekty stopnia. W efekcie uzyskano możliwość dokończenia budowy przelewu stałego oraz wykonania pozostałych obiektów z nim związanych zlokalizowanych w dotychczasowym korycie Odry. Proces przegrodzenia zaprojektowano bardzo starannie - wszystkie jego etapy szczegółowo zaplanowano i ujęto w odrębnym projekcie wykonawczym. Projektant założył pięć głównych etapów realizacji:  Zakończenie wszystkich niezbędnych robót w istniejącym dole budowlanym (fot. 1). Likwidacja (rozbiórka) istniejących gródz budowlanych jazu klapowego, śluzy, elektrowni i pozostałych elementów stopnia.  Budowa przelewu stałego na brzegu prawym i lewym oraz rozpoczęcie wykonywania tymczasowej grodzy budowlanej poniżej przelewu stałego w postaci wpędzenia pali skrzynkowych i ubezpieczenia dna geoworkami.  Dalsze wykonywanie tymczasowej grodzy budowlanej obejmującej przetamowanie rzeki od brzegu lewego w kierunku brzegu prawego z pozostawieniem odcinka o długości 15 m.  Kontynuacja wykonywania tymczasowej grodzy budowlanej (kamiennej) - domknięcie pozostałego odcinka 15 m (rys. 1).  Wbicie ścianki szczelnej w bezpośrednim sąsiedztwie wykonanej grodzy i ostateczne ukształtowanie tymczasowej grodzy kamiennej. Dalsze szczegóły technologiczne i organiza... więcej»

Zastosowanie wzoru Colebrooka do obliczeń przepływów w sieci rzecznej o strukturze pierścieniowej (JACEK KURNATOWSKI)
ZARYS HISTORII WZORU COLEBROOKA Wzór Colebrooka, zwany również wzorem albo równaniem Colebrooka-White’a, należy niewątpliwie do panteonu najsłynniejszych wzorów hydraulicznych, takich jak wzory: Chézy’ego, Manninga czy też równanie Bernoulliego. Od momentu opublikowania wzór ten niezmiennie przyciąga uwagę naukowców i inżynierów zarówno swoją uniwersalnością, jak i postacią matematyczną, która sprawia niekiedy kłopoty w zastosowaniach praktycznych. Warto więc, chociażby z okazji zbliżającej się osiemdziesiątej rocznicy jego powstania, poświęcić mu nieco uwagi. Tak jak większość istotnych osiągnięć naukowych wzór Colebrooka nie powstał w "próżni badawczej" zgodnie z eurypidesowskim "deus ex machina". Jego opracowanie poprzedziły m.in. prace Henry Darcy’ego, Juliusa Weisbacha, Osborne Reynoldsa, Johna Fanninga (trochę chyba zapomnianego przez współczesne podręczniki akademickie z zakresu hydrauliki) i Ludwiga Prandtla, który sformułował teorię warstwy przyściennej i logarytmicznego rozkładu prędkości, a przede wszystkim Johanna Nikuradsego oraz Theodora von Kármána i Paula Blasiusa. Dość powszechnym zjawiskiem jest utożsamianie momentu "narodzin" wzoru Colebrooka z datą opublikowania w 1937 r. pracy [7]. Jest to pogląd błędny; w ramach tej publikacji Cyril Frank Colebrook i Cedric Masey White udowodnili jedynie konieczność uzupełnienia teorii Nikuradsego, uwzględniającej istnienie tylko dwóch reżimów ruchu - "gładkiego" i "szorstkiego", o reżim przejściowy (transitional). Colebrook opublikował samodzielnie swój wzór dwa lata później [6], ale w swojej pracy oddał należne honory swojemu współpracownikowi (i profesorowi) White’owi. Wzór Colebrooka w swojej oryginalnej postaci odnosił się do przepływu wody w kołowych przewodach zamkniętych i pozwalał na obliczenie współczynnika liniowych oporów λ będącego czynnikiem determinującym straty wysokości energii, które określa wzór Darcy&#82... więcej»

Wartość wody w przemyśle (KRYSTYNA ARASZKIEWICZ)
P rognozy gospodarcze Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju przewidują, że w skali globalnej zapotrzebowanie na wodę do 2050 r. wzrośnie o 55% w porównaniu do 2000 r. W sferze produkcji przemysłowej prognozuje się ten przyrost na poziomie 400% w odniesieniu do poziomu zapotrzebowania z 2000 r., natomiast zapotrzebowanie wody do produkcji energii ma wzrosnąć o 140% [Leflaive 2012]. W ostatnich stuleciach intensywny rozwój cywilizacji zorientowanej na ekonomiczny zysk, osiągany poprzez ekspansję gospodarczą i quasi-rozwój oraz szybki wzrost demograficzny, spowodował znaczne zakłócenia dwóch najważniejszych dla funkcjonowania ekosystemu Ziemi procesy - przepływ energii i obieg wody. To spowodowało istotne pogorszenie warunków wodnych we wszystkich skalach przestrzennych [Kędziora i in. 2014]. Nadmierna konsumpcja, wzrost potrzeb przemysłu oraz zmiany klimatyczne to główne przyczyny narastania deficytów wody, zagrożenia ekstremami wodnymi, czyli suszami i powodziami (szczególnie typu opadowego), które mogą powodować znaczące problemy społeczne i gospodarcze również w Polsce [Kirejczyk E. i in. 2013]. W znacznej części obszaru kraju już teraz wskazuje się poważne zagrożenia dla ekosystemów, spowodowane obniżeniem zasobów wód powierzchniowych. Obszary zagrożone deficytem ilościowym zasobów tych wód na początku lat 90. były bardzo duże, także z powodu nieracjonalnego gospodarowania wodą w regionach [Gutry- -Korycka i in. 2014]. Skutki ekonomiczne deficytów wody to przede wszystkim zakłócenia dostaw wody dla ludności, straty w produkcji rolnej, leśnej i zwierzęcej oraz w rybołówstwie, wyższe koszty produkcji żywności, kłopoty z zaopatrzeniem w wodę w przemyśle energetycznym oraz w procesach technologicznych innych gałęzi przemysłowych, niższa produkcja energii w elektrowniach wodnych, straty w dochodach z turystyki i transportu wodnego [Kędziora i in. 2014]. Z perspektywy przedsiębiorstwa wdrażanie rozwiąza... więcej»

2018-4

zeszyt-5481-gospodarka-wodna-2018-4.html

 
W numerze m.in.:
Śląskie Seminarium Branży Wodociągowej (Judyta Bury)
21 lutego 2018 r. w Katowicach odbyło się zorganizowane przez Kancelarię Sadkowski i Wspólnicy, we współpracy z Regionalną Izbą Gospodarczą w Katowicach, Śląskie Seminarium Branży Wodociągowej. W wydarzeniu wzięło udział blisko trzydziestu prezesów oraz członków zarządów p... więcej»

Przyczyny zmian poziomu wód gruntowych na wybranych torfowiskach Słowińskiego Parku Narodowego (IZABELA CHLOST, ROMAN CIEŚLIŃSKI)
S zczególne zadanie w systemie krążenia, a zwłaszcza retencji wody, na terenie SPN mają hydrogeniczne ekosystemy lądowe, które zajmują ponad 25% jego powierzchni. Tworzą je m.in. torfowiska, których geneza nawiązuje do przemian klimatyczno- roślinnych w okresie holocenu [Tobolski 1989, Tobolski i współaut. 1997]. Ekosystemy mokradłowe, stanowiące formy przejściowe między środowiskiem wodnym a lądowym [Brinson 1993], reprezentują na terenie SPN typ torfowisk atlantyckich. Cechują się zaawansowanym stopniem degradacji, wyrażonym zaawansowanym murszeniem i mineralizacją masy torfowej, skutkujących osiadaniem całego złoża. Obserwowany proces jest rezultatem trwających ponad 200 lat intensywnych prac odwadniających, chociaż na terenie Europy zainteresowanie gospodarcze mokradłami przypada już na okres średniowiecza [Charman 2002]. Motywem prowadzonych regulacji i drenażu było przystosowanie stosunków wodnych do potrzeb rolnictwa i eksploatacji torfu. Prowadzone prace stały się czynnikiem sprawczym zmniejszenia zasobów wodnych w skali lokalnej, regionalnej i globalnej [Rijsberman 2006, Dembek i współaut. 2004]. Pietrucień (1993) oszacował ubytek masy wody z torfowisk Polski w wyniku melioracji na ok. 160 mln m³. Presja człowieka na obszary mokradłowe w SPN spowodowała, że pomimo zachowania znacznych powierzchni kompleksów torfowiskowych proces tworzenia torfu nie zachodzi na żadnym z nich. Współcześnie ich istnienie i funkcjonowanie jest ściśle uzależnione od wahań poziomu wód gruntowych. Dlatego też celem pracy jest ustalenie stanu faktycznego zmian poziomu wód gruntowych w wybranych torfowiskach parku oraz wskazanie tych uwarunkowań geograficznych, które współdecydują o ich amplitudzie. Szczególną uwagę zwrócono na wpływ zastosowanych zabiegów ochronnych na stan retencji obiektów. MATERIAŁ I METODY Główne prace polegały na wykonaniu patrolowych zdjęć hydrograficznych w celu rejestracji zmian antropogeniczny... więcej»

Narzędzia do oceny ilości i jakości rumowiska unoszonego w kontekście zmian klimatu (EWA SZALIŃSKA, PAWEŁ WILK, ADAM GRABARCZYK)
RUMOWISKO UNOSZONE I JEGO ROLA W OBIEGU ZANIECZYSZCZEŃ W ZLEWNI Istnieje wiele definicji rumowiska unoszonego, ale powszechnie przyjmuje się, że terminem tym określa się cząstki mineralne transportowane w toni wodnej, bez kontaktu z dnem [14]. Rumowisko stanowi nieodłączny element ekosystemu rzecznego, mający znaczny wpływ na kształtowanie się warunków fizycznych panujących w przemieszczających się masach wody. Z uwagi na zróżnicowane źródła pochodzenia oraz swoje właściwości sorpcyjne cząstki rumowiska stanowią również jeden z kluczowych elementów obiegu i transportu nie tylko substancji niezbędnych do funkcjonowania ekosystemu, ale również zanieczyszczeń środowiska wodnego [4, 15, 44], szczególnie w okresach wysokich przepływów wody [6]. Dlatego też ważne jest nie tylko szacowanie obciążeń związanych z kwestiami ilościowymi rumowiska unoszonego, ale także rozszerzenie badań o analizę jakościową tego materiału. Rumowisko unoszone tworzy materiał dostarczany w sposób okresowy lub ciągły, w wyniku przede wszystkim erozji wodnej, ale również wiatrowej. Na przebieg i intensywność procesów odprowadzania materiału ze zlewni ma wpływ przede wszystkim rodzaj podłoża, natężenie spływu powierzchniowego, rodzaj roślinności, forma użytkowania stoków oraz zjawiska meteorologiczne. W ostatnich dziesięcioleciach wpływ zmian klimatu na zjawiska meteorologiczne jest coraz bardziej widoczny i coraz częściej się o nim dyskutuje. Większość modeli klimatycznych jednoznacznie wskazuje m.in. na trend nagrzewania się powierzchni Ziemi pod wpływem rosnącego poziomu gazów cieplarnianych [11]. Niezależnie od przyczyny tej zmiany jej efekty są najbardziej zauważalne w obrębie ekosystemów naturalnych. Natomiast efekty obserwowane w środowisku antropogenicznym są wynikiem sprzężenia zwrotnego pomiędzy zmianami klimatu a czynnikami ekonomicznymi i społecznymi. Zgodnie z konkluzjami Piątego Raportu IPCC (AR5) oraz National Oceanic and At... więcej»

Debata ekspercka - "Wczujmy się w klimat - adaptacja w mieście"
Wczujmy się w klimat - adaptacja w mieście" pod takim hasłem odbyła się debata ekspercka zorganizowana w ramach projektu Ministerstwa Środowiska "Opracowanie planów adaptacji do zmian klimatu w miastach powyżej 100 tys. mieszkańców". W spotkaniu, które odbyło się 21 lutego w Łodzi, wziął udział Paweł Sałek, wiceminister środowiska, pełnomocnik rządu ds. polityki klimatycznej. Dyskusja koncentrowała się na roli samorządów, przedsiębiorców i społeczeństwa w kreowaniu miasta przygotowanego na konsekwencje zmian klimatu, a także na rozwiązaniach, dzięki którym miasta mogą lepiej przystosować się do zagrożeń klimatycznych występujących obecnie i spodziewanych w przyszłości. - Projekt ten jest niezwykle istotny dla ośrodków miejskich ze względu na konieczność poprawy bezpieczeństwa i jakości życia ich mieszkańców. Dzięki niemu miasta będą w mniejszym stopniu narażone na wpływ zmian klimatycznych - powiedział wiceminister Paweł Sałek. Eksperci podkreślali, że adaptacja służy poprawie jakości życia w mieście, której coraz ważniejszym elementem jest stan środowiska. Działania adaptacyjne, podejmowane w miastach, wymagają z jednej strony silnego wsparcia organizacyjnego i prawn... więcej»

Ubóstwo wodne w perspektywie genderowej (GRZEGORZ LIBOR)
K oncepcja ubóstwa wodnego jest stosunkowo nowa w naukach społecznych. W swych założeniach przypomina inną koncepcję, ubóstwa energetycznego. Mają one nie tylko zbliżoną etymologię, ale również łączą je kwestie metodologiczne. Zasadniczo wyróżnia się dwa podejścia do pomiaru ubóstwa wodnego - obiektywne, a także subiektywne. Podejście obiektywne opiera się na założeniu o zbyt wysokim udziale wydatków na wodę i ścieki w całkowitym dochodzie gospodarstwa domowego. Podejście subiektywne, natomiast, bazuje na odczuciach członków gospodarstw domowych dotyczących jakości dostarczanej im wody i kwestii odprowadzania ścieków. W pierwszym do wyboru mamy zasadniczo trzy możliwości: wykorzystanie 3% progu wydatkowego, wykorzystanie 3% progu wydatkowego w połączeniu ze skalą dochodową (rozwiązanie to pozwala zidentyfikować te gospodarstwa domowe, które na wydatki na wodę i ścieki przeznaczają więcej niż 3% swoich dochodów, ponieważ ich sytuacja materialna pozwala im na to) lub też posłużenie się wskaźnikiem Low Income/High Costs wykorzystywanym również w badaniach nad ubóstwem energetycznym (gospodarstwo domowe zmaga się z problemem ubóstwa wodnego, gdy jego wydatki wodno-kanalizacyjne przekraczają 60% mediany wydatków dla całej populacji). Powyższe sposoby pomiaru ubóstwa wodnego wykorzystywane są głównie w krajach rozwiniętych, w których odsetek gospodarstw domowych bez dostępu do wody jest zdecydowanie niższy aniżeli w krajach rozwijających się. W tych drugich o wiele lepszym rozwiązaniem wydaje się być zastosowanie Water Poverty Index. Przegląd literatury na ten temat jasno wskazuje na wciąż toczoną dyskusję co do kształtu i elementów, jakie indeks ten powinien uwzględniać, tak aby mógł znaleźć powszechne zastosowanie [Komnenic, Ahlers, Zaag, 2009]. Uczynienie Water Poverty Index w pełni uniwersalnym narzędziem wymaga przede wszystkim woli politycznej, o którą trudno zwłaszcza tam, gdzie problem dostępu do wody i j... więcej»

2018-3

zeszyt-5451-gospodarka-wodna-2018-3.html

 
W numerze m.in.:
Rozkład stężenia zanieczyszczeń azotu ogólnego i fosforu ogólnego w profilu poprzecznym rzeki Słupi (PAWEŁ WILK, PAULINA ORLIŃSKA-WOŹNIAK, ADAM GRABARCZYK, JOANNA GĘBALA)
R zeki, jako jeden z głównych odbiorników zrzutów zanieczyszczeń do środowiska, są od dawna pod szczególnym nadzorem służb odpowiedzialnych za monitoring zanieczyszczeń i kontrolę stanu ich czystości. Podstawową jednostką takiej kontroli stanu zanieczyszczenia wód powierzchniowych jest wyznaczony profil poprzeczny (monitoringowy), czyli płaszczyzna przecięcia koryta rzeki prostopadła do jej nurtu w miejscu o znanej geometrii i ilości przepływającej wody [32]. Odpowiednio duża liczba wyznaczonych profili poprzecznych tworzy sieć, w której poszczególne profile pełnią funkcję kontrolną i w których istnieje możliwość analizy procesów zachodzących na wybranych odcinkach rzeki. Tym samym umożliwiają one uzyskanie wielu istotnych informacji dotyczących stanu środowiska wodnego i od wody zależnego w wybranej zlewni. W każdym wyznaczonym na rzece profilu monitoringowym występuje określone chwilowe stężenie zanieczyszczeń, na które wpływ mają zarówno punktowe, jak i obszarowe źródła zanieczyszczeń naturalnych oraz antropogenicznych zlokalizowane powyżej. Należy tu zaznaczyć, że stężenia te charakteryzują się zarówno zmiennością czasową, jak i przestrzenną na powierzchni przekroju poprzecznego rzeki [27]. W tym wypadku, w zakresie warunków, jakim powinny odpowiadać zanieczyszczenia wprowadzone do rzek oraz w zakresie klas czystości wód, założenie o całkowicie wyrównanych stężeniach w przekrojach poprzecznych rzeki jest niewystarczające, gdyż ignoruje się wtedy m.in. rozkład stężeń w strefach mieszania. Zasięg strefy mieszania od miejsca dopływu zanieczyszczeń do miejsca całkowitego ich wymieszania z wodą odbiornika może wynosić od kilkunastu do kilkuset metrów szerokości rzeki [17, 29, 30]. Wiedza na temat rozkładu stężeń zanieczyszczeń w profilu poprzecznym jest więc kluczowa m.in. podczas planowania miejsca poboru prób do badań w celu oceny faktycznego stanu środowiska wodnego na danym obszarze, zwłaszcza w sytuacji g... więcej»

INFORMACJE NOWOŚCI
Kolejne środki z Unii Europejskiej na Baltic Pipe Państwa członkowskie UE, w dniu 25 stycznia 2018 r., zaakceptowały decyzję Komisji Europejskiej o przyznaniu pomocy finansowej dla projektu Baltic Pipe (połączenia gazowego Polska-Dania), który zwiększy bezpieczeństwo energetyczne w regionie Morza Bałtyckiego i Europie Środkowej. W ramach konkursu, ogłoszonego przez KE w 2017 r., dofinansowanie otrzymało kilkanaście projektów z zakresu infrastruktury gazowej i elektroenergetycznej w całej Europie. Na prace projektowe inwestycji Baltic Pipe przyznano 33 mln euro. Dofinansowanie będzie pochodzić ze środków z funduszu Łącząc Europę (Connecting Europe Facility). Wsparcie finansowe na wykonanie zadań otrzyma zarówno Polska, jak i Dania. Za realizację projektu ze strony polskiej odpowiada operator sieci przesyłowych Gaz-System SA, partnerem ze strony duńskiej jest spółka Energinet.dk. Jest to już kolejne dofinansowan... więcej»

Porównanie wybranych metod wyznaczania współczynnika spływu powierzchniowego stosowanych w Polsce i Europie na przykładzie urozmaiconej struktury Poznania (KAMIL JAWGIEL)
S pływ powierzchniowy jest jednym z procesów obiegu wody w przyrodzie. Tworzy się w wyniku opadów deszczu lub intensywnego tajania pokrywy śnieżnej, gdy zostaje utworzona warstwa opadu efektywnego. Jest on bezpośrednią przyczyną występowania szybkich zjawisk o charakterze powodziowym, podtopień i spiętrzeń wód. Sprzyja mu zwiększenie ilości powierzchni uszczelnionych, co niejednokrotnie jest wynikiem nieracjonalnej gospodarki przestrzennej, a także rosnąca intensywność i częstotliwość ekstremalnych opadów [Graf 2014, Jawgiel 2016]. Szczególnie w skomplikowanych miejskich systemach krążenia wód wskazuje się na wielokierunkowość i wieloaspektowość jego kształtowania, szczególnie szacowania i estymacji opadu, odpływu czy wyznaczania obszarów czynnych jako obszarów źródłowych dla spływu powierzchniowego [Nowicka i Soczyńska 1991, Weng 2001, Gutry-Korycka 2003, Szymczak, Szelenbaum 2003, Graf 2012]. Parametrem określającym w miarodajny i porównywalny sposób wielkość spływu jest współczynnik spływu powierzchniowego (&#936;), czyli stosunek opadu całkowitego do ilości wody, która spływa po powierzchni terenu. Opisuje się go wzorem: gdzie: &#1137; - współczynnik spływu, Qspł - wielkość spływu z danej powierzchni [dm3/s], Qopad - wielkość opadu na daną powierzchnię [dm3/s]. = <1 opad spł Q Q  Zależy on przede wszystkim od rodzaju pokrycia powierzchni zlewni, rodzaju zabudowy terenu zlewni, nachylenia dachów budynków, czasu trwania i częstotliwości występowania opadu, natężenia deszczu, spadku terenu zlewni, budowy geologicznej wierzchnich warstw gruntu, początkowego stanu wilgotności powierzchni terenu i ciepłoty powierzchni terenu [Edel 2006; Królikowski i Królikowska 2009]. Tylko niektóre z tych czynników uwzględnia się przy określaniu współczynnika spływu ze względu na marginalne znaczenie pozostałych z nich w jego kształtowaniu. Istnieje wiele metod określania współczynnika spływu za pomocą wzorów, tablic, ... więcej»

Wpływ regulacji prawnych na rozwój technologii oczyszczania ścieków i zagospodarowania osadów - narodziny nowoczesnej ochrony wód w Europie i USA (MAREK GROMIEC)
P rawo wodne w wielu państwach, będące podstawowym instrumentem polityki państwa w gospodarce wodnej, spełnia również liczne funkcje w dziedzinie ochrony wód przed zanieczyszczeniami, a w wielu wypadkach również funkcję kreowania i wdrażania postępu techniczno- -technologicznego oraz innowacyjnych rozwiązań, szczególnie w oczyszczaniu ścieków i przeróbce osadów ściekowych. Należy przypomnieć, że dopiero w połowie XVIII wieku w Europie zdano sobie sprawę ze skutków nieoczyszczania lub niewłaściwego oczyszczania ścieków i ich wpływów na zaopatrzenie ludności w wodę, wywołujących wiele chorób i epidemii związanych z wodą. Spowodowało to znaczy wzrost zainteresowania oczyszczaniem ścieków w wielu państwach, w których zaczęły pojawiać się różne metody ich oczyszczania. W tym czasie, pod względem rozwiązań instytucjonalnych i prawnych związanych z ochroną wód, zaczęła przewodzić Anglia, gdzie już w 1865 r. powołano Królewską Komisję ds. Zanieczyszczenia Rzek, następnie reaktywowaną w 1874 r. W wyniku działalności tej komisji, w 1876 r., wydano Akt Zapobiegania Zanieczyszczeniu Rzek, w którym niestety nie zaproponowano rozwiązań technicznych uniemożliwiających dalszą degradację wód. Dlatego w 1898 r. powołano Królewską Komisję ds. Unieszkodliwiania Ścieków Komunalnych, która w 1908 r. nie tylko zarekomendowała test BZT5 (5-dobowego biologicznego zapotrzebowania tlenu) do praktycznego stosowania, ale również w 1912 r. przyjęła znane standardy jakości odpływu ścieków (30 : 20 + pełna nitryfikacja). Wprowadzenie w życie powyższych standardów wymagało zastosowania nowych rozwiązań technologicznych do oczyszczania ścieków i w Anglii, i w różnych państwach, w tym w USA. Należy dodać, że w USA, przyjęto standardy dla wody do picia w 1912 r. Na tym tle interesująca jest historia rozwoju jednej z głównych metod biologicznego oczyszczania ścieków - metody osadu czynnego [20]. W Europie jednym z inicjatorów badań nad oczyszcz... więcej»

Chiny Projekt największej elektrowni wodnej na świecie (ŁUKASZ CHUDY)
Chiny planują wybudowanie największej na świecie elektrowni wodnej w rejonie największego i najgłębszego na świecie kanionu rzeki Yarlung Zangpo, czyli Brahmaputry. Projekt, opracowany w dwóch wariantach, przewiduje wybudowanie ... więcej»

2018-2

zeszyt-5412-gospodarka-wodna-2018-2.html

 
W numerze m.in.:
FAKTY (Ewa Skupińska)
Powstał nowy podmiot - Państwowe Gospodarstwo Wodne WODY POLSKIE Warszawa, 1 stycznia 2018 r. Na podstawie ustawy Prawo wodne 1 stycznia 2018 r. powstał nowy podmiot w zarządzaniu gospodarką wodną - Państwowe Gospodarstwo Wodne WODY POLSKIE. Organizacja integruje działania dotychczas funkcjonujących regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz wojewódzkich zarządów melioracji i urządzeń wodnych, a więc łączy struktury rządowe z samorządowymi. W skład WÓD POLSKICH weszły: - Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej, - 11 regionalnych zarządów gospodarki wodnej, - 50 zarządów zlewni, - 330 nadzorów wodnych. Na wszystkich szczeblach WÓD POLSKICH działają trzy piony merytoryczne: - ochrony przed powodzią i suszą, - usług wodnych, - zarządzania środowiskiem wodnym. WODY POLSKIE rozpoczęły działalność 2 stycznia 2018 r.; są państwową osobą prawną jako podmiot właściwy w sprawach gospodarowania wodami. Redakcja "Gospodarki Wodnej" - na zlecenie Państwowego Gospodarstwa Wodnego WODY POLSKIE - przygotowała specjalny numer poświęcony temu podmiotowi (nr 1/2018). Minister Jan Szyszko powołał wiceprezesów WÓD POLSKICH Warszawa, 2 stycznia 2018 r. Minister Jan Szyszko powołał trzech wiceprezesów Państwowego Gospodarstwa Wodnego WODY POLSKIE: Iwonę Kozę - pełniącą obowiązki prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, Roberta Kęsego - pełniącego obowiązki wiceprezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej i Mateusza Balcerowicza - dotychczas dyrektora Departamentu Zasobów Wodnych w Ministerstwie Środowiska. Akty nominacyjn... więcej»

Ocena przepustowości Wrocławskiego Węzła Wodnego przed i po modernizacji (ROBERT BANASIAK)
P o katastrofalnej powodzi w dorzeczu Odry w 1997 r. podjęto szeroko zakrojone działania, aby zwiększyć bezpieczeństwo powodziowe zwłaszcza w górnej i środkowej części dorzecza i doliny Odry, jako obszarów o wysokim ryzyku powodziowym. Opracowano strategie, plany i programy działań, przyjęto inwestycje, które już zostały zrealizowane lub są w trakcie realizacji. Wrocław, będąc dotkliwie doświadczony katastrofalną powodzią w 1997 r., stał się tutaj strategicznym obszarem chronionym. Modernizacja Wrocławskiego Węzła Wodnego (WWW) jest jedną z kluczowych części (Komponent B) kompleksowego Projektu Ochrony Przeciwpowodziowej Dorzecza Odry (POPDO). W zakresie technicznym na modernizację WWW złożyły się następujące działania: modernizacja obwałowań Odry (Komponent B1), modernizacja koryt i kanałów Odry (Komponent B2) oraz przebudowa kanału ulgi Odra-Widawa i przystosowanie doliny Widawy do przeprowadzania większej części wód powodziowych z Odry (Komponent B3) [11, 12]. W tym zakresie dokonano już modernizacji ponad 54,6 km wałów odrzańskich oraz wybudowano 5,685 km nowych wałów. Jeśli chodzi o komponent B2, inwestycje objęły następujące zadania: &#9633; modernizacja i udrożnienie Kanału Powodziowego wraz z międzywalem na odcinku od dolnego stanowiska jazu Bartoszowice do ujścia do Starej Odry, w tym zwiększenie przepustowości mostów Chrobrego i Jagiellońskiego; &#9633; udrożnienie starej Odry od dolnego stanowiska jazu Psie Pole do mostów kolejowych Poznańskich (w tym zwiększenie przepustowości mostów i rozbudowa jazu Różanka); &#9633; przystosowanie Kanału Miejskiego do przepuszczania wód powodziowych; &#9633; modernizacja jazu Wrocław I; &#9633; modernizacja bulwarów Odry Śródmiejskiej; &#9633; przebudowa koryta Odry na odcinku od mostów kolejowych Poznańskich do ujścia Widawy; &#9633; przystosowanie śluz stopnia Rędzin do przeprowadzania wielkich wód. W ramach Komponentu (B3) na kanale łączącym Odrę z Widawą... więcej»

ROK RZEKI WISŁY 2017 (WOJCIECH MAJEWSKI)
22 czerwca 2016 r. Sejm Rzeczypospolitej Polski przyjął uchwałę o ustanowieniu 2017 r. ROKIEM RZEKI WISŁY. Decyzja ta wynikała z tego, że 550 lat temu, tj. w 1467 r., został zawarty Pokój Toruński między Zakonem Krzyżackim a Polską. Na mocy tego traktatu cała Wisła od źródeł do ujścia znalazła się pod panowaniem Polski, znosząc wszelkie ograniczenia w żegludze na Wiśle. Od tego momentu zaczął się 300-letni okres gospodarczej świetności Wisły. Od zarania dziejów Polski Wisła stanowiła niezwykle istotną oś gospodarczą kraju, pełniła również ważną rolę kulturową, a często również funkcję obronną. W tym czasie Wisła była najbardziej wykorzystywaną rzeką Europy do celów żeglugi śródlądowej, wyprzedzając pod tym względem takie rzeki, jak: Ren, Dunaj, Rodan czy Sekwanę. Rocznie, mimo prymitywnych środków transportu wodnego, Wisłą przepływało prawie ćwierć miliona ton surowców i towarów między dorzeczem Wisły a portem Gdańsk, który stanowił nasze okno na świat. Dzięki temu nastąpił istotny rozwój gospodarczy całego regionu będącego pod wpływem Wisły i jej dorzecza aż do 1772 r., kiedy nastąpił pierwszy rozbiór Polski. Wisła została wtedy podzielona między trzech zaborców, którzy mieli różne poglądy na temat wykorzystania Wisły, a ponadto nie zależało im na jej rozwoju. Po pierwszej wojnie światowej cała Wisła znalazła się w granicach Polski i rząd widział celowość jej gospodarczego wykorzystania. Niestety krótki okres międzywojenny i zniszczony zaborami kraj nie pozwoliły na realizację proponowanych planów. Po drugiej wojnie światowej, w nowym układzie geograficznym kraju, centralne położenie Wisły stanowiło bardzo istotną możliwość gospodarczego wykorzystania rzeki w przyszłości. Obecnie nie tylko cała Wisła znajduje się w granicach Polski, ale również 87% jej dorzecza, co jest bardzo ważnym aspektem przyszłości Wisły. Od momentu zakończenia drugiej wojny światowej, niezależnie od panujących rządów, Wisła nie docze... więcej»

Wspomnienie pośmiertne Jan Kulczyk 1944-2017 (Jan Winter)
3 stycznia 2018 r. na wrocławskim cmentarzu na Ołtaszynie pożegnaliśmy prof. dr. hab. inż. Jana Kulczyka, wspaniałego Człowieka, wybitnego Naukowca, Przyjaciela, Wykładowcę i Wychowawcę wielu roczników studentów. Człowieka wielkiej skromności i pracowitości. Męża, ojca, dziadka. Zmarł 28 grudnia 2017 r. po długotrwałej walce z ciężką chorobą, będąc do ostatniej chwili bardzo aktywnym. Urodził się 11 lutego 1944 r. w m. Duliby na południowo-wschodnich kresach II Rzeczypospolitej. Wkrótce po urodzeniu, wiosną, wraz z rodziną wywiezioną na przymusowe roboty, trafił do Niemiec, a po zakończeniu działań wojennych zamieszkał we Wrocławiu. Tutaj ukończył w 1957 r. szkołę podstawową, a w 1962 r. Technikum Mechaniczne, po ukończeniu którego rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej. Ukończył je w 1968 r. Od 1 kwietnia tego samego roku został zatrudniony jako pracownik naukowo-dydaktyczny Instytutu Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn Politechniki Wrocławskiej, uczelni, w której pracował do ostatnich chwil swojego życia. W październiku 1976 r. obronił pracę doktorską pt. "Strumień nadążający statków śródlądowych".... więcej»

Zastosowanie oczyszczalni roślinno-stawowych jako technologii umożliwiającej zero zrzutu zanieczyszczeń (WOJCIECH HALICKI, KATARZYNA KITA, ARTUR ZAJĄC)
N owym wyzwaniem, jakie pojawiło się przed światem pod koniec XX wieku, stało się zapewnienie zrównoważonego rozwoju. W wypadku gospodarki wodno- -ściekowej oznacza to oszczędność najlepszej jakości wody oraz ponowne jej wykorzystanie czy też zamykanie obiegu wody. Powodami takiego podejścia są zarówno kurczące się zapasy najlepszej jakości wody, rosnące ich zanieczyszczenie, jak i zmiany klimatyczne. Polska należy do ubogich krajów europejskich pod względem przypadających zasobów wodnych na jednego mieszkańca, wynoszących średnio 1600 m3/rok, co klasyfikuje nas na 25 miejscu w Europie [2]. Również wielkość opadów atmosferycznych jest na tle warunków klimatycznych Europy stosunkowo mała. Średnia roczna wartość opadów wynosi 600 mm, a w najuboższych rejonach centralnej Polski ilość ta wynosi średnio 450 mm [12]. Strukturę zużycia wody w Polsce oraz jej źródła przedstawiono na rys. 1. Z uwagi na ograniczoną ilość zasobów wodnych najlepsze z nich, czyli wody pod-ziemne, zostały w polskim prawie wodnym zarezerwowane jedynie na cele zaopatrzenia ludności w wodę oraz na produkcję artykułów spożywczych i farmaceutycznych [1]. Polska jest krajem zdecydowanie rolniczym, gdzie obszary rolne stanowią aż 60% powierzchni kraju, a z rolnictwem związane jest aż 15% społeczeństwa [5]. Intensywny rozwój rolnictwa sprawia, że jest ono największym i stale rosnącym źródłem zanieczyszczeń wód podziemnych i powierzchniowych. Drugim czynnikiem wywierającym negatywny wpływ na jakość zasobów wodnych jest gospodarka wodno- -ściekowa. Polska jest krajem gdzie średnia gęstość zaludnienia wynosi 123 osoby/km2, co klasyfikuje ją na 90 pozycji w świecie, ze stosunkowo dużym udziałem ludności zamieszkującej tereny wiejskie 43% [3]. W tab. I przedstawiono stopień skanalizowania Polski w 2009 r. na tle wybranych krajów europejskich. Ostatnie lata charakteryzowały się dużym zaangażowaniem państwa w poprawę tej sytuacji - na rys. 2 przedstawion... więcej»

2018-1

zeszyt-5390-gospodarka-wodna-2018-1.html

 
W numerze m.in.:
FAKTY (Ewa Skupińska)
Z ostatniej chwili - kluczowe zmiany: dział gospodarka wodna przechodzi z Ministerstwa Środowiska do Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej Na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 stycznia 2018 r. przekształca się Ministerstwo Środowiska. W §1 pkt 2 czytamy "Przekształcenie, o którym mowa w ust. 1, polega na wyłączeniu z Ministerstwa Środowiska, obsługującego sprawy działów gospodarka wodna i środowisko, komórek organizacyjnych obsługujących sprawy działu gospodarka wodna oraz pracowników obsługujących sprawy tego działu". Kolejne Rozporządzenie Rady Ministrów z tego samego dnia zmienia rozporządzenie w sprawie utworzenia Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (DzU poz.2018), dołączając do zakresu działania tego ministerstwa sprawy działu gospodarka wodna. Seminarium Komitetu Zrównoważonego Gospodarowania Wodami SITWM Warszawa, 17 listopada 2017 r. W Centrum Wodnym SGGW odbyło się pierwsze posiedzenie Komitetu Zrównoważonego Gospodarowania Wodami, nowego komitetu powołanego przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych. Gości przywitał Leszek Bagiński, prezes SITWM, a wśród nich: Mateusza Balcerowicza - dyrektora Departamentu Zasobów Wodnych Ministerstwa Środowiska, Roberta Kęsego - wiceprezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, prof. Tomasza Okruszko - prezesa Polskiego Komitetu Globalnego Partnerstwa dla Wody. Prof. Jan Żelazo, przewodniczący Komitetu Zrównoważonego Gospodarowania Wodami, i Leszek Bagiński wręczyli powołania członkom KZGW/SITWM. W skład tego komitetu weszli: Wiesław Abramkow, Andrzej Badowski, Mateusz Balcerowicz, Andrzej Drabiński, Tomasz Falkowski, Dariusz Gronek, Stanisław Jachimiuk, Halina Jankowska-Huflejt, Marek Jelonek, Zbigniew Kledyński, Marian Mokwa, Przemysław Nawrocki, T... więcej»

Zgody wodnoprawne w nowym prawie wodnym (DANIEL KOCIOŁEK)
U stawa z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne wprowadziła do polskiego porządku prawnego nową instytucję zgody wodnoprawnej, która jest jednym z instrumentów w systemie zarządzania gospodarką wodną. Zgody wodnoprawne to m.in. decyzje administracyjne, bez których zainteresowane podmioty nie mogą realizować wielu działań związanych z korzystaniem z wód. Intencją ustawodawcy było zapewnienie jednorodności orzekania administracyjnego w tej dziedzinie. Z tego względu w wydawaniu pozwoleń wodnoprawnych marszałków województw i starostów powiatowych zastąpiły właściwe organy Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Zgoda wodnoprawna została uregulowana w Dziale IX nowego Prawa wodnego. Zgodnie z art. 388 ust. 1. tego aktu jest ona udzielana przez: 1. wydanie pozwolenia wodnoprawnego; 2. przyjęcie zgłoszenia wodnoprawnego; 3. wydanie oceny wodnoprawnej; 4. wydanie decyzji, które zwalniają z zakazów dotyczących: a. obszarów szczególnego zagrożenia powodzią - m.in. zakaz lokalizowania nowych cmentarzy, gromadzenia odpadów i ... więcej»

Szanowni Państwo, Drodzy Przyjaciele Gospodarki Wodnej! (Mariusz Gajda)
D zień 1 stycznia 2018 r. to historyczny dzień dla gospodarki wodnej. Wreszcie, po wielu latach, powstał nowy podmiot w zarządzaniu gospodarką wodną w Polsce - Państwowe Gospodarstwo Wodne WODY POLSKIE. Jest to organizacja, która integruje działania dotychczasowych regionalnych zarządów gospodarki wodnej i wojewódzkich zarządów melioracji i urządzeń wodnych. Pracownicy, specjaliści stali się pracownikami WÓD POLSKICH. Natychmiast po objęciu teki wiceministra w Ministerstwie Środowiska przystąpiłem do opracowywania nowego prawa wodnego. Po długich i bardzo trudnych rozmowach, dyskusja... więcej»

Nowe prawo wodne - podstawowe tezy (MARIUSZ GAJDA)
N owe prawo wodne, uchwalone w lipcu 2017 r., powstało jako projekt rządowy ustawy, mający na celu wykonanie prawa Unii Europejskiej. Ustawa dotyczy m.in. powołania nowej jednostki - państwowej osoby prawnej Wody Polskie, której zadaniem będzie przejrzyste finansowanie inwestycji w gospodarce wodnej, jak również sprawne pozyskiwanie środków finansowych na te inwestycje, w tym środków pozabudżetowych oraz uregulowania kwestii administrowania wodami, w tym władztwo nad przypisanymi jednostkom administracyjnym wodami sprawowane w imieniu Skarbu Państwa. TRANSFORMACJA USTROJOWA I D OSTOSOWANIE DO PRAWA UE Przed omówieniem najważniejszych regulacji nowego prawa wodnego warto przypomnieć kluczowe daty w historii polskiego prawodawstwa w tym zakresie: &#9633; pierwsze prawo wodne w II RP - 1922 r. &#9633; ostatnie prawo wodne w PRL - 1974 r. &#9633; pierwsze prawo wodne w III RP - 2001 r. - nie obejmowało wszystkich zagadnień dotyczących reformy ustrojowej - m.in. brak systemu finansowania, przejrzystych instrumentów finansowych, rozproszenie kompetencji. &#9633; wielokrotne nowelizacje związane z prawem unijnym. Wspólnotowa polityka wodna, o czym stanowi Ramowa Dyrektywa Wodna, wymaga przejrzystych, efektywnych i spójnych ram legislacyjnych, co oznacza, że w krajowym porządku prawnym powinny obowiązywać regulacje zmierzające do pełnego i racjonalnego spełnienia prawa europejskiego w gospodarce wodnej. Wprowadzana nową ustawą - Prawo wodne reforma gospodarki wodnej zmierza więc do wprowadzenia instrumentów zapewniających osiągnięcie celu Ramowej Dyrektywy Wodnej, jakim jest pełna realizacja zlewniowej polityki gospodarowania wodami spełniającej kryteria funkcjonalności i bez... więcej»

Wody Polskie organem regulującym ceny usług wodociągowo-kanalizacyjnych (DANIEL KOCIOŁEK)
N ie ulega żadnej wątpliwości, że jednym z najważniejszych zadań gmin jest zaopatrzenie ludności w wodę oraz odprowadzanie ścieków. Funkcjonujące do niedawna zasady nadzorowania tych, wykonywanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, zadań nie były wystarczająco efektywne. Ustawodawca zdecydował, że ze względu na ochronę interesów ludności, zostanie opracowany model niezależnego zatwierdzania taryf za dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków. Zgodnie z nowelizacją ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (dalej ustawy ZZWZOŚ), organem regulacyjnym jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej (RZGW) Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (PGWWP). PRZYCZYNY UTWORZENIA NOWEGO ORGANU REGULACYJNEGO Do 11 grudnia ubiegłego roku, czyli do momentu wejścia w życie wspomnianej nowel... więcej»

Redakcja:
ul. Ratuszowa 11, pok. 718
03-450 Warszawa
tel.: (0 22) 619 20 15
e-mail: gospodarkawodna@sigma-not.pl
www: http://gospodarkawodna.net/

Czasopisma Wydawnictwa SIGMA-NOT można zaprenumerować w jednym z następujących wariantów: 

· Prenumerata roczna, półroczna i kwartalna czasopism w wersji papierowej,

· Prenumerata roczna w wersji PLUS (wersja papierowa i dostęp do Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl w ramach zaprenumerowanego tytułu),

· Prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych),

· Prenumerata ciągła w wersji PLUS – z 10% rabatem na każdy zaprenumerowany tytuł uzyskiwanym po podpisaniu umowy z Wydawnictwem SIGMA-NOT, przedłużanej automatycznie z roku na rok aż do momentu złożenia rezygnacji,

· Prenumerata zagraniczna – wysyłka czasopisma za granicę za dopłatą 100% do ceny prenumeraty krajowej.

 

Cennik prenumeraty 30 tytułów Wydawnictwa SIGMA-NOT (2015 rok)

 

Prenumeratę można zamówić bezpośrednio w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT:

telefonicznie: (22) 840 30 86 lub 840 35 89 lub faksem: (22) 891 13 74, 840 35 89, 840 59 49

mailem: prenumerata@sigma-not.pl lub na stronie: www.sigma-not.pl

listownie: Zakład Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o., ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa

oraz dokonując wpłaty na konto Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o.:
ul. Ratuszowa 11, 00-950 Warszawa, skr. poczt. 1004,
nr konta 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577

 

Ogólne warunki prenumeraty czasopism fachowych Wydawnictwa SIGMA-NOT

 

Prenumeratorzy, którzy mają wykupioną prenumeratę u innego kolportera, mogą dokupić dostęp do Portalu w cenie 90 zł (netto) na rok, po przedstawieniu dowodu wpłaty na prenumeratę. Należy go przesłać do Zakładu Kolportażu wraz z zamówieniem na dostęp do Portalu Informacji Technicznej: mailem: kolportaz@sigma-not.pl lub faksem 22 891 13 74 

 

Informacja

Jeżeli zamawiana prenumerata, obejmuje numery na przełomie roku 2015/2016, to otrzymają Państwo dwie faktury. Jedna faktura na numery z 2015 roku, natomiast druga na numery z 2016 roku wg cennika na 2015 rok.

Formularze zamówienia na prenumeratę czasopism Wydawnictwa SIGMA-NOT dostępne są  na stronach poszczególnych tytułów, a formularz zbiorczy (umożliwiający zaprenumerowanie od razu kilku tytułów) – po kliknięciu w pole poniżej. 

·  FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA WYDAWNICTWA SIGMA-NOT

 

Prenumerata ciągła

Ta oferta, wprowadzona została z myślą o Państwa wygodzie, to tak zwana Prenumerata ciągła w wersji PLUS. Państwo zamawiacie nasze czasopisma tylko raz, a prenumerata przedłużana jest przez nas automatycznie z roku na rok, aż do momentu złożenia przez Państwa rezygnacji. Korzystając z tej oferty, nie musicie Państwo pamiętać pod koniec każdego roku o odnowieniu prenumeraty na rok następny, a ponadto Wydawnictwo SIGMA-NOT udzieli Państwu 10% bonifikaty na prenumerowane tytuły oraz na dostęp do Portalu Informacji Technicznej.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA Prenumeraty Ciągłej (plik .pdf)

 

Po jego wydrukowaniu, wypełnieniu i podpisaniu prosimy o przesłanie umowy (w dwóch egzemplarzach), do Zakładu Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT, ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa.

 

Czasopisma innych wydawców można zaprenumerować w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT w wariantach

· prenumerata roczna w wersji papierowej,

· prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA INNYCH WYDAWCÓW

Wydawnictwo SIGMA-NOT proponuje Państwu usługi w zakresie publikacji reklam, ogłoszeń lub artykułów sponsorowanych na łamach wszystkich wydawanych przez siebie czasopism. Nie ograniczamy jednak naszych usług do jedynie papierowej formy. Oferujemy Państwu również możliwość emisji na naszym Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl oraz stronach redakcyjnych poszczególnych tytułów. Służymy pomocą edytorską przy tworzeniu materiałów promocyjnych.

Pozostajemy do Państwa dyspozycji i chętnie odpowiemy na wszystkie pytania.

KONTAKT:

Dział Reklamy i Marketingu
ul. Ratuszowa 11
00-950 Warszawa skr. poczt. 1004
tel./faks: 22 827 43 65 
e-mail: reklama@sigma-not.pl

Pliki do pobrania:

Druk zamówienia wraz z warunkami zamieszczania reklam.

Cennik ogłoszeń i reklam kolorowych oraz czarno-białych w czasopismach Wydawnictwa

Cennik e-reklam na stronach Portalu Informacji Technicznej

Warunki techniczne umieszczania e-reklamy na stronach Portalu Informacji Technicznej

Wydawnictwo SIGMA-NOT, należące do Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych - Naczelnej Organizacji Technicznej, to największy polski wydawca prasy fachowej o ukierunkowaniu technicznym. Jako zorganizowana oficyna działa od 1949 r., a najstarszy wydawany tytuł - „Przegląd Techniczny” - liczy sobie 150 lat.

W portfolio Wydawnictwa SIGMA-NOT znajdują się obecnie 32 unikalne tytuły prasy fachowej. Czasopisma te działają na wielu płaszczyznach i są skierowane do wszystkich zainteresowanych tematami naukowo-technicznymi zarówno zawodowo, jak i czysto hobbystycznie, poszerzając ich kulturę techniczną. Czyta je miesięcznie ponad 200 tys. osób, które mogą w nich odnaleźć interesujące ich artykuły o nowinkach technicznych, najświeższych osiągnięciach naukowych, popularnych problemach w danej dziedzinie, a także analizy rynku, komentarze do bieżących wydarzeń gospodarczych oraz relacje z imprez i konferencji naukowo-technicznych.

Ofertę Wydawnictwa poszerzają publikacje książkowe; obecnie w sprzedaży jest pozycja książkowa „22 zadania służby BHP – standardy działania” autorstwa Lesława Zielińskiego oraz "ADR, REACH, CLP Niebezpieczne Chemikalia Poradnik" Bolesława Hancyka.

Poza czasopismami i książkami, nieprzerwanie od 1952 r. SIGMA-NOT wydaje również „Terminarz Technika” – wygodny kalendarz, zawierający - poza kalendarium - podstawowe informacje techniczne, świetnie znany już trzem pokoleniom polskich inżynierów.

Wszystkie artykuły opublikowane w czasopismach SIGMA-NOT począwszy od 2004 roku dostępne są także w wersji elektronicznej na Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl, który przeglądają Państwo w tej chwili. Każdy artykuł można kupić poprzez sms, e-płatności, lub posługując się tradycyjnym przelewem, a także w ramach dostępu do „Wirtualnej Czytelni”. Prenumeratorzy czasopism w wersji PLUS mogą korzystać za pośrednictwem „Wirtualnej Czytelni” z bazy artykułów zaprenumerowanego tytułu bez ograniczeń.

Wydawnictwo SIGMA-NOT ma w swoich strukturach Drukarnię oraz Zakład Kolportażu, które świadczą także usługi klientom zewnętrznym.

Zapraszamy do lektury i współpracy!

Wydawnictwo Czasopism i Książek Technicznych SIGMA-NOT Sp. z o.o.
ul. Ratuszowa 11 tel.: 22 818 09 18, 22 818 98 32
00-950 Warszawa, skr. poczt. 1004 e-mail: sekretariat@sigma-not.pl

Kontakt w sprawie zakupów internetowych - tel. 601318457, sigmanot@gmail.com

NIP: 524-030-35-01
Numer KRS: 0000069968
REGON: 001408973
Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy XIII Wydział Gospodarczy
Numer konta bankowego: Bank PKO BP 86 1020 1042 0000 8102 0010 2582
Numer konta bankowego dla prenumeraty: Bank PKO BP 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577