• Jubileusz

    Gospodarka Wodna

    Jesienią 1935 roku ukazał się pierwszy numer miesięcznika Gospodarka Wodna, czasopisma Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych (SITWM)

  • O czasopiśmie

    Gospodarka Wodna

    Szeroko rozumiana problematyka gospodarki wodnej, łącznie z ochroną środowiska. Zagadnienia hydrologii, hydrauliki, hydrogeologii..

  • Aktualności

    Światowy Dzień Wody

    Światowy Dzień Wody (World Water Day) obchodzimy w tym roku już po raz 21. Tym razem hasłem jest zrównoważony rozwój w odniesieniu do środowiska wodnego.

  • Aktualności

    120-lecie Przekopu Wisły

    Budowa Przekopu Wisły zaczęła się w gminie Cedry Wielkie – powiedział wójt Janusz Goliński na uroczystości odsłonięcia kamienia...

  • Aktualności

    Północna Brama Warszawy

    Projekt „Studium możliwości wykonania progu stabilizacyjnego poziomu wody w Wiśle na odcinku Warszawy...

  • O Gospadarce Wodnej
  • Światowy Dzień Wody
  • 120-lecie Przekopu Wisły
  • Północna Brama Warszawy

2019-12

zeszyt-6076-gospodarka-wodna-2019-12.html

 
W numerze m.in.:
ZAGADNIENIA PRAWNE (Mateusz Balcerowicz)
Przegląd nowych przepisów prawa - Dziennik Ustaw, Monitor Polski - stan na dzień 11.11.2019 r. Wszystkie przepisy są dostępne na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji www.rcl.gov.pl Nazwa 2019 pozycja Data ogłoszenia Data wejścia w życie/ obowiązywania Obwieszczenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 16 października 2019 r. w sprawie wysokości maksymalnych stawek opłaty za na... więcej»

BUDOWA ŚLUZY ŻEGLUGOWEJ GUZIANKA II - PIERWSZY ETAP (Damian Mucha)
W październiku 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - RZGW w Warszawie podpisało umowę na roboty budowlane z firmą ETP S.A. z Katowic na budowę śluzy żeglugowej Guzianka II w miejscowości Rucianem-Nidzie (fot. 1). W ramach inwestycji należało całkowicie rozebrać, a następnie od podstaw wybudować nowy most drogowy w ciągu ul. Guzianka. Nowy obiekt został zlokalizowany nad kanałem podejściowym projektowanej śluzy. Biorąc pod uwagę lokalne uwarunkowania terenowe, niezbędne zajęcia terenu na potrzeby realizacji robót, podjęto decyzję aby w pierwszej kolejności wykonać prace od strony jeziora Bełdany, w tym m.in.: nabrzeża awanportu dolnego, kanał podejściowy wraz z sekcją mostową oraz innych prac towarzyszących od strony wody dolnej śluzy. W ramach prac przygotowawczych opracowano tym... więcej»

INFORMACJE NOWOŚCI
Konferencja Maritime Spatial Planning Forum (MSP Forum) W dniach 19-21 listopada 2019 r., w Rydze na Łotwie odbyła się konferencja "Maritime Spatial Planning Forum Global Meets Regional". Zgromadziła ponad 300 uczestników z całego świata w celu promowania współpracy ponadnarodowej w zakresie planowania przestrzennego obszarów morskich i wymiany praktyk planowania z perspektywy globalnej i regionalnej. Organizatorami wydarzenia są: projekt Pan Baltic Scope, VASAB (Vision and Strategies around the Baltic Sea), Dyrekcja Generalna ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa Komisji Europejskiej (DG MARE) oraz Międzyrządowa Komisja Oceanograficzna OIC-UNESCO. MSP Forum Global Meets Regional jest wspólnym wydarzeniem dla Czwartego Międzynarodowego Forum Planowania Przestrzennego Obszarów Morskich, Trzeciego Bałtyckiego Forum Planowania Przestrzennego Obszarów Morskich oraz dla kon... więcej»

Rozmowa z dr. inż. Antonim Bojarskim*)
Redakcja: W swojej działalności zawodowej, konsekwentnie łączy Pan pracę naukową na uczelni z działalnością ekspercką i projektową. Jak Pan ocenia efekty takiego modelu aktywności nauczyciela akademickiego i jak przenosi się to na efekty dydaktyczne? Dr A. Bojarski: W moim przekonaniu bardzo dobrze. Sam korzystałem i ceniłem w swojej edukacji takie rozwiązania. Połączenie tych dwóch elementów w moim przypadku wynikało z chęci poszukiwania rozwiązań problemów w przedziale od teorii do praktyki. Zawsze wiele czasu poświęcałem na szczegółową analizę celów moich zadań (po co?) i uwarunkowań jej realizacji (jak to zrobić) z jednoczesnym poszukiwaniem najlepszego ale realnego rozwiązania. Takie podejście zmusza do kreatywnego działania i poszukiwania uzasadnienia dla swoich wyborów. Tą ideę działania stosowałem w dydaktyce na starszych latach studiów. Na początku zajęć zawsze umawiałem się ze studentami, że tak będziemy współpracować aby wykonywane przez nich prace projektowe czy dyplomowe oraz ich obrony dawały im satysfakcję i przekonanie, że nie stracili swojego czasu. Taka umowa wymaga jednak od prowadzącego zajęcia, dobrego przygotowania bo są pytania czasem trudne i powinno się na nie co najmniej dobrze odpowiedzieć. Uważałem, że ważnym elementem kształcenia w naszej branży są ćwiczenia projektowe i prace dyplomowe zawierające koncepcje rozwiązań problemów, bo to jest podstawą budowania później schematów obliczeniowych i zakresu analiz wspomagających projektanta poprzez uściślanie lub korygowanie zaproponowanych rozwiązań. Obserwowałem, że koncepcja, którą trzeba przedstawić i obronić to najtrudniejsza część ćwiczenia projektowego czy pracy dyplomowej. Na pewno też mogę powiedzieć, że rozpoznajemy w ten sposób autentycznych liderów. Wytworzenie się w grupie studenckiej grupy liderów to także lepsze wyniki pozostałych studentów dlatego, że ich problemy są om... więcej»

Wojciech Majewski Hydrauliczne badania modelowe w inżynierii wodnej (Sławomir Bajkowski)
Seria publikacji naukowo-badawczych. IMGW-PIB. Warszawa 2019. ISBN: 979-83-64979-30-9. ss. 118 Monografia "Hydrauliczne badania modelowe w inżynierii wodnej" adresowana jest do pracowników naukowych i inżynierów specjalności budownictwa hydrotechnicznego, stanowi źródło informacji wykorzystywanej w procesie badawczym, projektowym oraz dydaktycznym. Zawiera omówienie zasad prowadzenia eksperymentalnych badań hydraulicznych na fizycznych modelach budowli wodnych i podaje sposoby wykorzystania ich wyników w projektowaniu urządzeń i budowli wodnych. W opracowaniu, autor przyjął zasadę przedstawiania procesu badawczego poczynając od podstawowych informacji z zakresu hydrauliki, obejmujących charakterystykę zjawisk odzwierciedlających szczególne ich traktowanie w procedurach badawczych. Zwrócił też uwagę na zagadnienia modelowania przepływu w korytach rozmywanych, poświęcając temu zagadnieniu oddzielny rozdział monografii. W zakresie podstaw modelowania znajdziemy w monografii główne wiadomości z zakresu podobieństwa modelowego, których podsumowaniem jest szeroka analiza zasad modelowania według kryterium Froude’a. W mojej opinii ograniczenie prezentacji kryteriów modelowania hydraulicznego wyłącznie do najczęściej stosowanego kryterium Froude’a jest jak najbardziej zasadne, gdyż stanowi ono podstawowe kryterium modelowania budowli wodnych prezentowanych w dalszej części monografii.... więcej»

2019-11

zeszyt-6037-gospodarka-wodna-2019-11.html

 
W numerze m.in.:
Rozmowa z prof. dr hab. inż. Andrzejem Drabińskim
Redakcja: Panie profesorze, w swojej działalności naukowej wiele miejsca poświęcił Pan stawom rybnym, w szczególności kompleksowi stawów w Miliczu. Dlaczego Stawy Milickie uznaje się za wyjątkowy i bardzo cenny obiekt? Profesor A. Drabiński: Chów i hodowla ryb w stawach mają w Polsce wielowiekowe tradycje. Można tu wspomnieć pracę Strumieńskiego z 1573 r. (O sprawie, sypaniu, wymierzaniu i rybieniu stawów, także o przekopach, o ważeniu i prowadzeniu wody. W Krakowie, Łazarz Andrysowicz drukował). Według danych GUS z 2018 roku, ewidencyjna powierzchnia gruntów pod stawami wynosi obecnie 84,4 tys. ha, a pierwsze obiekty stawowe, w tym w zlewni rzeki Baryczy, powstały już w średniowieczu. Stawy Milickie to rzeczywiście obiekt wyjątkowy, są położone w zlewni Baryczy - prawostronnego dopływu Odry. Barycz jest rzeką nizinną o długości 136,17 km i powierzchni zlewni 5547,37 km². Średni spadek zlewni wynosi 0,07% a gęstość sieci rzecznej 0,6 km/km². Stawy rybne o powierzchni ponad 7 tys. ha, zlokalizowane są w górnej części zlewni (powyżej Ż... więcej»

Odnowa wody ze ścieków dla nawodnień rolniczych w świetle planowanych uregulowań prawnych UE (MAREK GROMIEC)
Odnowa wody ze ścieków na świecie praktykowana jest od dawna, powodując konieczność integracji wykorzystania odnowionej wody ze ścieków z gospodarowaniem zasobami wodnymi w zlewniach i dorzeczach. Odnowa wody została szeroko zastosowana w praktyce w wielu częściach świata, a jej stopień zastosowania ciągle rośnie, co związane jest między innymi z szybkością zachodzących zmian demograficznych i klimatycznych. Źródłami odnowionej wody są różne rodzaje zanieczyszczonych wód i ścieków, w tym ścieki komunalne. Wymagania stawiane systemom oczyszczania ścieków komunalnych, produkujących odnowioną wodę, zależą od sposobu jej wykorzystania oraz uwzględniają wymaganą jakość wody przeznaczonej do wtórnego wykorzystania, a także potrzebną ilość odnowionej wody, co związane jest między innymi ze stopieniem oczyszczania ścieków jak i udziałem ilościowo-jakościowym ścieków przemysłowych w ściekach komunalnych. W zależności od sposobu wykorzystania odnowionej wody rozróżnia się następujące sposoby wtórnego wykorzystania ścieków: ● bezpośrednie wtórne wykorzystanie ścieków, w którym następuje połączenie systemów oczyszczających z systemami odbiorczymi; ● pośrednie wtórne wykorzystanie ścieków, które przed wykorzystaniem obejmuje procesy mieszania i rozcieńczania odnowionej wody w wodach powierzchniowych i podziemnych, co jest od dawna powszechnie stosowane. W zależności od przeznaczenia odnowionej wody rozróżnia się: □ wtórne wykorzystanie do celów konsumpcyjnych, które dotyczy zasilania obiegów wody pitnej wodą uzyskaną z wysoko oczyszczonych ścieków; □ wtórne wykorzystanie do celów nie konsumpcyjnych, co obejmuje pozostałe zastosowania, w tym do celów komunalnych (głównie do nawadniania terenów zielonych, ochrony przeciwpowodziowej, celów rekreacyjnych), do celów przemysłowych (w szczególności w procesach chłodzenia i w zamkniętych obiegach wód technologicznych), do celów rolniczych. Wtórne wykorzystanie ścieków... więcej»

Budowa tymczasowego, alternatywnego kolektora w celu likwidacji awaryjnego zrzutu ścieków do Wisły po awarii kolektora do oczyszczalni ścieków "Czajka" w Warszawie (Tomasz Mierzuchowski, Grzegorz Lubojański)
27 sierpnia nastąpiła nagła awaria kolektora odprowadzającego ścieki z lewobrzeżnej Warszawy do oczyszczalni "Czajka". Uszkodzeniu uległy obydwa ciągi rurowe kolektora przebiegające w tunelu pod dnem Wisły. W konsekwencji całe ścieki komunalne zostały skierowane bezpośrednio do rzeki powodując bardzo poważne zagrożenie środowiska. PGW Wody Polskie opracowało strategię, która przewidywała przechwycenie ścieków na wylocie kanału zrzutowego i dostarczenie ich do komory przepompowni przy ul. Świderskiej na prawym brzegu Wisły. W tym celu musiała powstać odpowiednia komora czerpna na wylocie kanału zrzutowego wraz ze stacją pomp i by-pass tłoczny do transportu ścieków w postaci dwóch równoległych ciągów rur PE o średnicy zewnętrznej 1000 mm i długości po ok. 1100 m, ułożonych na wykonanym uprzednio moście pontonowym na Wiśle a dalej na terenie,... więcej»

XLVII Szkoła "Współczesne zagadnienia hydrologii" wyzwania dla jutra - dzisiaj (TAMARA TOKARCZYK)
Gutta cavat lapidem non vi, sed patientia (Kropla drąży skałę nie siłą lecz cierpliwością) S zkoła "Współczesne zagadnienia hydrologii" odbyła się po raz 47, w dniach od 12 do 17 maja 2019 r., w Domu Zjazdów i Konferencji PAN w Jabłonnie k/Warszawy. Organizatorami corocznej Szkoły są Komitet Gospodarki Wodnej PAN oraz Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowy Instytut Badawczy. Szkoła "Współczesne zagadnienia hydrologii", popularnie zwana Szkołą Hydrologii, skierowana jest głównie dla osób prowadzących zajęcia z hydrologii w szkołach wyższych oraz hydrologów zatrudnionych w instytutach badawczych i biurach projektów. Głównym celem corocznej Szkoły jest zapoznanie uczestników z najnowszymi osiągnięciami i kierunkami badań współczesnej hydrologii w aspekcie programów nauczania, prac badawczych oraz wdrożeń w gospodarce wodnej. Program Szkoły obejmuje 5-6 zamawianych wykładów i seminariów oraz krótkie komunikaty zgłoszone przez uczestników Szkoły. Zajęcia prowadzone są w ciągu tygodnia od poniedziałku do piątku, w trybie akademickim (45 min wykładów lub seminarium, 15 min przerwy). Tematyka wykładów obejmuje najnowsze osiągnięcia badań (w tym własnych badań wykładowcy) w dziedzinie będącej przedmiotem wykładu, natomiast seminarium to przede wszystkim forum dyskusyjne oraz demonstracja przykładów zastosowań treści wykładów. Do każdego tematu wykładów jest przygotowywany przez wykładowcę konspekt, spis literatury, prezentacja, materiały pomocnicze, które otrzymuje każdy uczestnik Szkoły. Począwszy od XXXVI Szkoły, materiały przekazywane są na nośniku elektronicznym. Cennym elementem Szkoły są prezentowane przez uczestników komunikaty (45 min wraz z dyskusją) najczęściej dotyczące własnych prac badawczych. Daje to możliwość przedstawienia własnej pracy badawczej (najczęściej młodych hydrologów) i skonfrontowania jej z poglądami innych specjalistów a także zapoznanie uczestników Szkoły z badaniami naukowymi prowadzonymi ... więcej»

Eksperyment nad zastosowaniem chalcedonitu w usuwaniu żelaza i manganu z wód podziemnych ujmowanych na ujęciu "Kurpiowska" w Ostrołęce (MARIAN GRANOPS, TOMASZ WNĘT)
W ody podziemne stanowią doskonały surowiec do zaopatrzenia ludności w wodę, gdyż charakteryzują się zazwyczaj przekroczeniem tylko niektórych wskaźników fizykochemicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia [15]. Wymienić tu można między innymi gazy takie, jak: dwutlenek węgla, siarkowodór i amoniak oraz metale takie, jak: związki żelaza i manganu. Klasycznymi metodami usuwania nadmiaru wymienionych związków z wody było i jest, jej napowietrzanie ("wypychanie" nadmiaru szkodliwych gazów do atmosfery) i utlenianie związków żelaza i manganu, a następnie ich zatrzymywanie w procesie filtracji na przegrodzie np. złożu piaskowym. Obecnie istnieje wiele innych i doskonalszych metod usuwania żelaza i manganu z wody, w tym wiele z wykorzystaniem chalcedonitu [1, 2, 3, 4, 6, 8, 13, 14]. W związku z cytowanymi badaniami i opisywanymi w nich efektami, autorzy przeprowadzili eksperyment oceny pracy złoża chalcedonitowego w porównaniu ze złożem antracytowo-piaskowym. Celem badań eksperymentalnych było uzyskanie informacji o: - skuteczności odgazowania wody (usuwania siarkowodoru), - możliwości lepszego niż na złożu antracytowo-piaskowym usuwania związków żelaza i manganu, - ewentualnego dalszego obniżenia kosztów eksploatacji SUW. KRÓTKA CHARAKTERYSTY KA UJMOWANYCH WÓD ORAZ SAMEJ STACJI UZDATNIANIA WODY Stacja uzdatniania wody SUW "Kurpiowska" (opisana szczegółowo w [2]), ujmuje wodę z 20. studni głębinowych. Pod względem bakteriologicznym woda nie budzi zastrzeżeń. Natomiast pod względem fizykochemicznym, w porównaniu z normami określonymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017 r. [15], stwierdzano przekroczenia następujących wskaźników: barwy, mętności, jonu amonowego, związków żelaza i manganu (tab. I), a także siarkowodoru nie ujętego w tych badaniach. Woda o przedstawionym w tab. I składzie fizykochemicznym kierowana jest od 2002 r. na stację uzdatniania. Stacja zaprojektowana została na Qmax = 14 400 ... więcej»

2019-10

zeszyt-6007-gospodarka-wodna-2019-10.html

 
W numerze m.in.:
Mikrodeformacje filtracyjne gruntów (AGNIESZKA DĄBSKA, PAWEŁ POPIELSKI)
D eformacje szkieletu gruntowego (fazy stałej gruntu), powstające w wyniku działania sił filtracji, nazywane są deformacjami filtracyjnymi lub filtracyjnymi odkształceniami miejscowymi [7]. W przypadku, kiedy pod wpływem działania sił filtracji, przemieszczeniu podlegają pojedyncze ziarna i cząstki gruntu niezależnie od siebie, deformacje filtracyjne można nazwać mikrodeformacjami, obserwowanymi w gruntach niespoistych. W gruntach spoistych, ze względu na duże siły przyciągania międzycząsteczkowego, oderwanie od szkieletu gruntowego pojedynczych cząstek (ziaren) jest praktycznie niemożliwe. Częściej można zaobserwować oderwanie się od szkieletu gruntu spoistego agregatów (bryłek) cząstek. Mikrodeformacje gruntów spoistych spotykane są bardzo rzadko, głównie w sytuacjach, kiedy szkielet gruntu uległ już wcześniej naruszeniu tj. jako zjawiska towarzyszące wyparciu lub przebiciu hydraulicznemu [15]. Warunki wystąpienia mikrodeformacji opisywane są poprzez następujące kryteria: [11, 1, 2, 12]: - kryterium hydrauliczne (warunek wystarczający), określane wartością gradientu krytycznego lub wartością prędkości krytycznej w odniesieniu do jednostki objętości gruntu, w której dana deformacja powstaje, - kryterium geometryczne (warunek konieczny), określane proporcją wielkości ziaren i cząstek znajdujących się w porach szkieletu gruntu do tworzących szkielet gruntowy lub objętością ziaren i cząstek znajdujących się w porach szkieletu gruntowego w stosunku do objętości szkieletu gruntowego, - kryterium wytrzymałościowe, określane wartością granicznych naprężeń stycznych lub naprężeń efektywnych. Do mikrodeformacji (rys. 1) można zaliczyć zjawiska określane pojęciem sufozji mechanicznej (wewnętrznej, zewnętrznej, kontaktowej), erozji (wewnętrznej, zewnętrznej, kontaktowej, szczelinowej) i kolmatacji mechanicznej (wewnętrznej, zewnętrznej). W początkowym okresie badań nad zjawiskiem: sufozji, erozji i kolmatacji funkcjonowały ogóln... więcej»

FAKTY
Tegoroczny lipiec najgorętszym miesiącem w historii pomiarów Stany Zjednoczone, lipiec 2019 r. Średnie globalne temperatury lądu i oceanów w lipcu 2019 r. były najwyższymi w historii pomiarów. Na całej Ziemi padło wiele rekordów ciepła, a w Arktyce i na Antarktydzie odnotowano rekordowo niski zasięg lodu morskiego - podała amerykańska Narodowa Służba Oceaniczna i Atmosferyczna (NOAA). Średnia globalna temperatura tegorocznego lipca była o 0,95°C wyższa od średniej XX-wiecznej, wynoszącej 15,8°C. Oznacza to, że był on najcieplejszym miesiącem w ostatnich 140 latach, czyli odkąd zaczęto prowadzić pomiary w 1880 roku. Jak podano w raporcie NOAA, dziewięć z 10 najcieplejszych lipców odnotowano po 2005 roku, a pięć najgorętszych - w ostatnich pięciu latach. Tegoroczny lipiec był też 43. lipcem i 415. miesiącem z kolei o temperaturze globalnej powyżej średniej. Wcześniejszy rekord ciepła należał do lipca 2016 r. Pierwsze siedem miesięcy 2019 roku również przekroczyło - o 0,9°C - średnią dla tego okresu z XX wieku (13,8°C.) Jest to druga najwyższa - na równi z pierwszą połową 2017 roku - wartość w historii. Rok 2019, biorąc pod uwagę pierwszych siedem miesięcy, okazał się też najcieplejszym rokiem w historii w większości Ameryki Północnej i Południowej, Azji, Australii, Nowej Zelandii, południowej części Afryki, wielu regionach Pacyfiku, Atlantyku i zachodnim Oceanie Indyjskim. W Europie był to piętnasty z kolei rekordowo ciepły lipiec, a w wielu krajach podczas fal upałów termometry pokazały najwyższą temperaturę w historii. W rekordowym tempie topniały też lody na obu biegunac... więcej»

Osady denne - rola i znaczenie w środowisku (MAŁGORZATA KIDA, SABINA ZIEMBOWICZ, PIOTR KOSZELNIK)
CHARAKTERYSTYKA OGÓLNA OSADÓW DENNYCH Osady denne to materiał powstający na dnie jezior, rzek, kanałów rzecznych i zbiorników zaporowych w wyniku sedymentacji zawiesin mineralnych i organicznych pochodzących z erozji, a także składników wytrącających się z wody. Są jednym z najważniejszych elementów każdego ekosystemu wodnego. Powstają na skutek nagromadzenia się substancji allochtonicznych, które dopływają do zbiornika wodnego z otaczającej go zlewni oraz substancji autochtonicznych, czyli materii tworzącej się z wytrąconych z fazy wodnej substancji mineralnych i nierozłożonej materii organicznej. W wyniku sedymentacji materiału zawieszonego w toni wodnej powstaje materia osadowa, której trójfazowa struktura sprawia, że stanowi naturalny sorbent, kumulujący zanieczyszczenia wprowadzane do środowiska wodnego (rys. 1) [16, 23, 9, 73, 21, 72]. Skład mineralny jest jedną z najważniejszych cech osadów. Dominującym minerałem w osadach rzecznych jest najczęściej kwarc, w mniejszych ilościach obecne są węglany i skalenie, które występują we frakcjach większych niż 0,06 mm, stanowiących najczęściej 90% osadu. We frakcji drobnoziarnistej, poniżej 0,06 mm przeważającymi minerałami są związki z grupy mika/illit, kwarc, kaolinit oraz chloryty [10]. Przykładowo, analiza uziarnienia osadów dennych pobranych ze Zbiornika Rzeszów wykazała, że osady odpowiadają głównie pyłom, lokalnie pyłom ilastym. Pyły charakteryzują się zawartością frakcji piaskowej od około 5 do 12%, pyłowej od 80 do 86%, a iłowej około 9%. W przypadku próbki osadów sklasyfikowanej jako pył ilasty zawartość frakcji piaskowej wynosił 8%, pyłowej około 76%, a iłowej ponad 15% [38]. Z kolei osady denne zbiorników wodnych Górnośląskiego Pojezierza Antropogenicznego pod względem uśrednionego składu mechanicznego odpowiadają glinie ilastej z 25,5% udziałem frakcji pylistej, frakcją ilastą na poziomie 29,9% i ziarnami piaszczystymi w ilości 44,5%. W składzie podstawowym ... więcej»

List do Redakcji i Czytelników "Gospodarki Wodnej" w sprawie walki z suszą (Marek Jarosław Łoś)
Półrocze letnie 2019 r. charakteryzowało się znacznym niedoborem opadów. W wielu regionach Polski wystąpiła długotrwała susza powodująca istotne straty (rzeczywiste lub spodziewane) plonów, co spowodowało poważne zaniepokojenie rolników, czy szerzej biorąc ludności wiejskiej. Uzasadnione obawy producentów żywności zostały nagłośnione przez media, co z kolei spowodowało równie uzasadnione obawy konsumentów o znaczny wzrost cen żywności zagrażający ludności miejskiej. W sposób oczywisty susza, czy raczej jej nieuchronne następstwa stały się problemem społecznym, szybko przekształconym w problem polityczny. Problem ten, zwłaszcza w kontekście trwających kolejnych kampanii wyborczych, stawał się coraz gorętszy i niestety coraz mniej merytoryczny. Dyskusja stawała się coraz bardziej "swobodna", to znaczy "swobodna" od rzetelnego przedstawiania faktów i "swobodna" od merytorycznych ocen niewątpliwie istniejących zagrożeń. Na marginesie mała uwaga: media sygnalizują oczywistą groźbę spadku produkcji zbóż, owoców i warzyw, krótko mówiąc żywności dla ludzi. Ale nieunikniony spadek karmy dla bydła np. zbiorów trawy z łąk, jest pomijany. Czy wszyscy już zapomnieli, że "krowa pyskiem doi" i że w ostatecznym efekcie mogą być kłopoty z nabiałem? Wróćmy do polemiki politycznej. Nie wchodzę w "swobodę" dyskusji. Zatrzymam się tylko przy jednym postulacie, może raczej wołaniu: kiedy Rząd zwalczy suszę? Za tym pytaniem biegną dalsze dezyderaty. Dajmy im spokój i odpowiedzmy jednoznacznie na postawione pytanie: Rząd z pewnością nie zwalczy suszy w najbliższych kilku latach, bez względu na opcję polityczną tego czy innego Rządu. Czy może się to udać w perspektywie następnych dziesięciu lat? Tego nie wiem, bo nie wiem czy starczy nam konsekwencji w długofalo... więcej»

INFORMACJE NOWOŚCI
Nadzwyczajne środki ochrony dorsza we wschodniej części Morza Bałtyckiego.Komisja Europejska, 23 lipca 2019 r., ogłosiła środki nadzwyczajne mające na celu ratowanie będącego w złym stanie stada dorsza atlantyckiego we wschodniej części Morza Bałtyckiego przed grożącym mu załamaniem się. "Załamanie się tego stada dorsza miałoby katastrofalne skutki dla źródeł utrzymania wielu rybaków i społeczności nadbrzeżnych w regionie Morza Bałtyckiego" - powiedział Karmenu Vella, komisarz ds. środowiska, polityki morskiej i rybołówstwa. - "Musimy pilnie podjąć działania na rzecz odbudowania tego stada w interesie zarówno ryb, jak i rybaków. Oznacza to szybkie reagowanie na bezpośrednie zagrożenie za pomocą środków nadzwyczajnych podejmowanych przez Komisję. Oznacza to również zarządzanie stadem - i siedliskiem, w którym ono żyje - w sposób właściwy w perspektywie długoterminowej". Środki nadzwyczajne wprowadzają zakaz, ze skutkiem natychmiastowym, połowów dorsza w celach handlowych w większej części Morza Bałtyckiego do dnia 31 grudnia 2019 r. Wprowadzony zakaz obejmuje wszystkie statki rybackie i ma zastosowane na tych obszarach Morza Ba... więcej»

2019-9

zeszyt-5972-gospodarka-wodna-2019-9.html

 
W numerze m.in.:
Status Flagship w Strategii UE dla regionu Morza Bałtyckiego, czyli jak zwiększyć zasięg projektu i zapewnić szeroką dystrybucję jego rezultatów (MAGDALENA DAWIDOWICZ)
Co ma wspólnego produkcyjne rolnicze wykorzystanie torfowisk w stanie bagiennym z odłowem ryb karpiowatych z Bałtyku? Na pierwszy rzut oka - niewiele. Jednak oba te różne z pozoru działania łączy wspólny strategiczny cel - ochrona Morza Bałtyckiego, a w szczegółowym wymiarze - ograniczenie ładunków substancji biogennych spływających do Morza Bałtyckiego do poziomów akceptowalnych oraz złagodzenie zjawiska eutrofizacji. Oba te działania są realizowane jako projekty flagowe ( Flagship) w ramach Strategii Unii Europejskiej dla regionu Morza Bałtyckiego w obszarze tematycznym Biogeny. Z degradowane torfowiska mają być odtwarzane i wykorzystywane w paludikulturze (uprawy rolnicze na terenach podmokłych) i stanowić podmokłe strefy buforowe w zlewni rzeki Niemen zapobiegające spływom biogenów z pól do wód. Problemy te są przedmiotem działań w projekcie DESIRE. Odłów karpiowatych w Bałtyku jest działaniem nakierowanym na usuwanie biogenów z wód morskich (600 ton fosforu rocznie w Finlandii) w ramach projektu NutriTrade. Oba te pilotażowe projekty mogłyby bez problemu spełnić swoje zadanie prowadząc badania nad skutecznością instrumentu ochrony morza w lokalnym zakresie i promować wyniki w wąskiej grupie interesariuszy. Jednak dzięki włączeniu ich do struktur Strategii UE dla regionu Morza Bałtyckiego zyskały możliwość międzynarodowych kontaktów, a w efekcie większej rozpoznawalności i zasięgu ich rezultatów. Pod "parasolem" strategii mają także możliwość uczestniczenia w wydarzeniach i spotkaniach zrzeszających interesariuszy z różnych sektorów i państw nadbałtyckich. Mogą także zainteresować swoimi rezultatami biznes, ponieważ badają możliwość wykorzystania produktów paludikultury (projekt DESIRE) oraz ryb karpiowatych (NutriTrade) w komercyjny sposób. STRATEGIA UE DLA REGIONU MORZA BAŁTYCKIEGO Czym i dla kogo jest strategia i jak można włączyć projekt w jej struktury? Ta najstarsza z czterech strategii makroregionalnych UE jest ... więcej»

Rozmowa z Panią Minister Anną Moskwą Realizowane i planowane działania w gospodarce wodnej
Minęły niemal 4 lata od powstania Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, które wyznaczyło sobie ambitne plany w zakresie aktywizacji śródlądowych dróg wodnych w Polsce. W 2016 roku rząd przyjął założenia do planów rozwoju dróg wodnych i ministerstwo opracowuje obecnie programy rozwoju Odrzańskiej Drogi Wodnej i Drogi Wodnej Rzeki Wisły. Skąd narodził się pomysł opracowania tak kompleksowych dokumentów? N ie da się ukryć, że w wyniku wieloletnich zaniedbań inwestycyjnych polska żegluga śródlądowa straciła na znaczeniu i nie istnieje praktycznie jako element systemu transportowego kraju. Patrząc na sieć europejskich dróg wodnych i możliwość powiązania z nią największych rzek w naszym kraju, zadaliśmy sobie fundamentalne pytanie, dlaczego przez kilkadziesiąt lat nie podjęto skutecznych działań na rzecz żeglugi śródlądowej. Misją powołanego jesienią 2015 r. Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej jest poprawa warunków żeglugowych na najważniejszych drogach wodnych, jednak przed nami jest nadal bardzo dużo pracy do wykonania. Wraz z przyjęciem nowego Prawa wodnego zmieniła się także ustawa o żegludze śródlądowej i nałożyła na ministra obowiązek opracowania programu rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym. Zgodnie z ustawą przy kształtowaniu tego programu minister powinien kierować się potrzebą zapewnienia warunków do zrównoważonego rozwoju systemu transportowego kraju. Program powinien więc koncentrować się na celach transportowych, natomiast ze względu na to, że rzeka sama w sobie jest skomplikowanym systemem pełniącym wiele funkcji, przy jego opracowaniu trzeba uwzględniać szereg aspektów pozatransportowych. Trzeba także pamiętać, że przygotowywane przez ministerstwo programy - osobno dla Odrzańskiej Drogi Wodnej i Drogi Wodnej Rzeki Wisły - są historycznie rzecz ujmując pierwszymi dokumentami strategicznymi dla sektora transportu wodnego śródlądowego w ogóle. Tw... więcej»

Program rozwoju retencji - szansa dla poprawy stanu zasobów wodnych (MAREK GRÓBARCZYK)
E kstremalne zjawiska hydrologiczne, tj. susza i powódź, których coraz większe natężenie obserwujemy od kilku lat, są przykładem zachodzących zmian klimatycznych, stwarzających zagrożenie dla życia ludzi oraz otaczającego nas środowiska. Mają one także negatywny wpływ na funkcjonowanie wielu gałęzi gospodarki kraju, w tym przede wszystkim niekorzystnie oddziałują na przemysł, rolnictwo oraz energetykę. Życie każdego organizmu uzależnione jest od dostępu do wody. Jej ilość przypadająca na mieszkańca Polski jest prawie trzy razy mniejsza niż średnia europejska, a w wielu regionach kraju zapotrzebowanie na nią przekracza dostępne zasoby. Potencjał retencji wód, które mamy do dyspozycji, nadal jest niewykorzystany. Dlatego też ko... więcej»

Śródlądowe drogi wodne - nowy katalog (JACEK JASNOWSKI)
1 lipca 2019 r. katalog śródlądowych dróg wodnych w Polsce - w znaczeniu prawnym - został określony na nowo. Dotychczasowe i nowe szlaki ujęto w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie śródlądowych dróg wodnych. Uwzględnienie w toku prac postulatów środowiska zainteresowanego uprawianiem żeglugi pozwoliło na lepsze dopasowanie istniejącej sieci dróg wodnych w Polsce do potrzeb tego środowiska i lokalnych społeczności, co może przełożyć się zwłaszcza na rozwój turystyki i rekreacji wodnej. Ś ródlądowe drogi wodne, co jest oczywiste, są niezbędne w celu funkcjonowania transportu wodnego śródlądowego. Tylko na tych drogach wodnych, co do zasady, dozwolone jest uprawianie żeglugi na statkach, co wynika z art. 1 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2128, z późn. zm.). Status śródlądowych dróg wodnych mają tylko te szlaki, które zostaną określone w katalogu zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie śródlądowych dróg wodnych. Poprzednio obowiązujące rozporządzenie było w mocy od 2002 r. i w czasie obowiązywania nieznacznie uległo zmianie w maju 2016 r. Wtedy to w wykazie dróg wodnych uwzględniono m.in. rzekę Elbląg. W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r. poz. 2268, z późn. zm.) katalog śródlądowych dróg wodnych w Polsce - w znaczeniu prawnym musiał zostać określony na nowo. Powstała ... więcej»

200. rocznica rozpoczęcia planowej regulacji Odry (JAN PYŚ)
W tym roku mija 200 lat od podpisania Protokołu Bohumińskiego - pierwszego kompleksowego, jednolitego planu regulacji Odry, którego realizacji miało podjąć się państwo. Komplementarność zabudowy, zmiana podmiotu zobowiązanego do regulacji Odry oraz zmiana reguł finansowania inwestycji odrzańskich zaprezentowane w Protokole były zupełnie nowym podejściem do problemu regulacji rzeki. N ajważniejszym w historii Odry dokumentem był podpisany 7 lipca 1819 r. w Bohuminie Protokół Bohumiński. Jednak zanim doszło do jego podpisania, nastąpiła nacjonalizacja rzek europejskich1). NOWE ZASADY ZARZĄDZANIA RZEKAMI W czasach napoleońskich francuski Konwent Narodowy wydał 16 listopada 1792 r. dekret w sprawie wolności żeglugi na Skaldzie i Mozie. Dekret reprezentował nowe podejście do żeglugi śródlądowej, dostrzegał znaczenie transportu wodnego dla przemysłu oraz likwidował pochodzące z epoki feudalnej obciążenia w postaci opłat, ceł, myt, ograniczające, a nierzadko uniemożliwiające uprawianie żeglugi na rzekach. Idee zawarte w dekrecie szerzone były przez armię napoleońską w całej Europie. Państwo pruskie przystąpiło do realizacji wytyczonych przez Napoleona nowych porządków zarządzania Odrą. Na zmianę podstawowych zasad zarządzania Odrą wpływ miały nowe reguły gospodarcze wprowadzane w Europie przez Napoleona. Nowe zasady dotyczące rzeki zmieniały podmioty zobowiązane do jej regulacji i pokrywania z tym związanych kosztów. Państwo zdjęło ten obowiązek z właścicieli przyległych do rzeki gruntów. Samo podjęło się realizacji oraz finansowania inwestycji odrzańskich. Wraz ze zmianą podmiotów zobowiązanych do finansowania odrzańskich inwestycji zmieniono także podmioty uprawnione do korzystania z opłat żeglugowych. Obecnie opłaty pobierane za korzystanie z rzeki miały wpływać nie do kasy lokalnych decydentów, lecz do budżetu państwa, z którego finansowana była regulacja. W dniach 9 lipca 1814, 6 stycznia 1818 i 3 stycznia 1819 r. dokonano o... więcej»

2019-8

zeszyt-5953-gospodarka-wodna-2019-8.html

 
W numerze m.in.:
INFORMACJE NOWOŚCI
Nowe porozumienie armatorów kontenerowych. 12 kwietnia 2019 r. w Amsterdamie, po uzyskaniu zgody organu regulacyjnego Federalnej Komisji Morskiej (FMC), zostało oficjalnie uruchomione stowarzyszenie pod nazwą Digital Container Shipping Association (DCSA). Członkami założycielskimi są cztery firmy zajmujące się transportem kontenerowym, tj. Mediterranean Shipping Company (MSC), A.P. Moller - Maersk, Hapag- Lloyd i Ocean Network Express (ONE). Misją DCSA jest reprezentowanie, przewodzenie i obsługa branży przewozów kontenerowych w celu zapewnienia bezpieczniejszych i bardziej wydajnych operacji firm zajmujących się transportem kontenerowym. Celem organizacji jest opracowanie technologii informatycznych i standardów bezpieczeństwa, które odpowiadają wspólnym wyzwaniom związanym z przesyłaniem, odbiera... więcej»

Deformacje filtracyjne gruntów - klasyfikacja (AGNIESZKA DĄBSKA, PAWEŁ POPIELSKI)
W oda filtrująca przez grunt - podłoże obiektu budowlanego lub elementy konstrukcyjne obiektów budowlanych wykonane z gruntu - oddziałuje na szkielet gruntowy i może powodować zmiany ułożenia poszczególnych ziaren i cząstek gruntu względem siebie, tj. zmiany struktury gruntu. Deformacje fazy stałej gruntu (szkieletu gruntowego) spowodowane działaniem sił filtracji nazywane są deformacjami filtracyjnymi lub filtracyjnymi odkształceniami miejscowymi [5]. Powstawanie deformacji filtracyjnych i ich rozwój są na ogół bardzo złożone i zależą od wielu czynników. Dlatego też deformacje filtracyjne w czystej postaci można zaobserwować bardzo rzadko. Deformacje filtracyjne mogą mieć różne przyczyny, przy czym w literaturze przedmiotu nie rzadko deformacjami filtracyjnymi nazywa się ich czynnik sprawczy, jedno określenie dotyczy różnych procesów lub zjawisk albo ten sam proces lub zjawisko nazywane są w różny sposób. Spotyka się różne określenia deformacji filtracyjnych. Do najczęściej używanych należą: wyparcie, kurzawka, przebicie hydrauliczne, sufozja, erozja, kolmatacja, z których trzy ostatnie często są dodatkowo opisywane przymiotnikami: wewnętrzna, zewnętrzna lub kontaktowa. Problemy klasyfikacji deformacji filtracyjnych są ściśle związane z problemami terminologii. Dlatego też zawartość i struktura wszystkich istniejących obecnie klasyfikacji deformacji filtracyjnych zależy od rozumienia terminu przez autora opisującego dany problem. Autorzy artykułu podjęli się przeanalizowania i uporządkowania (usystematyzowania) dostępnych w literaturze klasyfikacji deformacji filtracyjnych. Analiza została oparta na przebiegu zjawisk fizycznych, prowadzących do deformacji filtracyjnych oraz ich opisach i definicjach funkcjonujących - w pierwszej kolejności - w literaturze polskiej, a następnie w literaturze obcej. Analizie poddano publikacje wiodących ośrodków naukowych zajmujących się badaniami deformacji filtracyjnych w Rosji: VNII VODGEO... więcej»

Rozmowa z prof. Jackiem Kurnatowskim
Redakcja: Panie Profesorze, Odrzańska Droga Wodna jest ważnym elementem systemu dróg wodnych w Polsce. Bardzo ważną rolę wyznacza się Odrze także w perspektywicznych planach rozwoju śródlądowych dróg wodnych w Polsce. Wiadomo jednocześnie, że poważnym utrudnieniem we wdrażaniu zamierzeń z tym związanych są nie tylko problemy techniczne, ale także środowiskowe i transgraniczne. Posiada Pan bogate doświadczenie w pracach koncepcyjnych związanych z zagospodarowaniem Odry oraz ze współpracą transgraniczną. Prosimy więc o przybliżenie Pana opinii na temat perspektyw realizacji działań inwestycyjnych i związanych z nimi problemów transgranicznych. Dr hab. inż. Jacek Kurnatowski: Istotnie, sądzę, że ewentualne problemy techniczne, które mogą się pojawić przy realizacji zamierzenia pod nazwą "Odrzańska Droga Wodna", będą nieporównywalnie mniej kłopotliwe od problemów, które w zasadzie już istnieją, ale niekoniecznie są zauważane we właściwy sposób. Mam tu na myśli problemy związane z akceptacją koncepcji projektowych, w tym uzgodnienia międzynarodowe oraz lokalne, wynikające między innymi z oddziaływania planowanych inwestyc... więcej»

Korzystanie z wód w czasie suszy (MATEUSZ BALCEROWICZ)
Korzystanie z wód zgodnie z ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne polega na wykorzystaniu wód powierzchniowych i podziemnych w każdym celu z kilkoma zastrzeżeniami określonymi w ustawie1) i dzieli się na następujące sposoby korzystania z wód: ● powszechne (przysługujące każdemu m.in. w celu zaspokojenia potrzeb osobistych, gospodarstwa domowego lub rolnego, dla wypoczynku i rekreacji oraz amatorskiego połowu ryb)2), ● zwykłe (przysługujące właścicielowi gruntu w celu zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego oraz gospodarstwa rolnego dla określonego katalogu czynności)3), ● szczególne (każdy inny sposób korzystania z wód nie będący powszechnym lub zwykłym, który został wskazany w katalogu wymienionym w ustawie i co do zasady wymaga uzyskania zgody wodnoprawnej właściwego organu administracji)4) oraz ● usługi wodne (każdy inny sposób korzys... więcej»

Nowatorska metoda wydobywania i zagospodarowania osadów dennych ze zbiorników wodnych Część II (ANDRZEJ EYMONTT, KRZYSZTOF WIERZBICKI, WITOLD JAN WARDAL)
WŁAŚCIWOŚCI OSADÓW Na cenne składniki w osadach dennych zwrócili uwagę Gałka i Witkowski [3] oraz Siwek i Włodarczyk [13], a mianowicie na znaczną zawartość azotu - Norg do 11,3 g ⋅ kg-1 oraz węgla - Corg - 119,5 g ⋅ kg-1 , co wskazuje na korzystny stosunek węgla do azotu C/N od 12 do 16%. Również przeprowadzone badania osadów ze stawów rybnych [2] wskazują na znaczną, a zarazem zmienną zawartość węgla organicznego wynoszącą w warstwie 0 - 5 cm od 22,1 do 18,1 g ⋅ kg-1. Wartości te są istotne, ponieważ przy zawartości azotu od 1,61 do 7,03 g ⋅ kg-1 stosunek C/N zmienia się od 12,4 do 13,7. Stosując dawkę osadu dennego z kilku stawów w Falentach, równoważną w stosunku do obornika (20 t ⋅ ha-1), dawka materii organicznej (humusu), w zależności od zastosowanych osadów, będzie wynosić od 0,76 do 3,2 t ⋅ ha-1. Z obornika po okresie 4 lat jego mineralizacji i humidifikacji powstanie około 1 tony humusu. Odpowiednie osady denne ze stawów i innych zbiorników wodnych mogą więc stanowić bardzo dobre źródło humusu glebowego, którego zasoby w glebie znacznie zmalały, co jest sygnalizowane w wielu publikacjach i raportach. Przyczyną, wg Lala [4], jest szereg wprowadzonych zmian technologicznych i organizacyjnych w uprawie gleby i gospodarce zwierzęcej, co skutkuje zbyt intensywnym wydobywaniem wraz z plonami materii organicznej z gleby. Jeśli się jej nie uzupełnia, wpływa to w końcowym efekcie m. in. na małą trwałość agregatów glebowych oraz ich wodochłoność. Ta ujemna tendencja jest od kilku lat sygnalizowana w Unii Europejskiej. Zawartość pozostałych cennych składników nawozowych w osadach dennych ze stawów rybnych stwierdzili Brogowski i in. [2], a są to: ● magnez - od 0,62 do 2,93 g ⋅ kg-1 umożliwiający uzyskanie poziomu nawożenia od 12,4 do 59 kg ⋅ ha-1, ● potas - od 0,62 do 2,25 g ⋅ kg-1, co przy dawce 20 t ⋅ ha-1, jest niewystarczającą ilością na pokrycie zapo... więcej»

2019-7

zeszyt-5932-gospodarka-wodna-2019-7.html

 
W numerze m.in.:
O konieczności wprowadzenia jednolitych standardów obliczania zasobów wodnych w gospodarce wodnej (LAURA RADCZUK, WIESŁAW GĄDEK, TAMARA TOKARCZYK)
UWAGI OGÓLNE Woda determinuje rozwój społeczno-gospodarczy regionów i krajów. Nauka o zasobach wodnych obejmuje dwie zbieżne, wzajemnie przecinające się dziedziny - hydrologię i gospodarkę wodną [6]. Wiedza o zasobach wód stanowi podstawę planowania, projektowania i realizacji zadań gospodarki wodnej. Gospodarka wodna jest nauką o gospodarowaniu zasobami wodnymi, a zadaniem jej jest racjonalne kształtowanie i wykorzystywanie zasobów wód powierzchniowych oraz podziemnych, zgodnie z zasadami wynikającymi z przyjętej polityki zrównoważonego rozwoju jako integracji trzech dziedzin: gospodarki, społeczeństwa i środowiska. Koncepcja zrównoważonego rozwoju pojawiła się ponad dwie dekady temu, jako próba stworzenia ram dla zarządzania rozwojem. Zrównoważony rozwój pozwala na uniknięcie kryzysów na poziomie ekologicznym, społecznym i ekonomicznym. Koncepcja zrównoważonego rozwoju w połączeniu z podejściem zintegrowanym i długofalowym, wiąże się często ze zmianą przyzwyczajeń, istniejących struktur oraz powszechnie panujących przekonań. Często powiązane jest to z wprowadzeniem i wykorzystaniem innowacyjnych narzędzi i metod. Wdrażanie zasad zrównoważonego rozwoju napotyka wciąż na liczne przeszkody, gdyż wzajemne interakcje gospodarki, społeczeństwa i środowiska mają charakter dynamiczny i trudny do przewidzenia [5]. Mimo tak znaczącej roli zasobów wodnych ich ilościowa ocena w różnych warunkach zasilania jest ciągle aktualnym problemem współczesnej hydrologii i gospodarki wodnej. Polska, jako członek Unii Europejskiej, jest zobowiązana do respektowania zasad gospodarowania zasobami wodnymi zgodnie z Ramową Dyrektywą Wodną. Podstawą zrównoważonego zarządzania w gospodarce wodnej jest znajomość procesów i zjawisk determinujących rozkład przestrzenny i czasowy wód powierzchniowych i podziemnych oraz ich wzajemne powiazania. Zarządzanie złożonym systemem jakim jest zlewnia rzeczna wymaga skutecznych systemów do oceny zasobów wodnych i ... więcej»

Prace administracji wodno-transportowej Królstwa Polskiego w latach 1843-1859 (MAREK RUTKOWSKI)
W tzw. okresie konstytucyjnym Królstwa Polskiego w latach 1815-1832, jak i później poszczególni ministrowie/ /"dyrektorzy główni prezydujący", składali szczegółowe sprawozdania "wszystkich wydziałów rządowych, dotyczących działań podległych im instytucji" do faktycznej władzy cywilnej Królestwa Polskiego - Rady Administracyjnej. Z kolei kontroler generalny w Najwyższej Izbie Obrachunkowej przedstawiał dokładne dane dotyczące "rewizji rachunków rozmaitych administracji". W zależności od okresu były te sprawozdania poddawane sumaryzacji przez różne gremia formalne, stałą jednak zasadą było publiczne ogłaszanie ich najważniejszych części1). Ponieważ wskazane raporty obejmowały sobą także działania wodnej administracji transportowej, autor pokusił się o zestawienie takich właśnie informacji, upublicznionych na łamach formalnego periodyka rządowego, jakim była w tym czasie "Gazeta Urzędowa Królestwa Polskiego". Zebrane dane dotyczą okresu 1843-1859, a zatem lat największego wpływu administracji państw zaborczych na rozwój polskiej sieci wodnej w pierwszej połowie XIX wieku. Dostępne w ogłaszanych raportach dane dotyczą: a) długości spławu polskich rzek; b) procesu uspławniania i oczyszczania cieków wodnych; c) obwałowania Wisły oraz pozostałych rzek; d) funkcjonowania Kanału Augustowskiego. 1) Obraz Królestwa Polskiego w okresie konstytucyjnym, t. 1, Raporty Rady Stanu Królestwa Polskiego z działalności rządu w latach 1816-1828, Warszawa 1984 r., s. 8-12. Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie, zespół II Rady Stanu Królestwa Polskiego, syg. 1, k. 29-30. DŁUGOŚĆ SPŁAWU NA RZEKACH KRÓLESTWA POLSKIEGO Jak wynikało z podanych publicznie danych, w latach 1843- -1856, oficjalna długość rzek spławnych wynosiła 2 667 wiorst2) (po 1835 r. 1 wiorsta była równa 1066,78 m). W tę liczbę oczywiście wliczano długość spławnej Wisły, która wynosiła 565 wiorst. Pozostałe rzeki: Narew, Niemen, Biebrza, Bug, Wieprz, Pilica, Warta, Nida i San były ... więcej»

Krakowskie spotkanie polskich inżynierów (Janusz Kowalski)
W dniach 13-15. czerwca w Krakowie odbył się IV Światowy Zjazd Inżynierów Polskich (ŚZIP), zwołany razem z XXVI Kongresem Techników Polskich. W Zjeździe wzięło udział około 200 osób, w tym polonijni inżynierowie z Kanady, Stanów Zjednoczonych, Australii, Litwy, Austrii, Grecji, Niemiec, Francji, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii oraz liczna reprezentacja polskiego środowiska inżynierskiego z instytutów badawczych i innowacyjnych firm, a także naukowców i studentów krakowskich uczelni technicznych. Zwracając się w specjalnym przesłaniu, podczas inauguracji 13 czerwca br., sprawujący patronat nad Zjazdem i Kongresem Prezydent RP Pan Andrzej Duda, napisał: To niezwykle cenne i ważne ... więcej»

FAKTY
Zwiedzanie Centrum Wodnego podczas Dni SGGW Warszawa, 17-18 maja 2019 r.Dni SGGW 2019 to dwa dni świętowania, podczas których wszystkie Wydziały, kluby i jednostki przedstawiały swój bogaty dorobek. Prezentowano osiągnięcia naukowe pracowników, obecnie realizowane projekty, badania, a także bieżącą działalność wynikającą ze specyfiki danej jednostki. Stoiskom wydziałowym towarzyszyły stoiska kół naukowych, agend studenckich działających na SGGW oraz zaproszonych firm i gości. Na stoisku Wydziału Budownictwa i Inżynierii Środowiska można było zapoznać się z programem i specyfiką studiów na kierunku Inżynieria i gospodarka wodna oraz technologiami wykorzystywanymi w gospodarce wodnej. m.in. przeprowadzić proces uzyskiwania wody o wysokich parametrach jakości. Dodatkową atrakcją wydarzenia była możliwość zwiedzania kompleksu nowoczesnych laboratoriów "Centrum Wodne SGGW".Miasta-gąbki chronią przed suszą i powodzią Gdynia, Radom, Singapur, 2 lipca 2019 r. Ilość wody przypadająca na jednego mieszkańca Polski jest 2,5 razy mniejsza od europejskiej średniej. W wyniku zmian klimatu coraz więcej miast może mieć problemy z zaopatrzeniem w wodę, ale również z powodziami. Jak temu zapobiegać? Można wprowadzić w życie koncepcję miasta-gąbki, które magazynuje wodę zamiast odprowadzać ją na zewnątrz. Promowanie dobrych praktyk polskich miast w dziedzinie zrównoważonego r... więcej»

Prace modernizacyjne na Odrze granicznej – Program środków minimalizujących i kompensujących oddziaływanie na biologiczne elementy stanu wód w rozumieniu Ramowej Dyrektywy Wodnej Część I: Aspekty systemowo-prawne (PAWEŁ PRUS, MARCIN PCHAŁEK)
R ealizacja prac modernizacyjnych oraz nowych budowli hydrotechnicznych to współcześnie ogromne wyzwanie w kontekście pogodzenia m.in. celów środowiskowych, przeciwpowodziowych oraz żeglugowych. Wyzwanie to zakotwiczone zostało mocno w sieci planów oraz dokumentów programowych oraz znowelizowanych w ostatnim czasie aktów prawnych. Jeśli chodzi o pierwszą pulę dokumentów to wskazać należy w szczególności na: a) Plany Zarządzania Ryzykiem Powodziowym; b) aktualizacje Planów Gospodarowania Wodami wraz z Programem Wodnośrodowiskowym Kraju; c) Projekt Ochrony Przeciwpowodziowej w Dorzeczu Odry i Wisły, d) Założenia do Strategii Rozwoju Śródlądowych Dróg Wodnych do roku 2030. Z kolei w nowym otoczeniu prawnym na pierwszy plan wysuwa się ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne [Dz.U. 2017 poz. 1566 ze zm.] oraz znowelizowana specustawa powodziowa [ustawa z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych; Dz.U. 2010 Nr 143 poz. 963 ze zm.]. Nałożenie na siebie powyższej siatki dokumentów programowych oraz zobowiązań prawnych rodzi dla inwestorów oraz konsultantów ocen środowiskowych bardzo trudne zadanie w zakresie wariantowania przedsięwzięć, oceny istotności oddziaływań czy ich minimalizacji i kompensacji. 18 GOSPODARKA WODNA 7/2019 OCHRONA ŚRODOWISKA N iniejszy artykuł poświęcony został próbie pogodzenia interesów środowiskowych oraz przeciwpowodziowych i żeglugowych, która znalazła swój wyraz w pracach nad raportem o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia "P ra c e m o - d e r n i z a c y j n e n a O d r z e g r a n i c z n e j w ramach Projektu Ochrony Przeciwpowodziowej w Dorzeczu Odry i Wisły". W tym miejscu wskazać należy, że przedsięwzięcie to realizowane jest na mocy Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o wspólnej poprawie sytuacji na drogach wodnych na pograniczu polsko- -niemieckim (ochr... więcej»

2019-6

zeszyt-5898-gospodarka-wodna-2019-6.html

 
W numerze m.in.:
FAKTY
Debata "Polskie Wody w kontekście Ramowej Dyrektywy Wodnej" Warszawa, 8 maja 2019 r.O problemach związanych z gospodarowaniem wodą w Polsce dyskutowano w Centrum Wodnym SGGW, podczas debaty zorganizowanej przez Polski Klub Ekologiczny, Globalne Partnerstwo dla Wody i Koalicję Ratujmy Rzeki. W debacie wzięło udział ok. 50 osób reprezentujących wymienione organizacje oraz instytucje gospodarki wodnej. Wprowadzenie do debaty przedstawił mgr inż. Jerzy Iwanicki, który krytycznie odniósł się do polityki wodnej, prowadzonej w Polsce od wielu lat oraz zmian dokonanych w znowelizowanej ustawie Prawo wodne. Przypomniał, że w Ramowej Dyrektywie Wodnej jako cel nowoczesnej gospodarki zasobami wody podaje się: "Osiągnięcie co najmniej dobrego stanu wód przez określenie i wdrożenie niezbędnych działań w ramach zintegrowanych programów działań, uwzględniając istniejące wymogi Wspólnoty", natomiast u nas zbyt często jeszcze funkcjonuje, sformułowany w latach 30. ub. wieku pogląd, że "Celem gospodarki wodnej jest odprowadzenie do morza spadającej na ziemię wody przy ograniczeniu do minimum jej szkodliwego działania i przy uzyskaniu do maksimum jej działania pożytecznego jako środowiska, materii i masy". Taki pogląd można obecnie uznać za archaiczny i powinien być zmodyfikowany. Jest sprzeczny z zasadą systemowego traktowania zasobów wodnych zlewni. Nie zawsze także odpowiada współczesnej strategii przeciwdziałania powodziom i suszom. Jak podkreślił w wystąpieniu inż. Jerzy Iwanicki, w obowiązującej obecnie ustawie Prawo wodne nie w pełni zastosowano zasady zawarte w Ramowej Dyrektywie Wodnej, z których jako najważniejszą wskazał wprowadzenie zintegrowanego, kompleksowego zarządzania zasobami wody na obszarach zdefiniowanych zlewni rzecznych. Wskazał, że zastrzeżenie budzi także niewystarczające uwzględnienie zaleceń RDW dotyczące włączania jak największej części społeczeństwa do spraw związanych z gospodarowaniem zasobami wodnymi oraz ... więcej»

Możliwości retencyjne jezior w zlewni rzeki Panny na Pojezierzu Gnieźnieńskim (BOGUMIŁ NOWAK, MARIUSZ PTAK)
B adaniami objęto 22 przepływowe jeziora położone w zlewni Panny na Pojezierzu Gnieźnieńskim w środkowo-zachodniej Polsce (rys. 1). Ich łączna powierzchnia wynosi ok. 1240 ha. Są to jeziora polodowcowe o bardzo zmiennych parametrach morfologicznych, a większość z nich cechuje się niedużą głębokością. W analizowanych jeziorach, podobnie jak na całym Pojezierzu Kujawskim, zauważalna jest tendencja do obniżania się poziomu wody [Nowak 2018; Nowak i in. 2018; Nowak i Ptak 2018a, Przybyłek i Nowak 2011]. Prowadzi to do zmniejszenia ich powierzchni [Choiński i in. 2016; Marszelewski i in. 2008; Nowacka i Ptak 2007] oraz systematycznego ubytku wód ze zlewni [Nowak 2018]. Konsekwencją tego zjawiska jest przyspieszenie procesu zarastania stref przybrzeżnych jezior [Nowak i in. 2011; Ptak 2013; Skowron i Jaworski 2017], ograniczenie lub zanik przepływu w ciekach łączących jeziora oraz wysychanie obszarów wodno-błotnych powiązanych z jeziorami [Nowak 2018]. Działaniem, które może prowadzić do zahamowania negatywnych procesów, jest retencjonowanie wody w czasie występowania jej nadwyżek oraz spowolnienie jej odpływu w okresach suchych. Efekt ten można osiągnąć m.in. poprzez piętrzenie jezior i magazynowanie wód w ich obrębie, wykorzystując do tego celu istniejącą zabudowę hydrotechniczną oraz realizując nowe obiekty. Liczne przykłady [Grześkowiak i in. 2012; Jańczak i in. 2004, Nowak i in. 2018; Nowak i Ptak 2018a; Nowak i Ptak 2018b; Sojka i in. 2010;] pokazują, że wykorzystując jeziora, można przechwycić bez większych szkód dla środowiska duże ilości wody. Piętrzenie wód wpływa także pozytywnie na sam akwen, zwłaszcza poprzez stabilizację jego zwierciadła wody oraz ograniczenie odpływu wód w okresach jej niedoborów [Nowak i Grześkowiak 2010; Nowak i Ptak 2018b]. Szczególnie korzystny wpływ ma ono na obszarach, w których występują deficyty wody, a za taki można uznać m.in. Pojezierze Gnieźnieńskie [Marszelewski i Radomski 2008; Nowak 2... więcej»

Analiza możliwości wykorzystania potencjału energetycznego strumienia ścieków w układzie przesyłu ścieków z lewobrzeżnej Warszawy do oczyszczalni ścieków "Czajka" (Bartosz Bednarz, Bartłomiej Królak)
O czyszczalnia ścieków "Czajka" jest obecnie jedną z najnowocześniejszych oczyszczalni w Europie. Spływają do niej ścieki z lewobrzeżnej i prawobrzeżnej części Warszawy oraz m.in. z Zielonki, Marek, Legionowa i Zakładu Wodociągu Północnego w Wieliszewie [1]. Ścieki z wyżej położonej, lewobrzeżnej części miasta są dostarczane za pomocą kolektora Burakowskiego i układu przesyłowego (UP), składającego się z pompowni "Farysa", komory krat oraz syfonu - rurociągów poprowadzonych w tunelu pod dnem Wisły, do Zakładu Świderska. Następnie ścieki są odprowadzane do OŚ "Czajka" kolektorem wzdłuż ul. Modlińskiej. Naturalna różnica wysokości pomiędzy lewym a prawym brzegiem Wisły w Warszawie stwarza okazję do wykorzystania potencjału energetycznego strumienia ścieków przepływających przez układ przesyłowy. Prezentowana koncepcja [2] przedstawia analizę hydrauliczną, ekonomiczną oraz propozycje możliwych do wdrożenia rozwiązań odzyskania energii ze ścieków w obiekcie syfonu układu przesyłowego. CHARAKTERYSTYKA OBIEKTU Syfon układu przesyłowego znajduje się w północnej części Warszawy, powyżej mostu północnego im. Marii Skłodowskiej Curie. Ścieki z kolektora Burakowskiego, przez komorę krat, trafiają do pionowych odcinków dwóch nitek rurociągów A i B wykonanych z rur GRP o średnicy 1600 mm i wysokości ok. 28 m, znajdujących się w studni o średnicy wewnętrznej 20 m i głębokości około 38 m; wyposażonej w poziomy eksploatacyjne z pomostami, windę i klatkę schodową. W centralnej części studni wydzielono zbiornik awaryjny o średnicy wewnętrznej 6,5 m i pojemności ok. 900 m3, w celu przejmowania ścieków podczas ewentualnej awarii. Następnie rurociągi biegną tunelem o długości ok. 1300 m, wydrążonym pod Wisłą, a prowadzone nimi ścieki przepływają Rys. 1. Oczyszczalnia ścieków "Czajka" w Warszawie - widok z lotu ptaka [9] GOSPODARKA WODNA 6/2019 13 HYDRAULIKA, HYDROLOGIA, HYDROGEOLOGIA do komory rozprężnej znajdującej się po drugiej stronie rze... więcej»

Zamulanie zbiorników zaporowych (JAN WINTER, ANNA KOSIK, ANDRZEJ WITA)
C elem racjonalnej gospodarki wodnej jest wykorzystanie i kształtowanie zasobów wód powierzchniowych i podziemnych z uwzględnieniem ich parametrów ilościowych i jakościowych. Jako bardziej szczegółowe cele gospodarki wodnej można wskazać [5]: a) ochrona ekosystemów wodnych i ekosystemów lądowych z nimi związanych, zgodnie z prawem oraz założeniami regionalnego i lokalnego rozwoju; b) zagospodarowanie zasobów wodnych w celu zabezpieczenia potrzeb w zakresie wody do picia oraz dla, przemysłu, rolnictwa, energetyki, żeglugi i rekreacji; c) przeciwdziałanie naturalnym zagrożeniom czyli ograniczenie np. ryzyka powodziowego oraz skutków suszy. Wymienione cele można osiągnąć poprzez budowę zapór i zbiorników co z kolei wiąże się z bardzo istotną ingerencją w środowisko naturalne. Zatem niezwykle ważne staje się wprowadzenie tzw. dobrych praktyk czyli przyjaznych dla środowiska rozwiązań. Wymagane współcześnie ogólne zasady postępowania wynikają z uwzględnienia w warunkach utrzymania rzeki jej podstawowej funkcji, którą określają następujące potrzeby: ● odpowiednia fizyko-chemiczna jakość wody, ● normalny cykl procesowy w transporcie rumowiska, związany z geomorfologią koryta i doliny rzeki, ● naturalne procesy rzeczne związane z życiem biologicznym, regulowane cyklem hydrologicznym, w tym powodziami. W zasadach dobrej praktyki [5], określono grupę wymagań i zaleceń, które stanowią racjonalne minimum potrzebne do uzyskania poprawy, szczególnie w zakresie jakości wody i zamulania włączając w te działania także ewentualną przebudowę lub modernizację istniejącej zabudowy. Zbiorniki retencyjne i tworzące je zapory przegradzając dolinę i płynący jej dnem ciek, zmieniają radykalnie warunki naturalnego przepływu. Następuje redukcja prędkości przemieszczającej się wody i osadzanie materiału transportowanego przez rzekę. Materiał stały, przenoszony przez dopływające do zbiornika cieki, jest w nim akumulowany w postaci os... więcej»

Zintegrowane zarządzanie zasobami wody (JERZY IWANICKI)
W wyniku gwałtownego rozwoju gospodarczego i społecznego jaki nastąpił po II wojnie światowej zasoby wodne ulegają coraz intensywniejszej antropopresji. Nowe rodzaje zanieczyszczeń wody oddziałują na nasze zdrowie, przyspieszają korozję konstrukcji betonowych i stalowych oraz powodują inne niekorzystne skutki. Straty wywołane tymi procesami wielokrotnie przewyższają nakłady na gospodarkę wodną. Świadomość konieczności zmiany podejścia do gospodarowania wodami pojawiła się w naszym kraju w latach 70. ubiegłego wieku. Jednakże możliwość wprowadzenia tych zmian pojawiła się dopiero po 1989 r. Katalog koniecznych zmian zaproponował zespół ekspertów powołany w 1991 r. przez ówczesnego Marszałka Senatu RP Pana Andrzeja Stelmachowskiego. Wykorzystując wiedzę o stanie zasobów oraz nowoczesną naukę o analizowaniu i projektowaniu złożonych systemów działania (tj. takich, w których uczestniczy człowiek) sformułowano zasady nowoczesnej polityki wodnej. Wprawdzie nie zostały one wdrożone do praktyki na skutek oporu działaczy przywiązanych do rozwiązań tradycyjnych, ale pojawiły się w brzmieniu niemal identycznym w postaci zasad zintegrowanego zarządzania zasobami wody (w skrócie ZZZW); (ang. Integrated Water Resources Management - IWRM) opracowanych przez ekspertów zachodnich. Pokazuje to poniższe porównanie: Koncepcja systemu zarządzania gospodarką wodną KOŚ Senatu RP, 1991 Ramowa Dyrektywa Wodna 2000/60/UE Zasada integralności zasobów Zintegrowana polityka gospodarowania wodą Zasada gospodarowania na obszarach zlewni rzecznych Zasada gospodarowania na obszarach zlewni rzecznych Zasada jednego gospodarza Właściwe władze Zasada samofinansowania Zwrot kosztów usług wodnych Zasada planowej poprawy stanu zasobów Osiągnięcie dobrego stanu wód w ciągu 15 lat Zasada nadzoru nad użytkownikami Monitoring wód Zasada obligatoryjnego udziału w radach zlewni przedstawicieli władz i grup społecznych Zasada informowania społeczeństwa i k... więcej»

2019-5

zeszyt-5867-gospodarka-wodna-2019-5.html

 
W numerze m.in.:
Pierwsze posiedzenie Komitetu Gospodarki Wodnej PAN
Warszawa, 26 kwietnia 2019 r. W dniu 26.04.2019 r. odbyło się inauguracyjne posiedzenie Komitetu Gospodarki Wodnej PAN w kadencji 2019-2022. Komitet powołany został przez Prezydium Polskiej Akademii (uchwała nr 22/2019 z dnia 19 marca 2019 r.). Na przewodniczącego KGW PAN, Prezydium PAN powołało prof. dr hab. inż. Tomasza Okruszko. Skład Komitetu Gospodarki Wodnej PAN na kadencję 2019-2022: 1. prof. dr hab. inż. Kazimierz BANASIK, Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego, Warszawa, 2. dr hab. Piotr BANASZUK, prof. PB, Politechnika Białostocka, 3. dr inż. Anna DUBEL, Akademia Górniczo- Hutnicza, Kraków, 4. dr inż. Jerzy GRELA, MGGP, Kraków, 5. prof. dr hab. inż. Tomasz HEESE, Politechnika Koszalińska, 6. dr hab. Katarzyna IZYDORCZYK, prof. ERCE, Europejskie Regionalne Centrum Ekohydrologii PAN, Łódź, 7. dr ... więcej»

Zmiana struktury transportu żeglugi śródlądowej w latach 2004-2014 na przykładzie skanalizowanego odcinka drogi wodnej E70 pomiędzy Bydgoszczą a Krzyżem (HUBERT RABANT, DAWID SZATTEN, ZYGMUNT BABIŃSKI)
D rogi wodne wykorzystywane były gospodarczo od dawna, niemniej wraz z upowszechnieniem nowych form transportu ich udział uległ ograniczeniu. Taki proces miał miejsce również w Polsce, która chociaż posiada dogodne warunki do prowadzenia żeglugi śródlądowej, to wykorzystuje ją w znikomym stopniu. W wyniku wieloletnich zaniedbań w infrastrukturze, dominują szlaki o niskiej przydatności do żeglugi. Łączna długość dróg wodnych w Polsce wynosi 3660 km (Rozporządzenie…, 2002), jednakże parametry europejskie spełnia z nich zaledwie 6% (Wojewódzka-Król, Rolbiecki, 2008; 2014; Nowakowski i inni, 2015). Trudne warunki logistyczne mają odbicie w niskim udziale w pracy przewozowej, wynoszącym zaledwie 0,3-0,4% (Informacja…, 2014). Według raportu Komisji ds. Ekonomii ONZ (White paper…, 2011), transport wodny jest najtańszym sposobem przemieszczania ładunków po śródlądziu. Prowadzone obecnie szerokie prace badawcze nad skutkami zagospodarowania dróg wodnych, na przykładzie dolnej Wisły (Wojewódzka-Król, Rolbiecki, 2017), wskazują na możliwość osiągnięcia znaczących korzyści wynikających z takich działań. OBSZAR I METODY BADAŃ Analizę ruchu jednostek przeprowadzono na zagospodarowanym odcinku drogi wodnej E70 - od km 14,8 Kanału Bydgoskiego (Bydgoszcz) do km 176,2 na rzece Noteć (Krzyż). Fragment ten stanowi połączenie dwóch głównych śródlądowych dróg wodnych w Polsce: E30 i E40. Na badanym odcinku szlaku o długości 161 km, znajduje się 20 śluz żeglugowych (6 na Kanale Bydgoskim i 14 na Noteci), które mają komory o wymiarach: 57,4 m na 9,6 m (Habel i inni, 2017). Kanał Bydgoski, powstały w latach 1773-1774, zaliczany jest do II klasy drogi wodnej. Prace regulacyjne na badanym odcinku Noteci, zaklasyfikowanej do kategorii Ib, przeprowadzone zostały w latach 1863-1915 (Woźniak-Hlebionek, 2002). Głębokość badanego odcinka Noteci waha się od 1,2 do 1,5 m, a Kanału Bydgoskiego około 1,6 m (Habel i inni, 2017). Badania obejmow... więcej»

Wpływ regulacji prawnych na rozwój ochrony wód (MAREK GROMIEC)
P rawo wodne w wielu państwach, będące podstawowym instrumentem polityki państwa w gospodarce wodnej, spełnia również szereg funkcji w dziedzinie ochrony wód przed zanieczyszczeniami, a w wielu przypadkach również funkcję kreowania i wdrażania postępu techniczno-technologicznego oraz innowacyjnych rozwiązań, szczególnie w oczyszczaniu ścieków i przeróbce osadów ściekowych. Należy przypomnieć, że dopiero w połowie XVIII wieku w Europie zdano sobie sprawę ze skutków nie oczyszczania lub niewłaściwego oczyszczania ścieków i ich wpływów na zaopatrzenie ludności w wodę, które wywoływały wiele chorób i epidemii związanych z wodą. Powyższe spowodowało znaczy wzrost zainteresowania oczyszczaniem ścieków w wielu państwach, w których zaczęły pojawiać się różne metody ich oczyszczania. PIERWSZE PRAWO OCHRONY WÓD W XVIII w., pod względem rozwiązań instytucjonalnych i prawnych związanych z ochroną wód zaczęła przewodzić Anglia, gdzie już w 1865 r. została powołana Królewska Komisja ds. Zanieczyszczenia Rzek, następnie reaktywowana w 1874 r. W wyniku działalności tej komisji, w 1876 r., został wydany Akt Zapobiegania Zanieczyszczeniu Rzek, w którym niestety nie zaproponowano rozwiązań technicznych uniemożliwiających dalszą degradację wód. Dlatego, w 1898 r., powołano Królewską Komisję ds. Unieszkodliwiania Ścieków Komunalnych, która w 1908 r. nie tylko zarekomendowała test BZT5 (5-dobowego Biologicznego Zapotrzebowania Tlenu) do praktycznego stosowania, ale również w 1912 r. przyjęła znane standardy jakości odpływu ścieków (30 : 20 + pełna nitryfikacja). Wprowadzenie w życie powyższych standardów wymagało zastosowania nowych rozwiązań technologicznych dla oczyszczania ścieków w Anglii i w różnych państwach, w tym w USA. Pewnym przełomem było odkrycie w Anglii jednej z głównych metod biologicznego oczyszczania ścieków - metody osadu czynnego co było ściśle związane z połączeniem nauki i praktyki. Początkowo metoda osadu czynnego, z różnym... więcej»

Stanowisko Państwowej Rady Gospodarki Wodnej w sprawie działań dla poprawy prestiżu artykułów naukowych drukowanych w czasopiśmie Gospodarka Wodna przyjęte na posiedzeniu w dniu 4.04.2019 r.
Państwowa Rada Gospodarki Wodnej zapoznała się z sytuacją czasopisma Gospodarka Wodna, jaka następuje w wyniku wdrażania rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie sporządzania wykazu wydawnictw monografii naukowych oraz czasopism naukowych i recenzowanych materiałów z konferencji międzynarodowych. Po dyskusji, PRGW przyjęła następujące stanowisko: 1. Gospodarka Wodna jest czasopismem naukowo-technicznym i taki profil programowy wynika z jego misji, realizowanej konsekwentnie i z pomyślnymi rezultatami od 85 lat. Tą misją jest popularyzacja najnowszej i szerokiej wied... więcej»

Pierwsze polskie stopnie wodne w II RP - Gródek i Żur (WOJCIECH MAJEWSKI)
P o odzyskaniu niepodległości, władze województwa pomorskiego podjęły decyzję o budowie stopni wodnych Gródek i Żur na Wdzie (Czarna Woda), jak również sieci energetycznej na obszarze Pomorza, w celu dystrybucji energii elektrycznej. Stopnie te zlokalizowane były w dolnym, nizinnym i meandrującym biegu Wdy w odległości ponad 20 km od ujścia do Wisły. Idea i początki budowy stopnia Żur powstały już w czasie zaborów. Stopnień ten miał składać się z zapory piętrzącej, zbiornika wodnego, kanału derywacyjnego oraz elektrowni wodnej. Do zadania tego został oddelegowany inż. Alfons Hoffmann absolwent Wydziału Mechanicznego i Elektrotechnicznego Wyższej Szkoły Technicznej w Gdańsku (Technische Hochschule Danzig), obecnej Politechniki Gdańskiej [3]. STOPIEŃ WODNY GRÓDEK Wda (Czarna Woda) wypływa z Jez. Krążno na wysokości 146,00 m n.p.m. Rzeka ma długość 198 km i powierzchnię zlewni 2325 km2. Ujście Wdy do Wisły znajduje się na rzędnej 23,00 m n.p.m., a średni przepływ przy ujściu wynosi 6,5 m3/s. Dużą część zlewni pokrywają lasy co sprawia, że rzeka ma wyrównany przepływ. Obecnie około 30% powierzchni zlewni stanowią obszary ochrony przyrody. W dolnym biegu Wda jest rzeką nizinną i meandrującą. Zbiornik wodny Gródek, o powierzchni 0,9 km2, utworzony został w wyniku spiętrzenia Wdy, zaporą ziemną o wysokości 12 m, w 26 km jej biegu. Budowę stopnia rozpoczęli... więcej»

2019-4

zeszyt-5833-gospodarka-wodna-2019-4.html

 
W numerze m.in.:
Wpływ chropowatości powierzchni koryta o złożonym przekroju na prędkości przepływu wody (ELŻBIETA KUBRAK)
P rzepływ wód wielkich w korytach rzek nizinnych odbywa się zarówno w korycie głównym jak, i w wyżej położonych zale- wach, w których głębokości przepływu są znacznie mniejsze niż w korycie głównym. Z tego względu prędkości przepływu wody w terenach zalewowych są mniejsze niż w korycie głównym. Na zmniejszenie prędkości przepływu wody w terenach zalewowych wpływa także wzrost chropowatości ich powierzchni a często także występująca tam różnorodna roślinność. W poszczególnych częściach złożonego przekroju koryta wy- stępują więc strumienie wody o zróżnicowanych prędkościach przepływu. Lepkość wody uniemożliwia występowanie nieciągłości prędkości na granicach tych strumieni, pokrywających się z granicą koryta głównego i terenów zalewowych. W obszarze tym tworzy się strefa przepływu o znacznym gradiencie prędkości wody, która generuje wielkoskalowe wiry o pionowej osi [van Prooijen i in. 2005]. Wskutek zróżnicowania prędkości występuje transfer pędu mas wody z koryta głównego do terenu zalewowego, wzrost głębokości wody w terenie zalewowym i ponowny przepływ wody w kierunku koryta głównego. Proces wymiany pędu wraz z tworzeniem się struktur wirowych w rejonie połączenia terenów zalewowych i koryta głównego określono pojęciem "efektu kinematycznego" [Żeleźniakow 1950], a współcześnie interakcją strumieni [Kubrak E. i in., 2019]. W efekcie, zmniejsza się prędkość wody w korycie głównym i jednocześnie wzrasta prędkość i głębokość przepływu strumienia w części terenów zalewowych przylegających do koryta głównego. Zróżnicowanie chropowatości powierzchni koryta głównego i terenów zalewowych intensyfikuje proces tworzenia wirów i przepływów wtórnych w korycie głów- nym i ma wpływ na przepustowość koryta o złożonym przekroju [Shiono, Knight 1991, Tominaga, Nezu 1991, van Prooijen i in. 2000]. Wartości prędkości przepływu wody w korycie głównym i na terenach zalewowych są uzależnione od głębokości wody w korycie głównym i terenach zalewowych, spadku ... więcej»

Prof. dr inż. Jan Zieliński 1931-2019 (Marek Gromiec)
Z głębokim żalem przyjąłem wiadomość, że w dniu 8 lutego 2019 r., w wieku 88 lat, zmarł prof. dr inż. Jan Zieliński - wybitny hydrotechnik i nestor gospodarki wodnej. Urodził się 2 stycznia 1931 r. w Krześlinie, w rodzinie nauczycielskiej, w której ojciec Kazimierz był kierownikiem szkoły i nauczycielem, a matka Michalina nauczycielką w szkole powszechnej w Mokobodach, powiat Siedlce. Rodzice, w latach 1939-1944 prowadzili działalność konspiracyjną, oboje należeli do AK, a ojciec, major, ps. Bezmian był komendantem Ośrodka III "Osika" Mokobody obwodu ZWZ - AK "Sowa" Siedlce. Po wojnie, matka przeniosła się do szkoły w Siedlcach, a ojciec pracował w spółdzielczości w Warszawie. Po zdaniu matury matematyczno-fizycznej w Liceum im. Żółkiewskiego w Siedlcach, od 1949 r., Janek wraz z całą rodziną zamieszkał w Warszawie i rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1953 r. na Wydziale Budownictwa Wodnego uzyskując dyplom inżyniera budownictwa wodnego. Tytuł magistra inżyniera wodnego uzyskał w 1955 r. Na studiach poznał swoją przyszłą żonę Marię Ozga (nieodżałowaną prof. dr hab. inż. Marię Ozga-Zielińską), z którą zawa... więcej»

Zawartości miedzi, niklu i ołowiu w profilu podłużnym wód Jeziora Licheńskiego (KRZYSZTOF BERLEĆ, ADAM TRACZYKOWSKI, KATARZYNA BUDZIŃSKA, BOŻENA SZEJNIUK, MAGDALENA MICHALSKA, RAFAŁ PASELA)
C oraz częściej - obok zanieczyszczeń wód powierzchniowych związkami biogennymi, powodującymi eutrofizację - dużym problemem staje się obecność w wodzie substancji niepożąda- nych o charakterze mikrozanieczyszczeń takich jak: metale ciężkie, WWA, zanieczyszczenia ropopochodne czy pestycydy. Związki te są szczególnie niebezpieczne ze względu na to, że już przy bardzo niskich stężeniach mogą wywoływać efekty szkodliwe w stosunku do człowieka jak i środowiska. Ponadto mają one zdolność do kumulowania się w organizmach ludzi i zwierząt, co dodatkowo potęguje ich toksyczność [2]. Dlatego też monitoring emisji tych substancji, a także ich obiegu w ekosystemach naturalnych po- winien stać się priorytetem dla służb oraz instytucji zajmujących się ochroną środowiska. Skład chemiczny wód warunkują: lokalizacja zbiornika lub cieku wodnego, procesy naturalne zachodzące w środowisku wodnym oraz dopływ zanieczyszczeń obcego pochodzenia [3]. Jednym z wyznaczników nasilenia antropopresji są metale ciężkie odprowadzane do wód powierzchniowych ze ściekami przemysłowymi i komunalnymi oraz zmywane z pól i łąk, gdzie dostają się jako domieszki nawozów i środków ochrony roślin, z transportu oraz z emisji pyłowych trafiających do atmosfery [4]. Metale ciężkie powszechnie uznaje się za szczególnie szkodliwe dla środowiska przyrodniczego. Ich obecność jest notowana w wodzie, atmosferze oraz w glebie. Metale docierające do ekosystemów wodnych mają swe źródło w procesach geochemicznych: pochodzące z ośrodka skalnego, powstające w wyniku procesów geologicznych i hydrogeologicznych [6, 13]. Podwyższone stęże- nie mikroskładników (Au, Ag, Cu, Mn, Fe, Co, Ni, Zn, U, Cd, Cu, Pb) w wodach jest najczęściej związane ze strefami występowania określonych złóż lub lokalnych nagromadzeń minerałów zawie- rających dany pierwiastek. Obecność metali w wodach jest także wynikiem antropopresji (przemysł, komunikacja, oczyszczalnie ścieków, produkty ubocz- ne z kopalni metali) [1... więcej»

Metoda oceny opłacalności stosowania liczników wody bezzwrotnej (JÓZEF OBER, JANUSZ KARWOT)
P rzedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w Rybniku świadczy usługi zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków na obszarze trzech gmin: Rybnik, Jejkowice i Gaszowice. Łącznie eksploatuje 1149,3 km sieci wodociągowej i 857,4 km sieci kanalizacyjnej. Woda dostarczana do klientów PWiK Sp. z o.o. w Rybniku pochodzi z trzech źródeł: w 76% jest czerpana z sieci magistralnej Górnośląskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów SA, w 17% z ujęcia Elektrowni Rybnik SA w Stodołach oraz w 7% z ujęcia będącego obecnie własnością PWiK, zlokalizowanego przy ul. Tęczowej w Rybniku, w przeszłości zaopatrującego w wodę bro- war rybnicki. Dostarczana woda pochodzi zatem zarówno z ujęć powierzchniowych GPW, jak i studni głębinowych, co w znacznym stopniu podnosi poziom bezpieczeństwa, gwarantując niezawodność dostaw. METODYKA BADAŃ WŁASNYCH Jako główną metodę badawczą przyjęto analizę szeregów czasowych na podstawie danych zbieranych w realnym obiekcie - Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Rybniku w latach 2013-2017. Szereg czasowy można zdefiniować jako: "szereg powstający w wyniku obserwacji mierzalnego zdarzenia w kolejnych momentach lub okresach" [Podgórski 2010] lub "ciąg uporządkowanych obserwacji dokonanych w różnych momentach na zmiennej charakteryzującej pewną jednostkę lub zbiorowość" [WWW1, Encyklopedia Zarządzania 2018]. Istotną cechą szeregu czasowego jest uporządkowanie obserwacji zgodnie z wartościami zmiennej czasowej, w odróżnieniu od ciągów obserwacji, które mogą być uporządkowane względem wielkości lub które nie są w ogóle uporządkowane. Analiza szeregów czasowych pozwala na analiz... więcej»

Przykłady regulacji rzek w Królestwie Polskim (MAREK RUTKOWSKI)
REGULACJA PILICY Jakkolwiek pierwsze postanowienie rządu konstytucyjnego Królestwa Polskiego w zakresie regulacji rzek, datowane było już na 17 lutego 1816 r., i dotyczyło okolic Warszawy (gdzie była mowa o zabezpieczeniach wałami wsi podwarszawskich, zagrożonych licznymi powodziami)1), a myślano też już od samego początku funkcjonowania nowego państwa o oczyszczeniu Prosny i Nidy2), to jednak bez wątpienia proces regulacji rzeki Pilicy możemy uznać za rzeczywisty, znaczący początek prac regulacyjnych po 1815 r. W dniu 20 kwietnia 1816 r. bowiem ówczesne najwyższe władze krajowe - Rada Administracyjna podejmuje decyzję o przeznaczeniu znacznych funduszy państwowych na uregulowanie rzek Pilicy oraz Nidy, jak też na wstępne oddelegowanie inżyniera, który zająłby się pracami niwelacyjnymi i kosztorysami w odniesieniu do wskazanych projektów3). Wkrótce, bo 28 maja 1816 r. przyznaje rząd Królestwa bardzo wysokie diety dla dyrektora robót nad oczyszczaniem rzeki Pilicy. Kwoty te wynoszą 9 tysięcy złp. rocznie4). Już 10 września 1816 r. sowicie uposażony inżynier Jan Wojciech Lange przedstawia na forum Rady Administracyjnej dokładny projekt przeprowadzenia regulacji rzeki Pilicy, który w założeniu miał trwać w ciągu najbliższych pięciu lat, tj. w okresie 1817-1821. Według oszacowań Lange’go, całkowity koszt tejże regulacji opiewał wstępnie na milion złp5). Finalnie 12 kwietnia 1817 r. rząd Królestwa podejmuje ogólną uchwałę dotyczącą sposobu i zasad dostarczania robotników niezbędnych do przeprowadzenia regulacji koryta Pilicy6). Na podstawie m.in. ogólnych postanowień namiestnika carskiego w Królestwie Polskim generała Józefa Zajączka z 20 kwietnia 1816 r. oraz 12 kwietnia 1817 r. dotyczących tak prowadzenia prac transportowych, jak i realizacji obowiązku szarwarkowego, Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych i Policji dnia 13 maja 1817 r. wydała reskrypt nr 761/178, nakazujący bezzwłoczne rozpoczęcie (najistotniejszego etapu) prac nad uspławnieniem rz... więcej»

2019-3

zeszyt-5802-gospodarka-wodna-2019-3.html

 
W numerze m.in.:
FAKTY
Rozbudowa Systemu Monitoringu Ryzyka Powodziowego (SMoRP).Funkcjonujący w Regionalnym Zarządzie Gospodarki Wodnej w Gdańsku System Monitoringu Ryzyka Powodziowego (SMoRP), zostanie zanalizowany pod kątem możliwości rozbudowy. Szczegółowego przeglądu dokona wyłoniona w przetargu firma P. H. U. TELSAT Grzegorz Kawka z Gryfic. Umowę w imieniu RZGW w Gdańsku podpisał z-ca dyrektora ds. powodzi i suszy Krzysztof Roman. Podpisana umowa na zadanie "Analiza systemu pozyskiwania informacji o zagrożeniu powodziowym na obszarze Żuław" przewiduje w ciągu sześciu miesięcy wykonanie następujących działań: - analiza istniejących punktów monitoringu wizyjnego wraz z oceną możliwości rozbudowy systemu monitoringu wizyjnego rzeki Wisły o nowe punkty monitoringu; - analiza istniejących punków monitoringu telemetrycznego pozostających w dyspozycji RZGW... więcej»

Powstaje pierwszy w Polsce Plan przeciwdziałania skutkom suszy
S usze pojawiają się w naszej części świata coraz częściej i nic nie wskazuje na to, że w dającej się przewidzieć przyszłości coś się w tym względzie zmieni. Jest to zjawisko naturalne i nikt, nawet znacznie bogatsze niż Polska państwa, nie może mu zapobiec. W poszczególnych państwach podejmowane są jednak działania w celu minimalizowania skutków tego zjawiska. Temu celowi służy także opracowywany właśnie w naszym kraju plan przeciwdziałania skutkom suszy na obszarach dorzeczy (PPSS). To pierwszy tak kompleksowy projekt działań w tej dziedzinie w Polsce. Plan powstanie do końca 2020 r. Jest to trzeci, po planach gospodarowania wodami oraz planach zarządzania ryzykiem powodziowym (opracowanych przez KZGW, poprzednika prawnego Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie) wielki projekt mający służyć zrównoważonemu gospodarowaniu wodami i ustaleniu zasad oraz instrumentów zarządzania zasobami wodnymi. Celem jest zapewnienie dobrej jakości oraz wystarczającej ilości wody służących wszystkim działom gospodarki narodowej oraz środowisku naturalnemu. W ramach opracowania PPSS zostanie dokonana identyfikacja i hierarchizacja obszarów zagrożonych wystąpieniem zjawiska suszy na obszarach poszczególnych dorzeczy oraz ocena potrzeb w zakresie ochrony przed suszą. Zostanie również opracowany zestaw działań mający na celu zapobieganie i łagodzenie skutków oddziaływania suszy na społeczeństwo, środowisko i gospodarkę. SUSZA - KLIMATYCZNE ZJAWISKO NATURALNE Susza jest naturalną cechą klimatu, określaną jako zauważalny brak wody w środowisku, skutkujący szkodami w środowisku i gospodarce oraz stanowiący uciążliwość, a nawet zagrożenie dla ludności. Ten tymczasowy spadek dostępności wody, związany m.in. z brakiem opadów, trzeba odróżnić od niedoboru wody. Niedobór wody jest zjawiskiem spowodowanym działalnością człowieka i zachodzi wówczas, gdy realizowane zapotrzebowanie na wodę przekracza dostępne zasoby wodne. Niedobory wody bardzo cz... więcej»

RECENZJA Jerzy Bolałek (red.): Zalew Wiślany Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 2018 (Artur Magnuszewski)
Monografia "Zalew Wiślany" pod redakcją Jerzego Bolałka ukazała się w czasie zwiększonego zainteresowania opinii publicznej tym akwenem, w związku z planowanym przekopem przez Mierzeję Wiślaną. Jest to praca zbiorowa, której zespół autorski liczy 35 osób. Jednostki naukowe, z których pochodzą autorzy, to: Uniwersytet Gdański (Instytut Oceanografii, Instytut Geografii, Wydział Prawa i Administracji, Wydział Biologii), Uniwersytet Warmińsko-Mazurski, Wyższa Szkoła Zawodowa w Elblągu, Morski Instytut Rybacki. Książka liczy 486 str., wydano ją w twardej oprawie, zawiera barwne ilustracje, spis literatury, notki biograficzne autorów. Materiał przedstawiony w monografii zebrano w następujących działach: warunki fizycznogeograficzne (rozdziały 1-6), świat ożywiony (rozdział 7), zanieczyszczenia (rozdział 8), rozwój zrównoważony (rozdział 9). Opis warunków fizycznogeograficznych rozpoczyna się od geologicznej genezy akwenu, przedstawionej w nawiązaniu do zdarzeń geologicznych z plejstocenu i holocenu. Pokazano zasięgi linii brzegowej Zalewu Wiślanego w kolejnych fazach powstawania Bałtyku. Kolejnym komponentem przyrodniczym w monografii są warunki klimatyczne. Omówiono następujące elementy klimatu: ciśnienie atmosferyczne, wiatr, wilgotność powietrza. W tym rozdziale wykorzystano tyl... więcej»

Przemysław Daca Prezes Wód Polskich zachęca młodych do pracy w gospodarce wodnej
- Chcemy budować nowy system zarządzania zasobami wodnymi w Polsce - mówi Przemysław Daca. Prezes Wód Polskich przekonuje, że praca w sektorze gospodarki wodnej ma dużą przyszłość.Red: Zacznijmy od sukcesów oraz wyzwań przed jakimi stanęły Wody Polskie w pierwszym roku funkcjonowania. W jednym z wywiadów powiedział Pan, że był to najtrudniejszy rok w Pana karierze zawodowej. Dlaczego? Przemysław Daca, Prezes Wód Polskich: Pierwszego stycznia ubiegłego roku weszła w życie konieczna reforma scalająca gospodarkę wodną. Była to największa zmiana w tym sektorze na terenie Europy od kilkudziesięciu lat. Powstały Wody Polskie, które przejęły kompetencje byłych regionalnych zarządów gospodarki wodnej, wojewódzkich zarządów melioracji i urządzeń wodnych i częściowo powiatów. Wody Polskie przejęły również pracowników tych urzędów. Zupełnie nowy układ zarządzania został dostosowany do hydrograficznego podziału naszego kraju. Zmieniono system finansowania gospodarki wodnej. Wody Polskie jako państwowa osoba prawna mogą naliczać i pobierać opłaty za wiele sposobów korzystania z wód. Mogą również przeznaczać pieniądze na swoje statutowe cele. Zarządzanie gospodarką wodną w momencie tak dużej reformy nie jest łatwe. Wody Polskie są jednym z największych podmiotów państwowych w Polsce. Nic dziwnego, że towarzyszą temu różne emocje. Musimy jednak pamiętać, że do niedawna gospodarka wodna w Polsce była w zapaści. Jako państwo nie spełnialiśmy podstawowych wymogów wynikających z unijnej tzw. Ramowej Dyrektywy Wodnej. Byliśmy pod specjalną kuratelą Ko... więcej»

Przegląd i aktualizacja wstępnej oceny ryzyka powodziowego (AGNIESZKA ŚLIWA)
C harakterystyka zagrożenia powodziowego, określenie obszarów występowania ryzyka powodziowego, ocena jego rozmiaru oraz umiejętność zarządzania nim stanowią istotne elementy procesu zarządzania kryzysowego w naszym kraju. Powódź jako zagrożenie mogące spowodować wystąpienie sytuacji kryzysowej charakteryzuje się znacznym prawdopodobieństwem wystąpienia oraz dużymi skutkami dla bezpieczeństwa narodowego. Skuteczność działań podejmowanych w fazie reagowania na zagrożenie jest uzależniona od wielu czynników, w tym od dokładności wykonania oceny ryzyka zagrożenia w fazie przygotowania na jego wystąpienie. Opracowanie projektów strategicznych dokumentów planistycznych związanych z zarządzaniem ryzykiem powodziowym należy do ustawowych zadań Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Jednym z tych dokumentów jest wstępna ocena ryzyka powodziowego. ZAGROŻENIE POWODZIOWE A RYZYKO POWODZIOWE Występowanie zagrożenia powodziowego na danym terenie oznacza duże prawdopodobieństwo wystąpienia tam zjawiska powodzi, czyli zgodnie z definicją podaną w art. 16 pkt 43 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne "czasowego pokrycia przez wodę terenu, który w normalnych warunkach nie jest pokryty wodą, w szczególności wywołanego przez wezbrania wody w ciekach naturalnych, zbiornikach wodnych, kanałach oraz od strony morza, z wyłączeniem pokrycia przez wodę terenu wywołanego przez wezbranie wody w systemach kanalizacyjnych". Natomiast ryzyko powodziowe, zgodnie z art. 2 Dyrektywy 2007/60/WE w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim, oznacza kombinację prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi i prawdopodobieństwa wystąpienia związanych z powodzią potencjalnych negatywnych konsekwencji dla zdrowia ludzkiego, środowiska, dziedzictwa kulturowego i działalności gospodarczej. Zatem znaczące ryzyko powodziowe występuje na pewnym obszarze dopiero wtedy, gdy stwierdzone tam wysokie zagrożenie powodziowe wiąże się z dużym prawdopodobień... więcej»

2019-2

zeszyt-5768-gospodarka-wodna-2019-2.html

 
W numerze m.in.:
FAKTY
Gospodarowanie wodą w małych zlewniach Warszawa, 30 listopada 2018 r. W Centrum Wodnym Wydziału Budownictwa i Inżynierii Środowiska SGGW odbyło się seminarium dotyczące potrzeb, uwarunkowań oraz systemów działań dla zwiększenia retencyjności zlewni. Referaty wygłosili: - prof. dr hab. inż. Tomasz Okruszko, dr inż. Dorota Pusłowska-Tyszewska: Wielokryterialna ocena potrzeb i możliwości zwiększenia retencyjności zlewni; - dr inż. Ignacy Kardel, dr inż. Dorota Pusłowska- -Tyszewska: Aplikacja FroGis - narzędzie wspomagające proces planowania obiektów małej retencji; - prof. dr hab. inż. Edward Pierzgalski: Wykorzystanie systemów melioracyjnych do poprawy stanu zasobów wodnych w małych zlewniach. Seminarium zakończyła burzliwa dyskusja dotycząca problemów związanych ze współczesnymi możliwościami kształtowania i wykorzystania zasobów wód powierzchniowych w małych zlewniach, a także ich ograniczeniami. Rok 2019 Rokiem Ligi Morskiej i Rzecznej Warszawa, 12 grudnia 2018 r. W setną rocznicę powołania stowarzyszenia, które rozpoczę... więcej»

KRONIKA HYDRO 2018 Gdańsk, 15-17 października 2018 r. (Wojciech Majewski)
W Gdańsku, w siedzibie Amberexpo, odbyła się coroczna międzynarodowa konferencja poświęcona szeroko pojętej energetyce wodnej, budowie oraz eksploatacji zapór wodnych, jak również wielu problemom związanym z tą działalnością. Organizatorem konferencji było międzynarodowe czasopismo Hydropower & Dams. W konferencji wzięło udział ok. 900 uczestników z 76 krajów reprezentujących wszystkie kontynenty. Towarzyszyła jej techniczna wystawa, w której uczestniczyło 160 wystawców. Konferencja objęła 36 sesji dotyczących różnej problematyki, prowadzonych równolegle; łącznie przedstawiono 214 referatów. Wystawa Techniczna (Exhibition) była jednym z istotniejszych elementów HYDRO 2018 i trwała przez 3 dni. Podstawowym celem były spotkania biznesowe między delegatami na konferencję i przedstawicielami przemysłowych organizacji, którzy pokazywali swoje produkty i usługi. Wystawcami byli konsultanci, kontraktorzy, wytwórcy oraz profesjonalne organizacje. Plenarna sesja otwarcia konferencji odbyła się w poniedziałek 15 października rano. Otwarcia dokonała Alison Bartle, dyrektor międzynarodowej organizacji Aqua- -Media, wydawcy Hydropower & Dams. W swoim wyst... więcej»

Przegląd doświadczeń związanych z rozbiórką zapór wodnych na świecie oraz z usuwaniem i utylizacją osadów zgromadzonych w czaszach likwidowanych zbiorników zaporowych Artykuł dyskusyjny Część II (TOMASZ MIKOŁAJCZYK, PRZEMYSŁAW NAWROCKI)
PROBLEM SEDYMENTÓW ZGROMADZONYCH W CZASZACH LIKWIDOWANYCH ZBIORNIKÓW ZAPOROWYCH I ICH WPŁYWU NA EKOSYSTEM RZECZNY Największym problemem towarzyszącym procesowi rozbiórki zapór są zgromadzone w czaszach zbiorników zaporowych sedymenty i ich los w trakcie i po rozbiórce zapory [Kondolf 1997, Shuman 1995, TCGRDHF 1997, Stroud 2012]. Należy jednak pamiętać, że sedymenty są integralną częścią geoekosystemu (rzecznego oraz morskiego) i gdyby nie zapora, zostałyby przemieszczone wzdłuż kontinuum rzecznego, gdzie pełniłyby istotne dla geoekosystemu funkcje [Rathburn i Wohl 2002]. Ilość i jakość osadów jest czynnikiem determinującym sposób rozbiórki zapory, a w skrajnych sytuacjach czynnikiem decydującym nawet o tym czy daną zaporę można rozebrać, czy też nie [Stroud 2012, Evans 2015]. Gromadzone przez dziesię... więcej»

System hydrologiczny - niezawodność, ryzyko i bezpieczeństwo Przykład obliczeniowy (BOGDAN OZGA-ZIELIŃSKI)
O bliczenia wykonano na przykładzie zlewni Soły zamkniętej stacją wodowskazową Żywiec (rys. 1). Wybór zlewni Soły do przekroju Żywiec został podyktowany z jednej strony dostępną informacją hydrologiczną o przepływach maksymalnych zaobserwowanych w przekroju Żywiec, z drugiej zaś wcześniejszymi badaniami prowadzonymi dla tej zlewni przez autora niniejszego artykułu. Soła jest prawobrzeżnym, karpackim dopływem Wisły. Zlewnia, zamknięta przekrojem Żywiec o powierzchni A = 785 km2, jest położona w fliszowej części Karpat Zachodnich. Obejmuje trzy jednostki fizycznogeograficzne: Beskid Żywiecki, Beskid Śląski i Beskid Makowski. Zlewnia jest zbudowana z utworów fliszowych - piaskowców magurskich, których grube ławice są poprzedzielane warstwami łupków. Sieć rzeczna jest stosunkowo gęsta. Warunki odpływu ze zlewni są ściśle związane z jej hipsometrią. Najwyższym punktem zlewni jest Pilsko (1557 m n.p.m.), a najniższym Żywiec (342 m n.p.m.); średnia wysokość zlewni wynosi 683 m n.p.m. Zlewnia Soły do przekroju zamykającego Żywiec ma charakter leśno- -rolniczy, jest w niewielkim stopniu zurbanizowana. Lasy zajmują 55% powierzchni zlewni, pozostałą część pokrywają grunty orne i łąki. Obszary zurbanizowane zajmują ok. 1% powierzchni zlewni. Do obliczeń wykorzystano ciągi przepływów maksymalnych pory zimowej i pory letniej o liczebności t = 57 lat z okresu obserwacyjnego 1956-2012. Dokonano weryfikacji obu ciągów pod kątem możliwości wystąpienia w nich niejednorodności genetycznej i statystycznej. Analizę niejednorodności wykonano zgodnie z procedurą podaną przez Ozga-Zielińskiego [1999], wykorzystaną w zasadach obliczania przepływów maksymalnych o określonym prawdopodobieństwie przewyższenia [Zasady …, 2001; Guidelines …, 2005]. Zarówno ciąg przepływów maksymalnych pory zimowej, jak i pory letniej zostały zidentyfikowane jako ciągi aprioryczne genetyczne jednorodne oraz jednorodne statystycznie. Obliczenie... więcej»

Czy niebawem grozi nam powódź? Artykuł dyskusyjny (ROBERT BANASIAK)
W e wstępie warto przypomnieć słowa: "Okres bez powodzi jest okresem przed powodzią". Wystąpienie kolejnych powodzi nie jest kwestią czy, ale kiedy. Przewidywanie powodzi na przyszłość, w dłuższej perspektywie czasowej, ma charakter statystyczny i polega na określeniu prawdopodobieństwa wystąpienia określonej skali powodzi w określonym interwale czasowym na podstawie zdarzeń wcześniej notowanych - najczęściej ciągu przepływów maksymalnych rocznych. Na podstawie tych analiz nie wiemy jednak, nawet w przybliżeniu, kiedy faktycznie powódź wystąpi. Przyjmuje się, że zdarzenia ekstremalne mają charakter losowy - to też stanowi powód niepewności, oczekiwania i daje najlepsze wytłumaczenie hydrologów w sytuacjach rozbieżności (nierzadkiej) pomiędzy uzyskanymi trendami statystycznymi a częstością zdarzeń w rzeczywistości. Inne przewidywania o zbliżającej się powodzi można włożyć między wróżby, przepowiednie lub (intuicyjne) obawy, jeśli nie liczyć prognoz na podstawie bioindykatorów (np. w starożytnym Egipcie). Pomijamy tutaj także takie deterministyczne aspekty, jak zaniedbania w utrzymaniu budowli hydrotechnicznych grożących katastrofą, czy też wady w systemie monitoringu i ostrzegania hydro-meteo oraz działania człowieka zwiększające ekspozycję majątku na wezbrania. Nie tylko powodzie stanowią poważne zagrożenie dla gospodarki. Przewlekłe i dotkliwe susze, jak te w 2015 r. i 2018 r., również przynoszą duże szkody. Czy w przewidywaniu tych hydrologicznych zdarzeń ekstremalnych zdani jesteśmy jedynie na statystykę? Czy możemy korzystać z prognoz wyprzedzających sięgających tylko kilka, kilkanaście godzin lub dni (w zależności od skali zjawiska i prognoz meteorologicznych i hydrologicznych)? I to w obliczu zmian klimatycznych, które, jak powszechnie się uważa, powodują nasilenie meteorologicznych zjawisk ekstremalnych? Przyczyny zmiany częstotliwości powodzi są bardzo złożone i zależą od różnych mechanizmów generują... więcej»

2019-1

zeszyt-5741-gospodarka-wodna-2019-1.html

 
W numerze m.in.:
Przegląd doświadczeń związanych z rozbiórką zapór wodnych na świecie oraz z usuwaniem i utylizacją osadów zgromadzonych w czaszach likwidowanych zbiorników zaporowych (TOMASZ MIKOŁAJCZYK, PRZEMYSŁAW NAWROCKI)
P roblem budowy zbiorników zaporowych, ich wykorzystania oraz wpływu na rozwój cywilizacyjno-ekonomiczny i środowisko naturalne jest od ponad 100 lat tematem dyskusji, obserwacji i wnikliwych badań naukowych. Tak długi okres dał możliwość zebrania olbrzymiej liczby danych i doświadczeń, które pozwalają na precyzyjną i obiektywną ocenę zjawiska cywilizacyjnego, jakim są zapory wodne i stworzone przez nie zbiorniki zaporowe. Z punktu widzenia ekologii (rozumianej jako dyscyplina naukowa) i ochrony środowiska naturalnego ocena ta była od samego początku i nadal jest negatywna. Zapory i inne urządzenia hydrotechniczne zniszczyły naturalny transfer materii, energii i organizmów w cyklu hydrologicznym rzek i ich dorzeczy jako całości [Pringle 2001]. Biorąc pod uwagę inne aspekty działalności ludzkiej - takie jak rozwój przemysłu i urbanizacji, zależne od dostaw energii elektrycznej, czy rozwój intensywnego rolnictwa przez nawadnianie terenów pustynnych - ocena zapór i zbiorników zaporowych będzie zgoła odmienna - entuzjastycznie pozytywna. Dlatego też budowa i wykorzystywanie zapór wodnych jest tematem niekończących się sporów i dyskusji. Niemniej jednak ponad sto lat doświadczeń w budowie i działaniu zapór wodnych pozwala na wysunięcie wniosku, że nawet jeśli na krótką metę zapory wpływają stymulująco na wiele aspektów życia i działalności ludzkiej, to w perspektywie długookresowej ten wpływ na jakość życia ludzi i niszczone, zmieniane systematycznie środowisko naturalne będzie jednoznacznie negatywny. Przyznała to oficjalnie World Commission on Dams [WCD 2001]. Długa lista negatywnych skutków budowy i funkcjonowania zapór wodnych (dużej części z nich nie byli świadomi ci, którzy planowali i decydowali o budowie zapór) jest ogólnie znana i z każdym rokiem powiększa się w miarę zdobywania nowych doświadczeń i wiedzy m.in. w wyniku prowadzonych badań naukowych. Oto przykłady najważniejszych i bezdyskusyjnych szkód w środowisku i szkód cywilizacyjnych wywo... więcej»

Edward Sokołowski: Rzeka Warta od źródeł do ujścia w fotografiach i liczbach Wyd. Liga Ochrony Przyrody - Zarząd Okręgu w Częstochowie, Częstochowa 2018, str. 151. ISBN 978 - 83 - 916542- 1-7 (Marek Gromiec)
Warta, jedna z głównych rzek Polski i główny prawy dopływ Odry, ma swe źródła na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. Pod względem długości (808 km) jest to trzecia rzeka w kraju, a jeżeli uwzględnić tylko długość rzeki znajdującej się na terytorium kraju, to drugą co do długości rzeką w Polsce. Również jest drugą rzeką, po Wiśle, wymienioną w hymnie Polski. Powierzchnia dorzecza wynosi 54,5 km2 i zasila ją 146 dopływów. Dolna Warta stanowi element międzynarodowej drogi wodnej E70, ustalonej w porozumieniu AGN. Warta, w całości na ter... więcej»

Zmiany w odprowadzeniu wód opadowych z terenów, na których prowadzi się działalność gospodarczą (ANNA NIEĆ, JAKUB NIEĆ)
Z dniem 1 stycznia 2018 r. weszły w życie przepisy ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017r.1), która reguluje gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, w szczególności kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód, a także zarządzanie zasobami. Zgodnie z intencją unijnego ustawodawcy, wyrażoną w preambule do Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej2), konieczne jest opracowanie zintegrowanej polityki wodnej Wspólnoty, która wymaga przejrzystych, efektywnych i spójnych ram legislacyjnych. Dyrektywa 2000/60/WE, której celem jest utrzymanie i poprawa środowiska wodnego we Wspólnocie, takie ogólne ramy stanowi, jednocześnie koordynując, integrując i rozwijając ogólne zasady i struktury dla ochrony i zrównoważonego korzystania z wody na terenie Wspólnoty, zgodnie z zasadami pomocniczości. Jak podkreśla się w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy Prawo wodne3), 1) DzU z 2017 r. poz. 1566 - dalej również nowe prawo wodne lub u.p.w. 2) DzU UE.L.2000.327.1 z dnia 2000.12.22 - dalej również Dyrektywa 2000/60/WE lub Ramowa Dyrektywa Wodna. 3) Druk sejmowy nr 1529 - źródło: http://www.sejm. gov.pl/Sejm8.nsf/druk.xsp?nr=1529. reforma gospodarki wodnej, realizowana poprzez wprowadzenie zupełnie nowych rozwiązań w drodze przepisów ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r., zmierza do wprowadzenia instrumentów zapewniających osiągnięcie celu Ramowej Dyrektywy Wodnej. W zamierzeniu krajowego ustawodawcy zakładany zakres regulacji nowego prawa wodnego ma zapewnić pełną realizację zlewniowej polityki gospodarowania wodami przez wprowadzenie zarządzania na każdym poziomie zlewni, regionu wodnego i dorzecza poprzez jeden podmiot, jakim jest nadzorowane przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie4). Nie wchodząc zanadto w szczegółowe rozważania dotyczące... więcej»

INFORMACJE - NOWOŚCI
Bezpłatne pingery dla rybaków Pod koniec września 2018 r. rybacy poławiający na morskich wodach Wolińskiego Parku Narodowego otrzymali bezpłatnie pingery - akustyczne urządzenia ostrzegające morświny przed sieciami rybackimi. Pingery zakupiono w ramach projektu "Ochrona ssaków i ptaków morskich i ich siedlisk", realizowanego wspólnie przez Stację Morską im. Profesora Krzysztofa Skóry Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego i Fundację WWF Polska. Projekt jest współfinansowany przez Unię Europejską ze środków Funduszu Spójności w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Pingery stanowią najprostszą, a zarazem najskuteczniejszą, metodę ograniczającą przyłów krytycznie zagrożonego w Morzu Bałtyckim morświna, chroniąc go przed śmiercią w wyniku uwięzienia w rybackich sieciach, które są jednym z głównych zagrożeń dla tych zwierząt. Pingery, emitując dźwięki o odpowiedniej częstotliwości, mają za zadanie ostrzegać morświny o niebezpieczeństwie w postaci sieci rybackich na łowiskach. Urządzenia te... więcej»

III Krajowy Kongres Hydrologiczny Warszawa, 19-21 września 2018 r. (Leszek Hejduk)
III Krajowy Kongres Hydrologiczny zorganizowany przez Stowarzyszenie Hydrologów Polskich (http://www.shp.org. pl), Komitet Gospodarki Wodnej Polskiej Akademii Nauki i Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, pod patronatem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz JM. Rektora SGGW, odbył się w dniach 19-21 września 2018 r. Udział w Kongresie wzięło ponad 100 uczestników reprezentujących 13 uczelni wyższych z Polski oraz z Kanady, Słowacji, Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej i Maro... więcej»

Redakcja:
ul. Ratuszowa 11
03-450 Warszawa
tel.: (0 22) 619 20 15
e-mail: gospodarkawodna@sigma-not.pl
www: http://gospodarkawodna.net/

Artykuły naukowe zamieszczane w czasopiśmie są recenzowane.

Procedura recenzowania
Formularz recenzji
Zasady etyki w publikacjach
Reviewing procedure
Review form
Ethics and publication malpractice statement

Czasopisma Wydawnictwa SIGMA-NOT można zaprenumerować w jednym z następujących wariantów: 

· Prenumerata roczna, półroczna i kwartalna czasopism w wersji papierowej,

· Prenumerata roczna w wersji PLUS (wersja papierowa i dostęp do Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl w ramach zaprenumerowanego tytułu),

· Prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych),

· Prenumerata ciągła w wersji PLUS – z 10% rabatem na każdy zaprenumerowany tytuł uzyskiwanym po podpisaniu umowy z Wydawnictwem SIGMA-NOT, przedłużanej automatycznie z roku na rok aż do momentu złożenia rezygnacji,

· Prenumerata zagraniczna – wysyłka czasopisma za granicę za dopłatą 100% do ceny prenumeraty krajowej.

 

Cennik prenumeraty 30 tytułów Wydawnictwa SIGMA-NOT (2015 rok)

 

Prenumeratę można zamówić bezpośrednio w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT:

telefonicznie: (22) 840 30 86 lub 840 35 89 lub faksem: (22) 891 13 74, 840 35 89, 840 59 49

mailem: prenumerata@sigma-not.pl lub na stronie: www.sigma-not.pl

listownie: Zakład Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o., ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa

oraz dokonując wpłaty na konto Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o.:
ul. Ratuszowa 11, 00-950 Warszawa, skr. poczt. 1004,
nr konta 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577

 

Ogólne warunki prenumeraty czasopism fachowych Wydawnictwa SIGMA-NOT

 

Prenumeratorzy, którzy mają wykupioną prenumeratę u innego kolportera, mogą dokupić dostęp do Portalu w cenie 90 zł (netto) na rok, po przedstawieniu dowodu wpłaty na prenumeratę. Należy go przesłać do Zakładu Kolportażu wraz z zamówieniem na dostęp do Portalu Informacji Technicznej: mailem: kolportaz@sigma-not.pl lub faksem 22 891 13 74 

 

Informacja

Jeżeli zamawiana prenumerata, obejmuje numery na przełomie roku 2015/2016, to otrzymają Państwo dwie faktury. Jedna faktura na numery z 2015 roku, natomiast druga na numery z 2016 roku wg cennika na 2015 rok.

Formularze zamówienia na prenumeratę czasopism Wydawnictwa SIGMA-NOT dostępne są  na stronach poszczególnych tytułów, a formularz zbiorczy (umożliwiający zaprenumerowanie od razu kilku tytułów) – po kliknięciu w pole poniżej. 

·  FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA WYDAWNICTWA SIGMA-NOT

 

Prenumerata ciągła

Ta oferta, wprowadzona została z myślą o Państwa wygodzie, to tak zwana Prenumerata ciągła w wersji PLUS. Państwo zamawiacie nasze czasopisma tylko raz, a prenumerata przedłużana jest przez nas automatycznie z roku na rok, aż do momentu złożenia przez Państwa rezygnacji. Korzystając z tej oferty, nie musicie Państwo pamiętać pod koniec każdego roku o odnowieniu prenumeraty na rok następny, a ponadto Wydawnictwo SIGMA-NOT udzieli Państwu 10% bonifikaty na prenumerowane tytuły oraz na dostęp do Portalu Informacji Technicznej.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA Prenumeraty Ciągłej (plik .pdf)

 

Po jego wydrukowaniu, wypełnieniu i podpisaniu prosimy o przesłanie umowy (w dwóch egzemplarzach), do Zakładu Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT, ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa.

 

Czasopisma innych wydawców można zaprenumerować w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT w wariantach

· prenumerata roczna w wersji papierowej,

· prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA INNYCH WYDAWCÓW

Wydawnictwo SIGMA-NOT proponuje Państwu usługi w zakresie publikacji reklam, ogłoszeń lub artykułów sponsorowanych na łamach wszystkich wydawanych przez siebie czasopism. Nie ograniczamy jednak naszych usług do jedynie papierowej formy. Oferujemy Państwu również możliwość emisji na naszym Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl oraz stronach redakcyjnych poszczególnych tytułów. Służymy pomocą edytorską przy tworzeniu materiałów promocyjnych.

Pozostajemy do Państwa dyspozycji i chętnie odpowiemy na wszystkie pytania.

KONTAKT:

Dział Reklamy i Marketingu
ul. Ratuszowa 11
03-450 Warszawa
tel./faks: 22 827 43 65 
e-mail: reklama@sigma-not.pl

Pliki do pobrania:

Druk zamówienia wraz z warunkami zamieszczania reklam.

Cennik ogłoszeń i reklam kolorowych oraz czarno-białych w czasopismach Wydawnictwa

Cennik e-reklam na stronach Portalu Informacji Technicznej

Warunki techniczne umieszczania e-reklamy na stronach Portalu Informacji Technicznej

Wydawnictwo SIGMA-NOT, należące do Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych - Naczelnej Organizacji Technicznej, to największy polski wydawca prasy fachowej o ukierunkowaniu technicznym. Jako zorganizowana oficyna działa od 1949 r., a najstarszy wydawany tytuł - „Przegląd Techniczny” - liczy sobie 150 lat.

W portfolio Wydawnictwa SIGMA-NOT znajdują się obecnie 32 unikalne tytuły prasy fachowej. Czasopisma te działają na wielu płaszczyznach i są skierowane do wszystkich zainteresowanych tematami naukowo-technicznymi zarówno zawodowo, jak i czysto hobbystycznie, poszerzając ich kulturę techniczną. Czyta je miesięcznie ponad 200 tys. osób, które mogą w nich odnaleźć interesujące ich artykuły o nowinkach technicznych, najświeższych osiągnięciach naukowych, popularnych problemach w danej dziedzinie, a także analizy rynku, komentarze do bieżących wydarzeń gospodarczych oraz relacje z imprez i konferencji naukowo-technicznych.

Ofertę Wydawnictwa poszerzają publikacje książkowe; obecnie w sprzedaży jest pozycja książkowa „22 zadania służby BHP – standardy działania” autorstwa Lesława Zielińskiego oraz "ADR, REACH, CLP Niebezpieczne Chemikalia Poradnik" Bolesława Hancyka.

Poza czasopismami i książkami, nieprzerwanie od 1952 r. SIGMA-NOT wydaje również „Terminarz Technika” – wygodny kalendarz, zawierający - poza kalendarium - podstawowe informacje techniczne, świetnie znany już trzem pokoleniom polskich inżynierów.

Wszystkie artykuły opublikowane w czasopismach SIGMA-NOT począwszy od 2004 roku dostępne są także w wersji elektronicznej na Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl, który przeglądają Państwo w tej chwili. Każdy artykuł można kupić poprzez sms, e-płatności, lub posługując się tradycyjnym przelewem, a także w ramach dostępu do „Wirtualnej Czytelni”. Prenumeratorzy czasopism w wersji PLUS mogą korzystać za pośrednictwem „Wirtualnej Czytelni” z bazy artykułów zaprenumerowanego tytułu bez ograniczeń.

Wydawnictwo SIGMA-NOT ma w swoich strukturach Drukarnię oraz Zakład Kolportażu, które świadczą także usługi klientom zewnętrznym.

Zapraszamy do lektury i współpracy!

Praca Biura Spółki w okresie zagrożenia epidemicznego

Sekretariat Spółki: telefon kom. 600 976 995, 600 311 436 lub e-mail: sekretariat@sigma-not.pl
Kontakt w sprawie zakupów internetowych - tel. 601318457, sigmanot@gmail.com

Wydawnictwo Czasopism i Książek Technicznych SIGMA-NOT Sp. z o.o.
ul. Ratuszowa 11 tel.: 22 818 09 18, 22 818 98 32
03-450 Warszawa, e-mail: sekretariat@sigma-not.pl

NIP: 524-030-35-01
Numer KRS: 0000069968
REGON: 001408973
Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy XIII Wydział Gospodarczy
Numer konta bankowego: Bank PKO BP 86 1020 1042 0000 8102 0010 2582
Numer konta bankowego dla prenumeraty: Bank PKO BP 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577