• Jubileusz

    Gospodarka Wodna

    Jesienią 1935 roku ukazał się pierwszy numer miesięcznika Gospodarka Wodna, czasopisma Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych (SITWM)

  • O czasopiśmie

    Gospodarka Wodna

    Szeroko rozumiana problematyka gospodarki wodnej, łącznie z ochroną środowiska. Zagadnienia hydrologii, hydrauliki, hydrogeologii..

  • Aktualności

    Światowy Dzień Wody

    Światowy Dzień Wody (World Water Day) obchodzimy w tym roku już po raz 21. Tym razem hasłem jest zrównoważony rozwój w odniesieniu do środowiska wodnego.

  • Aktualności

    120-lecie Przekopu Wisły

    Budowa Przekopu Wisły zaczęła się w gminie Cedry Wielkie – powiedział wójt Janusz Goliński na uroczystości odsłonięcia kamienia...

  • Aktualności

    Północna Brama Warszawy

    Projekt „Studium możliwości wykonania progu stabilizacyjnego poziomu wody w Wiśle na odcinku Warszawy...

  • O Gospadarce Wodnej
  • Światowy Dzień Wody
  • 120-lecie Przekopu Wisły
  • Północna Brama Warszawy

2018-12

zeszyt-5727-gospodarka-wodna-2018-12.html

 
W numerze m.in.:
Korzystanie z wód i usługi wodne w świetle przepisów ustawy Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. Część II (LUCYNA OSUCH-CHACIŃSKA)
Szczególne korzystanie z wód zostało określone w art. 34 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (DzU z 2017 r. poz. 1566 ze zm.) jako korzystanie z wód wykraczające poza powszechne korzystanie z wód oraz zwykłe korzystanie z wód - ich zakres został szczegółowo określony odpowiednio w art. 32 oraz 33 ustawy. Należy zatem przyjąć, że każde korzystanie z wód, przekraczające zakres powszechnego i zwykłego korzystania z wód oraz niemieszczące się w katalogu usług wodnych, jest szczególnym korzystaniem z wód, niezależnie od tego czy zostało ono wymienione w art. 34 ustawy, czy też nie. Szczególne korzystanie z wód, niewymienione w art. 34 ustawy, wystąpi np. w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości będzie wprowadzał na grunty sąsiednie ścieki pochodzące z własnego gospodarstwa lub odprowadzał na grunty sąsiednie wody opadowe albo inne wody pochodzące z własnego terenu. Takie korzystanie z wód nie jest dozwolone przepisem art. 234 ust. 1 pkt 2 ustawy i przekracza zakres zwykłego korzystania z wód, w związku z czym kwalifikuje się do szczególnego korzystania z wód. W art. 34 pkt 1 ustawy do szczególnego korzystania z wód zaliczono odwadnianie gruntów i upraw, nie ustalając minimalnej powierzchni, od której ten rodzaj korzystania zalicza się do szczególnego korzystania z wód. Z uwagi na powyższe należy przyjąć, że szczególnym korzystaniem z wód jest każde odwadnianie gruntów i upraw, niezależnie od wielkości odwadnianej powierzchni oraz niezależnie od tego czy zasięg oddziaływania tego działania mieści się w granicach nieruchomości właściciela, czy też wpływa na grunty osób trzecich. Z redakcji tego przepisu i zastosowanego łącznika "i" wynika, że przepis dotyczy odwadniania terenów przeznaczonych pod uprawy, zatem odpowiada odwodnieniu realizowanemu w ramach melioracji wodnych. Znajduje to potwierdzenie również w przepisie art. 35 ust. 3 pkt 8 ustawy, który trwałe odwadnianie gruntów wraz z odprowadzaniem wód pochodzących z odwodnienia gruntów w... więcej»

FAKTY (Ewa Skupińska)
Inauguracja roku akademickiego 2018/2019 na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska SGGW Warszawa, 2 października 2018 r. - Szczególne powitania kieruję do nowo przyjętych studentów. Rozpoczynamy nowy rok akademicki, wczoraj weszła w życie nowa ustawa - Kodeks dla Nauki. Wszystko się zmienia. Niech rok akademicki 2018/2019 będzie pełen sukcesów - powiedział m.in. prof. Eugeniusz Koda, dziekan Wydziału Budownictwa i Inżynierii Środowiska, inaugurując uroczystość w Auli Kryształowej SGGW. Władze uczelni reprezentował prof. Kazimierz Banasik, prorektor, który stwierdził, że nowy rok akademicki rozpoczynamy z wiedzą o nowej ustawie, która wprowadza olbrzymie zmiany w funkcjonowaniu uczelni. - Finansowanie jest korzystne dla uczelni dobrych, najlepszych. Musimy znaleźć się w tej grupie - dodał. W trakcie uroczystości wręczono nagrody rektora za wybitne osiągnięcia i za najlepsze prace magisterskie. Nagrodę indywidualną I stopnia za osiągnięcia naukowe otrzymał prof. Kazimierz Garbulewski, zaś za działalność organizacyjną - prof. Eugeniusz Koda.Kluczowym punktem uroczystości była immatrykulacja - studenci I roku złożyli ślubowanie. Wykład inauguracyjny "Fascynująca geotechnika - możliwości i wyzwania" wygłosił prof. Michał Topolnicki, zaś uroczystość zakończył Gaudeamus w wykonaniu Chóru Akademickiego SGGW. 20 la... więcej»

Platforma multimodalna na dolnej Wiśle (km 766-771) w rejonie Bydgoszcz-Solec Kujawski - część planistyczna (STANISŁAW WROŃSKI, LESZEK TUROWSKI, RAFAŁ MODRZEWSKI, ŻANETA MARCINIAK)
P latformę multimodalną Bydgoszcz- -Solec Kujawski projektuje się jako port przeładunkowy zapewniający dostępność do czterech środków transportu, wraz z centrum logistycznym i zapleczem technicznym. Jej korzystne położenie względem korytarzy transportowych oraz możliwość "wpięcia" się w system transportowy kraju omówiono we wcześniejszych artykułach - stanowią one uzasadnienie podjęcia prac w tym kierunku. Niemniej niezwykle ważną częścią opracowania był wybór optymalnej lokalizacji przyszłej inwestycji na dostępnym obszarze między Bydgoszczą a Solcem Kujawskim, dokonany poprzez analizę wielokryterialną dla trzech wskazanych przedsięwzięć, a także dalszych prac projektowych i analiz finansowych dla wariantu rekomendowanego. ANALIZA WIELOKRYTERIALNA W celu wyznaczenia optymalnej lokalizacji platformy multimodalnej wykonawca, zaprezentował, trzy wstępne warianty (rys. 1), które następnie poddano analizie wielokryterialnej. Warianty oceniono pod względem 7 kryteriów głównych, na które składało się łącznie 27 podkryteriów (tab. I). W wyniku przeprowadzonej analizy wielokryterialnej najwyżej oceniono wariant 2, który zebrał najwyższe oceny w kryterium hydrologicznym, nawigacyjnym, środowiskowym, przestrzennym i infrastrukturalnym. Największymi zaletami wariantu 2 były m.in.: dostępność terenu pod dalszy rozwój, korzystne położenie wejścia do portu, najwyższa ocena w najistotniejszych kryteriach, tj. hydrologicznym i środowiskowym, a także niewielka ingerencja w tereny Natura 2000, tylko na obszarze międzywala. GOSPOD 389 ARKA WODNA 12/2018 RÓŻNE KONCEPCJA ZAGOSPODAROWANIA TERENU I PROGRAM FUNKCJONALNY Zgodnie z przyjętymi założeniami platforma multimodalna ma obsługiwać w jednym miejscu trzy rodzaje transportu, tj. drogowy, kolejowy i wodny (ponadto transport lotniczy w postaci lotniska w Bydgoszczy), zatem niezwykle ważnym, a właściwie najważniejszym, jej elementem będzie usytuowanie portu rzecznego, wokół którego powstaną pozostałe jej funkcje... więcej»

Kolejny obiekt hydrotechniczny Wód Polskich już działa (Edyta Rynkiewicz)
Na rzece Pannie uruchomiono nowy jaz piętrzący. Celem jego budowy była ochrona przed skutkami suszy oraz zwiększenie ochrony przeciwpowodziowej regionu kujawsko-pomorskiego. Nowy jaz pozwoli na retencjonowanie wody w Jeziorze Mogileńskim i poprawi stan morfologiczny rzeki poprzez zastosowanie przepławki umożliwiającej migrację organizmów żywych. W Mogilnie 21 września 2018 r. odbyła się konferencja podsumowująca i promująca inwestycję. Otworzył ją i przywitał wszystkich zebranych Leszek Kawczyński, dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Bydgoszczy. Głos zabrali także samorządowcy: Dari... więcej»

Uzyskanie na Odrze granicznej klasy żeglowności Va - budowa modelu hydrodynamicznego (RYSZARD EWERTOWSKI, DOROTA DYBKOWSKA-STEFEK, JUSTYNA RELISKO-RYBAK)
O dra graniczna obejmuje odcinek Odry począwszy od ujścia Nysy Łużyckiej do rozdzielenia na Odrę Wschodnią i Zachodnią poniżej miejscowości Widuchowa. Na całej długości tego odcinka jego nurtem biegnie granica pomiędzy Polską a Niemcami. Zgodnie z Założeniami do planów rozwoju śródlądowych dróg wodnych w Polsce na lata 2016-2010 z perspektywą do roku 2030, przyjętymi przez Radę Ministrów [6], Odra graniczna - współtworząca Odrzańską Drogę Wodną - ma uzyskać klasę żeglowności Va. Trwają intensywne prace nad stworzeniem Programu Rozwoju Odrzańskiej Drogi Wodnej - jego realizacja pozwoli ten cel osiągnąć. W prace te, mając na uwadze znaczenie potencjalnego wzrostu transportu Odrą dla rozwoju morskich portów leżących w jej ujściu, zaangażował się Zarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście S.A. W strukturach spółki utworzono Biuro ds. Odrzańskiej Drogi Wodnej, wykonujące część zadań związanych z opracowaniem projektu programu, powierzonych przez Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej. Jednym z tych zadań jest opracowanie wariantów technicznych umożliwiających uzyskanie klasy żeglowności Va na całej Odrzańskiej Drodze Wodnej. Aby zdefiniować takie warianty w odniesieniu do Odry granicznej, w Biurze ds. Odrzańskiej Drogi Wodnej zbudowano model hydrodynamiczny w środowisku HEC-RAS dla tego odcinka Odrzańskiej Drogi Wodnej, wykorzystujący do obliczeń i symulacji ruchu wody jednowymiarowy opis ruchu nieustalonego Saint-Venanta wraz z odpowiednimi warunkami brzegowymi i początkowymi. HEC-RAS, w najnowszych wersjach 5.0.3-5, jest złożonym koncepcyjnie i numerycznie systemem modelowania, wzbogaconym o powiązania ze środowiskiem GIS i o elementy dwuwymiarowe. Jest on oparty na podstawach teoretycznych przedstawionych w [4, 5, 7]. Podobnie jak inne zaawansowane technologicznie systemy modelowania zjawisk hydrodynamicznych (DHI MIKE, Delft FEWS, CCHE1D, Wallingford InfoWorks RS) system HEC-RAS 5.0.3 wykorzystuje w bardzo szerokim zakr... więcej»

2018-11

zeszyt-5689-gospodarka-wodna-2018-11.html

 
W numerze m.in.:
Ocena ryzyka powodziowego - wskaźniki wartości mienia na terenach mieszkalnych (IZABELA GODYŃ)
W 2016 r. rozpoczęto prace w drugim cyklu planistycznym aktualizującym podstawowe dokumenty planistyczne z zakresu zarządzania ryzykiem powodziowym: wstępną ocenę ryzyka powodziowego, mapy zagrożenia powodziowego, mapy ryzyka powodziowego oraz plany zarządzania ryzykiem powodziowym. Poprzednie mapy, opublikowane w grudniu 2013 r., powstały na podstawie opracowanej w 2009 r. "Metodyce opracowania map ryzyka powodziowego" [Fröhlich i in. 2009] oraz wdrażającego ją w życie Rozporządzenia Ministra Środowiska, Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, Ministra Administracji i Cyfryzacji oraz Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie opracowywania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego. "Metodyka opracowania map ryzyka powodziowego" z 2009 r. opierała się w głównej mierze na przystosowaniu wskaźników niemieckich do warunków polskich, ponieważ krajowy system statystyczny nie dysponował danymi niezbędnymi do ich wyznaczenia. Autorzy "Metodyki…" zalecali, aby w ramach kolejnego cyklu planistycznego przeprowadzić badania ankietowe w celu ustalenia krajowych wskaźników. Dla terenów mieszkalnych zalecali przeprowadzenie reprezentatywnego ogólnopolskiego badania ankietowego mającego na celu oszacowanie majątku nieruchomego i ruchomego ludności. Oszacowana w ten sposób ogólnopolska wartość mogłaby wtedy zastąpić wskaźnik niemiecki przeliczony wskaźnikiem PKB. Proponowano także ew. badanie w mniejszej skali - dla województw lub nawet powiatów [Fröhlich i in. 2009]. W 2014 oraz 2016 r. Narodowy Bank Polski przeprowadził dwa badania ankietowe "Zasobności gospodarstw domowych w Polsce" [NBP 2015, NBP 2017a], które miały na celu identyfikację kondycji finansowej polskich gospodarstw domowych, w tym ich majątku i zadłużenia. Szeroki zakres ankietyzacji pozwala wykorzystać niektóre uzyskane wyniki do wyznaczenia wartości mienia gospodarstw domowych na potrzeby sporządzania map ryzyka powodziowego. OSZA... więcej»

Projekt INCONE60 narzędziem rozwoju gospodarczego wybrzeża południowego Bałtyku (MARCIN KALINOWSKI, RAFAŁ KOBA)
W ielkość przewozów towarowych w regionie południowego Bałtyku gwałtownie rośnie. Prognozuje się, iż tendencja ta będzie się utrzymywać w nadchodzących latach. Jednocześnie udział sektora kolejowego na europejskim rynku przewozów towarowych w ciągu ostatnich kilku dekad zmalał na rzecz transportu drogowego, co w efekcie powoduje wiele negatywnych skutków dla środowiska. W związku z tym konieczne są szybkie działania w celu skutecznego złagodzenia szkodliwych skutków tych zmian. Konsultacje, a także badania przeprowadzone podczas realizacji projektu pod tytułem SB LocPorts1), wykazały, że uruchomienie transportu towarowego i pasażerskiego wzdłuż międzynarodowej drogi wodnej E60 (MDW E60) da wyraźny impuls do rozwoju portów morskich zlokalizowanych wzdłuż linii brzegowej południowego Bałtyku, co z kolei przyczyni się do wzrostu gospodarczego całego regionu. E60 jest częścią europejskiej sieci śródlądowych dróg wodnych i jest wpisany w konwencję AGN. Jej część biegnie wzdłuż wybrzeża obszaru państw UE w regionie południowego Bałtyku: Danii, Niemiec, 1) Projekt SB LocPorts - projekt dotyczący rozwoju regionów nadbrzeżnych południowego Bałtyku poprzez współpracę portów lokalnych. Projekt realizowany jest przez Instytut Morski w Gdańsku w 2016 r. w ramach programu Program Współpracy Transgranicznej Południowy Bałtyk 2014-2020 Interreg VA. Celem projektu było sformułowanie zestawu warunków i narzędzi wspomagających aktywizację peryferyjnych regionów południowego Bałtyku, przy wykorzystaniu lokalnych portów jako centrów rozwoju. Polski i Litwy. Obecnie jest to niewykorzystany nadmorski szlak przybrzeżny. MDW E60 charakteryzuje się dużym potencjałem i może odgrywać ważną rolę w ekologicznej sieci transportowej ładunków i pasażerów. Na obszarze zidentyfikowanym w ramach projektu istnieje potrzeba usprawnienia systemu transportowego, który obecnie opiera się głównie na transporcie drogowym i kolejowym. Międzynarodowa żegluga śródlądowa i żegluga morska... więcej»

Transport wodny na dolnej Wiśle a problem siedlisk ptaków (ZYGMUNT BABIŃSKI, MICHAŁ HABEL, DAWID SZATTEN)
Z a każdym razem, gdy mówi się o transporcie rzecznym, a tym bardziej gdy dochodzi do jakichkolwiek prób żeglugi na dolnej Wiśle, a także na innych rzekach, grupa ekologów robi wszystko, by powstrzymać wszelkie przejawy tego rodzaju transportu. Głównym argumentem, stosowanym przez grupę ekologów-ornitologów, jest twierdzenie jakoby każdy transport wodny na statkach czy barkach, zwłaszcza podczas suszy, przyczyniał się do niszczenia gniazd ptasich (wraz z ich zawartością), znajdujących się na powierzchni łach piaszczystych. Podczas tych coraz bardziej wydłużających się sezonów z niskimi stanami wody na dolnej Wiśle musi - zdaniem ekologów - następować dodatkowy zrzut wód ze zbiornika włocławskiego, zapewniający tzw. "stopę wody pod kilem" do bezpiecznego transportu wodnego, a wraz z nim następuje zalew powierzchni łach z siedliskami ptaków w trakcie ich rozrodu i dojrzewania. Z tymi zastrzeżeniami, a nawet wręcz kategorycznymi wystąpieniami co do szkodliwości transportu wodnego dla świata zwierząt, możemy zetknąć się przy każdej próbie płynięcia taboru wodnego. Dotyczy to m.in. rejsu, jaki odbył się na dolnej Wiśle 26.05.2018 r., podczas którego dokonano kontrolowanego zrzutu wody ze zbiornika, co miało spowodować zniszczenie wszystkich lęgów ptaków na łachach poniżej Włocławka. Aby wyjaśnić tezę, głoszoną przez ekologów-ornitologów, jakoby łachy piaszczyste dolnej Wisły (także środkowej, ale autorzy mają pełne rozeznanie do jej dolnego odcinka) były zasiedlone przez ptaki w stadium ich rozrodu (gniazdowanie, czas upierzenia, aż do okresu ich zdolności do lotu), dokonano analizy: (a) hydrologicznej, polegającej na relacji wysokość zwierciadła wody w rzece do powierzchni łach i tym samym w odniesieniu do częstotliwości zalewu powierzchni łach; (b) morfologii powierzchni łach i ich morfodynamiki; (c) opisów z rejsów; (d) dokumentacji fotograficznej, zdjęć lotniczych. Analizą objęto odcinek dolnej Wisły, głównie od zapory we Włocławku do uj... więcej»

FAKTY
Innowacyjne ECO-MIASTO Warszawa, 27 września 2018 r. Po raz szósty rozdano nagrody w konkursie ECO-MIASTO, popularyzującym ideę zrównoważonego rozwoju. Organizatorami projektu ECO-MIASTO są Ambasada Francji w Polsce oraz Centrum UNEP/GRID-Warszawa. Uroczystość prowadziła znana dziennikarka telewizyjna Marta Kielczyk. Nagrody przyznawano w kilku kategoriach: mobilność zrównoważona, gospodarka wodna, gospodarka o obiegu zamkniętym, efektywność energetyczna budynku, zieleń miejska a jakość powietrza. - Każda kolejna edycja projektu ECO-MIASTO dowodzi, że polskie miasta stają się coraz bardziej nowoczesne, ekologiczne i przyjazne mieszkańcom. To ważne, że ośrodki miejskie w Polsce mają się czym pochwalić… zwłaszcza w związku z tegorocznym szczytem klimatycznym w Katowicach - powiedział m.in. Pierre Lévy, ambasador Francji w Polsce. Nas najbardziej interesują laureaci w kategorii gospodarka wodna. Wśród nagrodzonych znalazł się Lublin (miasta powyżej 100 tys. mieszkańców) za "działania na rzecz podnoszenia świadomości mieszkańców w zakresie zrównoważonego wykorzystania zasobów wodnych" i Mława (miasta poniżej 100 tys. m... więcej»

INFORMACJE - NOWOŚCI
Nowość na rynku instalacji morskich farm wiatrowych Norweskie przedsiębiorstwo żeglugowe Offshore Heavy Transport (OHT) ma wejść na rynek instalacji morskich farm wiatrowych z unikatowym statkiem do transportu i montażu ciężkich ładunków. Pierwotną koncepcję projektu, powstałą w 2015 r., opracowała holenderska firma projektowa Ulstein Design & Solutions BV (UDSBV) w ścisłej współpracy z OHT. Pierwszy statek (z opcją kontraktową do trzech kolejnych jednostek) zostanie zbudowany przez chińską stocznię China Merchant Heavy Industry (CMHI) i ma zostać wprowadzony do eksploatacji od początku 2021 r. Zgłoszony do opatentowania projekt łączy zalety półzanurzalnego statku transportowego z dużym dźwigiem głównym o udźwigu 3000 mt firmy Liebherr. Dźwigowce typu wielki Saipem 7000 (ex Micoperi 7000) i Thialf, czy będący w budowie Sleipnir, wykonują pracę żurawiami w trybie zanurzonym, co w znacznym stopniu og... więcej»

2018-10

zeszyt-5657-gospodarka-wodna-2018-10.html

 
W numerze m.in.:
Zastosowanie bioniki w projektowaniu elektrowni morskich (KATARZYNA PRZYBYŁA)
E kologia odgrywa coraz większą rolę w kształtowaniu krajowej polityki energetycznej, a restrykcje prawne wymagają ciągłego zwiększania udziału źródeł odnawialnych w gospodarce. Źródła te obejmują zasoby, których wykorzystanie nie grozi wyczerpaniem, czyli m.in. energię wiatru, słońca czy wody. Zdecydowanym liderem w statystykach wydajności jest energia grawitacyjna wody, która odpowiada aż za 71% energii ze źródeł odnawialnych [1]. Energia ta jest pozyskiwana głównie z prądu rzek za pomocą zapór oraz turbin. Mimo stosunkowo dużych możliwości pobierania energii wodnej obecnie zaspokaja ona jedynie ok. 3% zapotrzebowania energetycznego na świecie [1]. Same rzeki stanowią natomiast jedynie 0,0002% światowych zasobów wody [12]. Większość mają tu morza i oceany, których objętość to aż 96,5% objętości wszystkich wód występujących na Ziemi [12]. W obecnej sytuacji politycznej i ekonomicznej morza i oceany tworzą zatem nowe perspektywy dla rozwoju wodnych elektrowni bazujących na prądach morskich, pływach oraz falowaniu. Ponadto, w przeciwieństwie do innych odnawialnych źródeł energii, ich dużą zaletą jest stosunkowa stabilność. Energia wodna jest dużo bardziej przewidywalna niż energia wiatrów czy słoneczna, co teoretycznie pozwala na stałe dostawy energii. Pomimo zaklasyfikowania środowisk wodnych do źródeł energii odnawialnej ich eksploatacja nie pozostaje jednak całkowicie obojętna dla środowiska. Artykuł ma na celu analizę perspektyw i zagrożeń wynikających ze stosowania poszczególnych rodzajów elektrowni morskich i oceanicznych oraz usunięcia negatywnych aspektów oddziaływania na środowisko za pomocą elektrowni bazujących na technologiach bionicznych. KLASYCZNE ELEKTROWNIE MORSKIE Zbiorniki morskie i oceaniczne nie są jednorodne, a ich struktura i sposób działania mogą różnić się znacząco ze względu na topografię terenu i właściwości podłoża. Uwarunkowania te powodują, że dany typ elektrowni, wydajny w jedne... więcej»

100 LAT LIGI MORSKIEJ I RZECZNEJ 1918-2018
W 2018 r. obchodzimy 100. Rocznicę Odzyskania Niepodległości przez Polskę. Stowarzyszenie Liga Morska i Rzeczna w 2018 r. również obchodzi 100. rocznicę pracy społecznej członków na rzecz rozwoju gospodarki morskiej i rzecznej oraz zdolności obronnej naszej Ojczyzny. 1 października 1918 r. w Warszawie przy ul. Widok 10, z inicjatywy kontradmirała Kazimierza Porębskiego, odbyło się zebranie organizacyjne, na którym zostało powołane Stowarzyszenie Pracowników na Polu Rozwoju Żeglugi "Bandera Polska". Powstała pierwsza w historii Polski organizacja społeczna o szerokim profilu morskim i rzecznym. Stowarzyszenie wyznaczyło sobie następujące cele: - opracowanie zasad organizacyjnych rozwoju żeglugi i portów, - wyznaczenie kierunków rozwoju żeglugi śródlądowej i morskiej, - przeprowadzenie szkolenia zawodowego wśród pracowników żeglugi, - ustalenie polskiej terminologii morskiej i żeglugowej, - popularyzowanie idei żeglugi i sportów wodnych wśród społeczeństwa. Stowarzyszenie "Bandera Polska" skupiało grono doświadczonych oficerów marynarki wojennej i handlowej, budowniczych statków i portów oraz pokrewnych zawodów. Działacze "Bandery Polskiej" odegrali doniosłą rolę w tworzeniu od podstaw polskiej polityki morskiej i rzecznej w okresie międzywojennym. Wśród nich należy wymienić: - kontradmirała Kazimierza Porębskiego - prezesa Zarządu. - inż. Tadeusza Wende - budowniczego portu handlowego w Gdyni, - inż. Antoniego Garnuszewskiego - przyszłego dyrektora Szkoły Morskiej w Tczewie, - Bogumiła Nowotnego - pułkownika marynarki, pierwszego dowódcy Polskiej Marynarki Wojennej, - kontradmirała Michała Borowskiego. W okresie tworzenia się państwowości polskiej, po latach niewoli, zaborów, członkowie "Bandery Polskiej" zaproponowali społeczeństwu polskiemu budowę od podstaw Polski Morskiej oraz rozwój żeglugi śródlądowej. Należy również dodać, że for�- malnie nie były jeszcze ustalone granice państwa polskiego ... więcej»

Ochrona zlewni Bugu - NFOŚiGW kontynuuje współpracę z Białorusią (Sławomir Kmiecik, Donata Bieniecka)
Inwestycje w gospodarce ściekowej poza granicami kraju - w zlewni rzeki Bug - były tematem rozmów przedstawicieli Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej podczas wizyty studyjnej w Mińsku i Obwodzie Brzeskim na Białorusi. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, wspólnie z Ministerstwem Środowiska, Ministerstwem Spraw Zagranicznych... więcej»

Studium wykonalności Międzynarodowej Drogi Wodnej E70 na odcinku Odra-Wisła - ocena możliwości osiągnięcia parametrów min. IV klasy na obszarze województw: lubuskiego, wielkopolskiego i kujawsko-pomorskiego (STANISŁAW WROŃSKI, RAFAŁ MODRZEWSKI, LESZEK TUROWSKI, ŻANETA MARCINIAK)
Ratyfikacja Europejskiego Porozumienia w sprawie Głównych Śródlądowych Dróg Wodnych o Znaczeniu Międzynarodowym (AGN) zobligowała rząd polski do przygotowania strategii budowy i rozwoju dróg wodnych o warunkach nawigacyjnych spełniających kryteria właściwe dla śródlądowych dróg wodnych o znaczeniu międzynarodowym, tzw. klasy "E", odpowiadającej co najmniej IV klasie żeglowności. Przez terytorium Polski przebiegają trzy drogi wodne o znaczeniu międzynarodowym: MDW E30 (tzw. Odrzańska Droga Wodna od Świnoujścia do granicy z Czechami, łącząca Morze Bałtyckie z Dunajem w Bratysławie), MDW E40 (Wisła od Gdańska do Warszawy, Narew i Bug, dla której powyżej Warszawy zostały przewidziane trzy warianty przebiegu, łączące Morze Bałtyckie z Morzem Czarnym) oraz MDW E70 (łącząca Rotterdam w Holandii z Kłajpedą na Litwie). Pierwszym etapem rządowej strategii rewitalizacji rzek jest sporządzenie studiów wykonalności dla Odrzańskiej Drogi Wodnej oraz "Studium Wykonalności dla kompleksowego zagospodarowania dróg wodnych E40 dla rzeki Wisły na odcinku od Gdańska do Warszawy oraz dla rzeki Bug na odcinku od Warszawy do granicy Polska-Białoruś oraz drogi wodnej E70 na odcinku - Wisła do Zalewu Wiślanego (do Elbląga)". STUDIUM WYKONALNOŚCI DLA DROGI WODNEJ ODRA-WISŁA (PROBLEMY I WYZWANIA) Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w "Założeniach do planów rozwoju śródlądowych dróg wodnych w Polsce na lata 2016-2020 z perspektywą do roku 2030" przewiduje sporządzenie kompleksowej dokumentacji dla inwestycji na polskich drogach wodnych o znaczeniu międzynarodowym. W pierwszej kolejności zostaną opracowane studia wykonalności dla szlaków wzdłuż Odry i Wisły, natomiast w dalszej perspektywie należy spodziewać się planów inwestycyjnych dla Międzynarodowej Drogi Wodnej E70 (Warta, Noteć, Kanał Bydgoski, Brda), a więc drogi transportowej łączącej dwie największe polskie rzeki. Pierwsze kroki w odbudowaniu polskiego odcinka... więcej»

FAKTY (Ewa Skupińska)
Panel wodny na XXVIII Forum Ekonomicznym Krynica, 6 września 2018 r. W trakcie XXVIII Forum Ekonomicznego odbył się dyskusyjny panel "Powódź? Susza? Retencja!", na którym Marek Gróbarczyk, minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej, przedstawił Program Rozwoju Retencji. - Dziś chcemy ogłosić Program Rozwoju Retencji. Jest to konieczne, bo Polska jest na końcu wśród krajów UE jeśli chodzi o gromadzenie wody. Mamy możliwość zwiększenia retencjonowania wody ponad dwukrotnie. Stoimy przed dużym wyzwaniem związanym ze zmianami klimatu. Już dziś cierpimy z powodu suszy i powodzi. Dlatego musimy przeciwdziałać tym zjawiskom. Pierwszy element Programu Rozwoju Retencji to ujednolicenie programów retencyjnych dla całej Polski, drugi natomiast to zwiększenie bezpieczeństwa wodnego. Program będzie zakładał bardzo szerokie i kompleksowe podejście, czyli zbiorniki, duża retencja, mała retencja i mikroretencja. W przyszłym roku chcemy wpisać go w program wieloletni i przygotować się do pozyskania środków z nowej perspektywy unijnej - powiedział m.in. minister Marek Gróbarczyk. Wśród panelistów znaleźli się również: Sławomir Mazurek - podsekretarz stanu w Ministerstwie Środowiska, Przemysław Daca - prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Małgorzata Bogucka-Szymalska - wicedyrektor Departamentu Gospodarki Wodnej i Żeglugi Śródlądowej, Artur Michalski - wiceprezes Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Maria Stępniewska - wiceprezes Energi Invest Sp. z o.o. Przegląd i weryfikacja metodyk wyznaczania silnie zmienionych i sztucz... więcej»

2018-9

zeszyt-5637-gospodarka-wodna-2018-9.html

 
W numerze m.in.:
Jak skuteczniej chronić ujęcia wód podziemnych dla przyszłych pokoleń (BOHDAN ŁYP)
W Polsce, ok. 1935 r., zaczęto powszechnie dostrzegać pogorszenie jakości wody w studniach przydomowych zasilanych z pierwszego horyzontu wód podziemnych, z których wodę czerpała przeważająca część ludności kraju. Wtedy inż. Aleksander Szniolis wydał książkę na temat ochrony studni przed zanieczyszczeniem [1], zaś naukowcy z Państwowego Zakładu Higieny podjęli szeroko zakrojoną akcję propagandową wśród ludności w celu higienizacji otoczenia studni. W ten sposób w Polsce zaczęła się ochrona ujęć wód podziemnych, trwająca dotychczas i sięgająca coraz to niższego zwierciadła. Obecnie w rejonie większych skupisk siedzib ludzkich, zakładów produkcyjnych i intensywniejszej gospodarki rolno-hodowlanej zanieczyszczenia sięgnęły do głębokości kilkunastu metrów. Współcześnie w Polsce 12% ludności nie korzysta jeszcze z wodociągów, zaś pozostała część jest zaopatrywana w wodę w 70% pochodzącą z ujęć wód podziemnych. Woda ta - w odróżnieniu od wód powierzchniowych - jest bardziej biostabilna i przeważnie nie wymaga użycia chemikaliów do jej uzdatniania, co współcześni konsumenci bardzo sobie cenią. Jak się szacuje, połowa tych wód jest pobierana z głębokości 30-40 m. Jednak do warstw wodonośnych położonych na tych głębokościach coraz częściej docierają zanieczyszczenia pochodzenia antropogenicznego. Jest więc konieczne podjęcie działań zapobiegawczych. Jednym ze świetnych poczynań w tym kierunku, zainicjowanym przed laty przez prof. Antoniego Kleczkowskiego, a obecnie kończonym przez Państwową Służbę Hydrogeologiczną, jest udokumentowanie i wskazanie sposobów ochrony ok. 130 Głównych Zbiorników Wód Podziemnych na terenie całego kraju [2]. Bardzo wielu wybitnych specjalistów włożyło wielki wysiłek, by powstały mapy tych zbiorników oraz by określić wymagania do ich ochrony. Został stworzony wspaniały materiał do prowadzenia prac planistycznych. Jednak niewiele to zmieniło… Przypomina się sytuacja z lat 1954-1957 kied... więcej»

FAKTY (Ewa Skupińska)
Posiedzenie Państwowej Rady Gospodarki Wodnej Warszawa, 28 czerwca 2018 r. W siedzibie Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej po raz pierwszy obradowała Państwowa Rada Gospodarki Wodnej - na mocy nowego prawa wodnego dotychczasowa Krajowa Rada Gospodarki Wodnej została przekształcona w Państwową Radę Gospodarki Wodnej usytuowaną przy ministrze właściwym ds. gospodarki wodnej. Przed PRGW stoją nowe zadania - opiniowanie programów. Obrady prowadził Leszek Bagiński, przewodniczący Rady, zaś uczestniczyły w nich: Anna Moskwa, podsekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, nadzorująca z ramienia MGMiŻŚ gospodarkę wodną, i Monika Niemiec- Butryn, dyrektor Departamentu Gospodarski Wodnej i Żeglugi Śródlądowej. Wszyscy członkowie PRGW przedstawili się pani minister, mówiąc krótko o swych dokonaniach i funkcjach. - Witamy w naszym resorcie. Nowe kompetencje Rady są dużym wyzwaniem - do konsultacji chcemy podejść poważnie, dyskutować o projektach, rozwiązaniach legislacyjnych. Wszystkie obszary w gospodarce wodnej są dla nas ważne. Na pewno priorytetem jest prawo wodne; konieczna jest mała reforma tego prawa. Priorytetem są również inwestycje; przygotowujemy się do nowej perspektywy. Zależy nam na zrównoważonym rozwoju. Na rzekę, na rozwój, zarządzanie rzeką chcemy spojrzeć strategicznie. Wspólnie z Ministerstwem Rolnictwa i Rozwoju Wsi przygotowujemy program suszowy. Liczę, że będziecie się państwo włączać w te wszystkie projekty - powiedziała m.in. minister Anna Moskwa. Członkowie Państwowej Rady Gospodarki Wodnej dzielili się swoimi spostrzeżeniami i obawami, pani minister odpowiadała. Mówiono o taryfach/ /opłatach, problemach służb (hydrologiczno-meteorologicznej, hydrogeologicznej, technicznej ko... więcej»

Wspomnienie pośmiertne Artur Kroc 1983-2018 (Katarzyna Baczewska)
6 kwietnia 2018 r., mając zaledwie 35 lat, odszedł Artur Kroc, zostawiając po sobie niewypowiedziany żal, smutek i pustkę. Był wieloletnim sekretarzem Międzynarodowej Komisji ds. Ochr... więcej»

Dobre praktyki w zakresie zagospodarowania śródlądowych dróg wodnych (ALEKSANDRA GUS-PUSZCZEWICZ)
SIEĆ EUROPEJSKICH ŚRÓDLĄDOWYCH DRÓG WODNYCH O ZNACZENIU MIĘDZYNARODOWYM Udział transportu wodnego śródlądowego w strukturze pracy przewozowej w UE wynosi ok. 6% [6]. Jedną z przyczyn tak niewielkiego udziału w przewozach ładunków w UE jest niedostatecznie rozwinięta infrastruktura śródlądowych dróg wodnych w Europie. Główne ramy odniesienia dla realizowanych na śródlądowych drogach wodnych inwestycji stanowi opracowane w 1996 r. przez Grupę Roboczą Żeglugi Śródlądowej działającą przy Komitecie Transportu Wewnętrznego EKG ONZ "Porozumienie o śródlądowych drogach wodnych międzynarodowego znaczenia", nazywane w skrócie porozumieniem AGN [4]. Obejmuje ono sieć międzynarodowych europejskich śródlądowych dróg wodnych (E) łączących 37 krajów Europy i rozciągających się od Atlantyku po Ural. Głównym celem porozumienia jest rozwój i integracja sieci dróg europejskiego transportu wodnego śródlądowego. Sieć ta docelowo ma składać się z dróg spełniających przynajmniej wymagania klasy IV (tab. I). Dążąc do stworzenia sieci dróg porozumienia AGN, wyznaczono priorytetowe inwestycje na drogach wodnych, tj.: - podstawowe wąskie gardła, obejmujące odcinki dróg "E" o parametrach niższych niż IV klasa, - strategiczne wąskie gardła, czyli drogi "E" spełniające parametry klasy IV, ale z uwagi na potencjał regionów, uwzględnione do dalszej modernizacji w celu zwiększenia przewozów, - brakujące ogniwa, nieistniejące jeszcze elementy docelowej sieci śródlądowych dróg wodnych międzynarodowego znaczenia. W 2004 i 2012 r. przeprowadzono inwentaryzację sieci AGN. Wyniki z 2012 r. wskazują na wzrost zainteresowania państw europejskich rozwojem międzynarodowej sieci. Rządy poszczególnych państw wyznaczyły nowe drogi wodne o międzynarodowym znaczeniu, co spowodowało wydłużenie sieci o 1420 km. Od 2012 r. sieć AGN ma 29 131 km długości [8]. W analizowanym okresie w wyniku modernizacji zwiększyła się długość dróg spełniających parametry k... więcej»

KRONIKA
Warsztaty terenowe i konferencja naukowo-samorządowa nt. śródlądowych dróg wodnych Kanał Górnonotecki, 28 czerwca 2018 r. Urząd Marszałkowski Województwa Kujawsko-Pomorskiego, we współpracy z Uniwersytetem Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy oraz przy wsparciu Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Bydgoszczy, Starostwa Powiatowego w Nakle nad Notecią i Powiatowej Komendy Straży Pożarnych w Nakle nad Notecią, zorganizował (po raz siódmy) warsztaty terenowe i naukowo-samorządową konferencję dotyczącą problematyki śródlądo... więcej»

2018-8

zeszyt-5595-gospodarka-wodna-2018-8.html

 
W numerze m.in.:
Kanał Mazurski - przebieg, parametry kanału i obiektów hydrotechnicznych (KRZYSZTOF STACHOWSKI)
T rasa Kanału Mazurskiego prowadzi z jeziora Mamry poprzez jezioro Rydzówka do rzeki Łyny i wynosi 50,4 km. Cała droga wodna liczy 178,8 km, z czego poza kanałem, 25,0 km przypada na Łynę, 69,4 km na Pregołę i 34,0 km na Zalew Wiślany (Królewiecki Kanał Morski i Gardziel Piławską). Zgodnie z kierunkiem odpływu wód z jeziora Mamry Kanał Mazurski bierze swój początek w północnej części jeziora Mamry, w miejscowości Przystań. Stąd najpierw wykopem, a potem nasypem, biegnie w kierunku północno-zachodnim do jeziora Rydzówki. Przed tym jeziorem zaprojektowano dwie śluzy w bliskiej odległości od siebie - śluzy o największych spadach (Leśniewo Górne o spadzie 16,99 m; Leśniewo Dolne o spadzie 17,2 m). W tym czasie były to śluzy o największych spadach w całych Niemczech! Przez jezioro przebiega część trasy kanału o długości 3,5 km. Przy wyjściu z jeziora kanał przecina wysoki wał ziemny, po czym obniża się poprzez śluzę Piaski (o spadzie 11,8 m) na niższy obszar, częściowo porośnięty lasem. Na końcu tego lasu zaprojektowano kolejny stopień wodny o znacznym spadzie - Bajory (11,2 m). Dalej droga wodna przebiega przez Przebieg Kanału Mazurskiego 240 GOSPODARKA WODNA 8/2018 HYDROTECHNIKA tereny rolnicze, głównie łąki i pastwiska. W okolicach miejscowości Goszczewo usytuowano śluzę o najmniejszym spadzie - Długopole (5,8 m). Kanał w dalszym ciągu kieruje się ku północnemu zachodowi, przecina dawną linię kolejową Żeleznodorożnyj-Kryłowo i biegnie nasypem przez las Bolszakowskij. Na północnym skraju tego lasu zaprojektowano śluzę Ozierki (o spadzie 15,5 m). Kilka kilometrów dalej biegnie przez tereny równinne i kończy się stopniem wodnym Marinowka (o spadzie 7,5 m). W dalszej części kanał przecina tereny rolnicze, po czym zmienia... więcej»

100 milionów złotych z NFOŚiGW na gospodarkę ściekową poza granicami kraju (Sławomir Kmiecik, Donata Bieniecka)
Wodno-ściekowym inwestycjom w zlewni Bugu, czyli na terenie Białorusi i Ukrainy, dedykowany jest program Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, mający na celu poprawę i ochronę stanu wód powierzchniowych oraz podziemnych w Polsce. Budżet tego działania to 100 milionów złotych; zostanie on rozdysponowany w formie pr... więcej»

Kompleksowe zagospodarowanie dróg wodnych a środowisko (KRYSTYNA WOJEWÓDZKA-KRÓL)
T ransport odgrywa coraz większą rolę we współczesnym świecie; jest podstawowym warunkiem globalizacji, wyrównania szans w rozwoju regionalnym, warunkiem zapewnienia odpowiedniego standardu życia, w tym zaspokojenia rosnącej wraz z rozwojem społeczno-gospodarczym potrzeby mobilności. Rozwój infrastruktury transportu pozwalający na sprostanie współczesnym wyzwaniom napotyka jednak barierę środowiska, która skłania do wyboru wariantu możliwie najbardziej "przyjaznego" dla otoczenia. Celem artykułu jest wykazanie, że kompleksowe zagospodarowanie śródlądowych dróg wodnych może być takim rozwiązaniem, umożliwia bowiem osiąganie wielu efektów środowiskowych oraz łagodzenie zagrożeń dla bioróżnorodności związanych z powodzią czy brakiem wody. INFRASTRUKTURA TRANSPORTU A ŚRODOWISKO Każde większe działanie inwestycyjne narusza środowisko. Dotyczy to zwłaszcza infrastruktury transportu, która zmienia środowisko w sposób trwały. Budowa infrastruktury transportu powoduje przede wszystkim: - zajęcie terenu, - jego dezintegrację, - trwałą ingerencję w zagospodarowanie przestrzenne, - możliwość naruszenia dotychczasowych stosunków wodnych. Ponadto budowa i eksploatacja infrastruktury transportu mogą wpływać na: - energochłonność (jest inna w zależności od układu trasy i parametrów technicznych drogi), - zanieczyszczenie powietrza (związane z energochłonnością), - zanieczyszczenie wody i terenu (stopień degradacyjnego wpływu może być uzależniony od lokalizacji i sposobu eksploatacji infrastruktury), - zagrożenie bezpieczeństwa (uzależnione od gałęzi transportu w jakiej realizowana jest inwestycja, konstrukcji i parametrów infrastruktury), - emisję hałasu (związaną z technologią budowy i lokalizacją infrastruktury) - rys. 1. Potrzeby transportowe można jednak zaspokajać w różny sposób i z punktu widzenia środowiska należy poszukiwać takich rozwiązań, które naruszają je w możliwie najmniejszym stopniu. Oddziaływanie wy... więcej»

Zagospodarowanie i wykorzystanie turystyczne Wielkiej Pętli Wielkopolski na odcinku od Jeziora Pątnowskiego do Rogalinka (widziane okiem wodniaka) (ZBIGNIEW SROKA, KATARZYNA BARANOWSKA)
W ielka Pętla Wielkopolski (WPW) jest szlakiem turystyki wodnej o łącznej długości ok. 690 km. Obejmuje 338 km Warty (od Kanału Ślesińskiego do Santoka), 187 km Noteci (od Santoka do Kanału Bydgoskiego) oraz drogę Kanał Bydgoski-Warta. Ten szlak turystyki wodnej jest od kilkunastu lat dość szeroko promowany. Opracowano liczne opisy szlaku wraz z mapami oraz dokumentacją fotograficzną [2, 3]. Wiele interesujących materiałów można pozyskać bezpłatnie w Internecie [np. 8]. Ciekawy sposób reklamy szlaku wprowadziła w ubiegłym roku Wielkopolska Organizacja Turystyczna na lotnisku Ławica w Poznaniu. Pasażerowie mogą tam odbierać bagaże w hali przylotów z podajnika w kształcie barki reklamującej WPW [5]. W ostatnich latach zrealizowano też wiele nowych obiektów, bądź gruntownie odremontowano istniejące, związane z utrzymaniem tego szlaku. Warto choćby wspomnieć o remoncie śluz na kanale Warta-Gopło [7], czy budowie nowej mariny w Ślesinie [6]. Sezon nawigacyjny na Warcie trwa od kwietnia do listopada, lecz w ostatnich latach - biorąc pod uwagę warunki pogodowe - nie ma praktycznie przeszkód do żeglugi przez cały rok [7]. Analizowany odcinek Warty jest zaliczany do dróg wodnych o znaczeniu lokalnym (klasy Ia ), a fragment Kanału Ślesińskiego (Warta-Jezioro Pątnowskie) do klasy II. Na Warcie głębokość tranzytowa jest równa 60 cm (przy SNW), szerokość toru wodnego wynosi 30 m, a minimalny prześwit (przy WWŻ) występuje pod mostem kolejowym w Solcu Wlkp. (km 318) i wynosi 2,7 m [7]. Takie parametry szlaku żeglownego umożliwiają swobodne pływanie typowym śródlądowym jachtom turystycznym. Jedynie przy wysokich stanach mały prześwit pod mostem w Solcu może być przeszkodą dla niektórych jednostek. REJS Autorzy tego artykułu postanowili osobiście przekonać się jak wygląda wykorzystanie tego odcinka szlaku turystyki wodnej. Krótki trzydniowy rejs przeprowadzono na początku lipca 2017 r., a więc w środku sezonu. Rozpoczęto go,... więcej»

Raz jeszcze o znakach powodziowych w Poznaniu (BOGDAN J. WOSIEWICZ)
TABLICE Z POWODZI W 1791 I 1991 R. Budowa osiedla na lewym brzegu Warty, pomiędzy ulicą Garbary a rzeką, wymagała rozbiórki kilku niezbyt cennych obiektów budowlanych. W 2007 r. taki los spotkał oficynę w posesji przy ul. Garbary 96, stojącą tyłem do ul. Piaskowej (za istniejącym jeszcze dawnym pawilonem Krzyżanowskiego). Została przeznaczona do rozbiórki, opuszczona i częściowo zdewastowana. A przecież z prawej strony wejścia do tego budynku istniały dwa udokumentowane i opisane w poprzedniej pracy [20] znaki powodziowe - jeden dotyczący powodzi z 1871 r. (niższy), a drugi z 1891 r. (wyższy). Autorowi udało się jednak skutecznie zaalarmować Miejskiego Konserwatora Zabytków, a kolejne monity spowodowały sporządzenie metryk konserwatorskich tych znaków, ich wymontowanie jeszcze przed rozbiórką oficyny, a wreszcie poddanie tablic konserwacji (ukończono ją w 2013 r.). Zostały zatem uratowane i czekają na sensowne wyeksponowanie. Na fot. 1 i 2 pokazano te tabliczki powodziowe już po zabiegach konserwatorskich, choć nie są to już oczywiście wysokościowe znaki powodziowe; jakimiby jednak były, teraz są jedynie autentycznymi tablicami informacyjnymi2). 2) Jak one wyglądały u wejścia do wspomnianej oficyny przedstawia fot. 12 na str. 420 w cytowanej pracy [20]. Oba znaki dotyczyły powodzi wiosennych, a obie powodzie należały w typologii Warschauera w modyfikacji Kanieckiego [5, 6] do powodzi typu III (powodzie o stanach od 57,01 do 58,00 m nad zero Morza Północnego w Amsterdamie, co oznaczano przez NN). Biorąc pod uwagę ówczesną rzędną zera wodowskazu przy moście Chwaliszewskim, równą 51,446 m n. NN, dochodzimy do wniosku, że niższa tabliczka (z 1871 r.) o wymiarach 21 cm długości i 6 cm wysokości, dokumentowałaby rzędną 57,25 m n. NN, zaś wyższa (z 1891 r.), o długości nieco większej (o 1 cm) i tej samej wysokości dokumentowałaby powódź o rzędnej 57,40 m n. NN na tej samej łacie. Jednakże stany maksymalne (odniesione... więcej»

2018-7

zeszyt-5565-gospodarka-wodna-2018-7.html

 
W numerze m.in.:
Wisła - historia badań wód Królowej Polskich Rzek w przekroju ujściowym do Morza Bałtyckiego (ELŻBIETA NIEMIRYCZ, MAREK GROMIEC)
S ejm Rzeczypospolitej Polskiej, doceniając znaczenie Wisły w życiu naszego Narodu i Państwa, ogłosił rok 2017 Rokiem Rzeki Wisły. Nazwa rzeki - Wisła znana jest z legend, kronik i różnych zapisów sięgających czasów rzymskich, VIII wieku p.n.e. Wisła była od zawsze związana z Polską: mentalnością ludzi zamieszkujących jej dorzecze, ich twórczością, folklorem i narodowością. Wisła, jako "Królowa Polskich Rzek", była inspiracją dla wielu polskich pisarzy i kompozytorów [Gierszewski 1982]. Zmiany historyczne XV-XVII w., korzystne dla regionu wschodniej części Europy, sprzyjały też eksportowi takich dóbr, jak: zboża lub drewno. Transport towarów drogą wodną był łatwiejszy i tańszy niż drogą lądową. Handel rozkwitający w dużym i silnym wtedy państwie polsko-litewskim, wzmocnionym wpływami włoskimi przez ślub Zygmunta I Starego z Boną Sforzą, szybko docenił walory Wisły jako elementu sprzyjającego wzrostowi kupieckiego dobrobytu. Rozpoczęły się prace poprawiające żeglowność rzeki, budowa większych statków wodnych i rozwój portów morskich, wszystko na nieznaną do tej pory skalę. Rozkwit gospodarczy na Wiśle zniszczyły wojny i rozbiory Polski od czasów napoleońskich. Dorzecza w Polsce wg Komputerowej Mapy Podziału Hydrograficznego Polski (GeoŚląsk Uniwersytet Śląski); dorzecze numer: 1 - dorzecze Odry, 2 - dorzecze Wisły, 3 - zlewnia Zalewu Szczecińskiego, 4 - dorzecza rzek Pomorza, 5 - zlewnia Zalewu Wiślanego, 6 - dorzecze Niemna, 7 - dorzecze Dniestru, 8 - dorzecze Dunaju, 9 - dorzecze Łaby; (linie szare - granice województw) 202 GOSPODARKA WODNA 7/2018 OCHRONA WÓD PRZED ZANIECZYSZCZENIEM Jednak Wisła stanowiła i stanowi ważne źródło zaopatrzenia w wodę do celów komunalnych i przemysłowych, dlatego jej ilość (zdolność żeglowna) i jakość powinna odpowiadać warunkom przewidzianym normami prawnymi, które po 2004 r. w dobie członkostwa w Unii Europejskiej, wskazuje Ramowa Dyrektywa Wodna [Gromiec 2001]. Całe dorz... więcej»

WSPOMNIENIA POŚMIERTNE Edward Cieśla 1928-2018
21 lutego 2018 r. zmarł Edward Cieśla. Urodził się 21 kwietnia 1928 r. w małej wiosce Posmykowizna (której założycielem i właścicielem był Jego pradziadek Leonard Posmyk), położonej w gminie Działoszyn, powiat Wieluń, województwo łódzkie. Naukę rozpoczął w Publicznej Szkole Podstawowej w sąsiedniej wiosce Trębaczów. Okres okupacji przeżył w rodzinnej wiosce bez prawa do nauki. Po wyzwoleniu i po wstępnych przygotowaniach w 1946 r. zdał egzamin w Państwowym Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym w Wieluniu, gdzie w 1949 r. uzyskał maturę. Jeszcze tego roku - mimo... więcej»

Tablice powodziowe na terenie Krakowa (LESZEK OPYRCHAŁ, URSZULA OPYRCHAŁ, ALEKSANDRA BĄK)
T ablice powodziowe, odnotowujące stany wysokich wód, są ważnym dokumentem nie tylko hydrologicznym, ale także historycznym, wskazującym jak w dawnych czasach ludzie próbowali ostrzegać potomnych o zasięgach wód powodziowych. Jak do tej pory, tablice i znaki powodziowe w Polsce nie doczekały się opracowania o charakterze monograficznym; ukazywały się tylko prace przyczynkowe dotyczące wybranych regionów Polski: Krakowa - Krystyna Skarżyńska (1961), Adam Kazimierz Bielański (1997); Gdańsk i Żuławy - Aleksander Majewski (1970); Bydgoszczy - Marcin Gorączko, Jan Gadomski (2011); Torunia - Bogusław Pawłowski (2000); Poznania - Bogdan Wosiewicz (2002), Magdalena Kawka, Bogdan Wosiewicz (2003). Pierwszą próbę monograficznego opracowania tematu sygnalizują Bogusław Pawłowski, Marcin Gorączko (2014). Niestety, autorzy nie zweryfikowali stanu obecnego i - powołując się na dawne opracowania przy opisie tablic powodziowych Krakowa - czasami podają dane już nieaktualne oraz opisują tablice już nieistniejące. Fakt ten pokazuje jak pracochłonna byłaby kompleksowa monografia tematu, zwłaszcza że znaki wielkich wód powinny mieć wyznaczone rzędne za pomocą niwelacji geodezyjnej, co oczywiście znacząco podraża Tablice powodziowe na terenie Krakowa (źródło: K. Skarżyńska, 1961, str. 172, rys. nr 1, ten sam rysunek w: A. Bielański, 1997, str. 19. rys. nr. 1); czerwonym kołem autorzy niniejszej publikacji oznaczyli tablice nieistniejące, bądź błędnie umiejscowione, niebieskim - tablice nieistniejące już w 1961 r., co wyraźnie zaznacza Krystyna Skarżyńska (1961), fioletowym - tablice, które zostały zlikwidowane pomiędzy 1961 a 2015 r., żółtym - tablice nieopisane przez Krystynę Skarżyńską (1961) ALEKSANDRA BĄK AGH Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie Wydział Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska Katedra Ochrony i Inżynierii Środowiska RÓŻNE 212 GOSPODARKA WODNA 7/2018 RÓŻNE Fot. 5. Tablica w ogrodzie klasztoru oo. Bernardynów ... więcej»

KRONIKA
XLVI Szkoła "Współczesne zagadnienia hydrologii" Jabłonna, 13-18 maja 2018 r. Po raz 46., w Domu Zjazdów i Konferencji PAN w Jabłonnie k. Warszawy odbyła się Szkoła "Współczesne zagadnienia hydrologii". Organizatorem corocznej Szkoły są Komitet Gospodarki Wodnej PAN oraz Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej - PIB. Szkołę przewidziano dla osób prowadzących zajęcia z hydrologii w szkołach wyższych oraz hydrologów zatrudnionych w instytutach badawczych i biurach projektów. Głównym celem corocznej Szkoły jest zapoznanie uczestników z najnowszymi osiągnięciami i kierunkami badań współczesnej hydrologii w aspekcie wprowadzania ich do programów nauczania i prac badawczych. Podczas Szkoły wygłoszono trzy wykłady z zakresu hydrauliki koryt otwartych, zastosowania metod GIS w procesach hydrologii lodowcowej oraz zmian klimatycznych. Dowygłoszenia wykładów zostali zaproszeni profesorowie reprezentujący różne ośrodki naukowe: prof. Jerzy Sawick... więcej»

Wpływ zbiornika Nielisz na wyrównywanie przepływów niskich Wieprza (Krzysztof Raczyński)
L ubelszczyzna należy do obszarów o najmniejszych zasobach wód powierzchniowych w Polsce. Wskaźnik dostępności wody dla regionu wynosi 1300 m3/mieszkańca/rok przy średniej krajowej 1600 i średniej europejskiej 4650 [Gutry-Korycka i in. 2014]. Dodatkowo jest to obszar o największym stopniu zagrożenia wystąpieniem suszy [Kępińska-Kasprzak 2014], a typowo rolniczy charakter województwa przyczynia się do powstawania dużych strat w okresach posuch. Braki wód powierzchniowych są widoczne zwłaszcza w jego południowej części, gdzie sieć rzeczna jest bardzo rzadka, a w dolinach występują tylko małe, pojedyncze zbiorniki retencyjne i zespoły stawów hodowlanych, wzmacniające naturalną rezerwę wodną. MATERIAŁ I OBSZAR BADAWCZY Sztuczne zbiorniki retencyjne w Polsce są lokalizowane głównie w obszarach narażonych na powodzie, a te, zabezpieczające przed suszą, należą do mniejszości [Jankowski W., Wita A. 2009]. Jednym z takich zbiorników, obiektów małej retencji, jest oddany do użytku 31.12.2008 r. zbiornik retencyjny w Nieliszu, położony w dorzeczu górnego Wieprza, w centralnej części Wyżyny Lubelskiej (rys. 1). Jego głównym zadaniem jest wyrównywanie przepływów w okresie posuch oraz zapewnienie przepływu nienaruszalnego poniżej zapory [Pichla A., Jakimiuk S. 2011]. Prace projektowe nad zbiornikiem rozpoczęto jeszcze w 1992 r., a prace wykonawcze w sierpniu 1994 r. Pomimo wielu trudności realizacyjnych zbiornik Nielisz stanowi jedną z najtańszych i najszybciej zrealizowanych tego typu inwestycji w Polsce. Jego parametry zestawiono w tabeli. Podstawowe parametry zbiornika Nielisz [Bortkiewicz A. 2009] Wielkość Jednostka Zbiornik główny w Nieliszu Normalny poziom piętrzenia NPP 196,5 m n.p.m. Nadzwyczajny poziom piętrzenia 198,5 m n.p.m. Powierzchnia zbiornika przy N... więcej»

2018-6

zeszyt-5536-gospodarka-wodna-2018-6.html

 
W numerze m.in.:
Koszty oraz perspektywy zaopatrzenia gospodarki w wodę w Polsce (AGNIESZKA THIER)
NAKŁADY GOSPODARCZE NA ZAOPATRZENIE W WODĘ Polska, mimo stosunkowo ubogich zasobów wodnych i przejawów stepowienia Kujaw i Wielkopolski oraz okresowego i ostatnio bardziej gwałtownego występowania suszy, a także powodzi, należy do krajów o stosunkowo dobrej infrastrukturze i organizacji zaopatrzenia gospodarki i ludności w wodę. Istnieją już odpowiednie regulacje w tej dziedzinie. Otóż prawo wodne zabrania utrudnień w dostępie do rzek i jezior, natomiast ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz rozporządzenie ministra zdrowia w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi określają wymogi jakościowe dostarczanej wody pitnej. Przepisy te wdrażają postanowienia unijnej dyrektywy w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia [1]. Omawiane kwestie znajdują rozwinięcie w różnych dokumentach oficjalnych. Na przykład "Diagnoza stanu gospodarki wodnej" stanowi załącznik do dokumentu "Polityka wodna państwa do 2030 roku", przygotowanego w 2010 r. w Ministerstwie Środowiska. Diagnoza ocenia m.in. stan zasobów, potrzeby wodne, wodochłonność produkcji i usług, zagrożenia i zabezpieczenia przed powodzią oraz suszą. W skali kraju nakłady na środki trwałe - czyli nakłady inwestycyjne - w gospodarce wodnej w latach 2000-2005 kształtowały się na poziomie 1,65-1,72 mld zł, w latach 2010-2013 w wysokości 2,8-3,6 mld zł rocznie w cenach stałych, co stanowiło 1,2-1,5% nakładów inwestycyjnych ogółem w gospodarce narodowej oraz 0,17-0,25% PKB. Nakłady te są przeznaczane głównie na budowę ujęć i doprowadzenia wody (40-50%), zbiorniki i stopnie wodne (12,3-23,5%) oraz obwałowania przeciwpowodziowe i stacje pomp (11-23%), a następnie stacje uzdatniania wody oraz regulacje rzek i potoków. Jeszcze większe nakłady inwestycyjne przeznacza się na gospodarkę ściekową i ochronę wód, co GUS zalicza do nakładów na ochronę środowiska naturalnego i ujmuje w odrębnych statystykach. W ostatni... więcej»

INFORMACJE - NOWOŚCI
Raport WWF o Bałtyckim Planie Działań Z okazji tegorocznego Światowego Dnia Wody w kręgu zainteresowania znajduje się problem realizacji zadań zapisanych w Bałtyckim Planie Działań Komisji Helsińskiej (BPD), mających na celu osiągnięcie dobrego stanu wód Morza Bałtyckiego do 2021 r. Bałtyk, mimo swych niewielkich rozmiarów, ma ogromne znaczenie dla ludności, bezpieczeństwa, żeglugi, rozwoju gospodarczego oraz unikatowego środowiska morskiego. Cenne środowisko morza jest silnie zdegradowane poprzez eutrofizację, przełowienie i negatywne skutki innych działań człowieka. Z tego powodu w listopadzie 2007 r. państwa - strony Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego (Konwencji Helsińskiej) przyjęły Bałtycki Plan Działań, stawiając sobie za cel osiągnięcie "zdrowego stanu Morza Bałtyckiego, z różnorodnymi komponentami biologicznymi funkcjonującymi w równowadze, świadczącymi o dobrym stanie ekologicznym i wspierającymi realizację wielu zrównoważonych działań gospoda... więcej»

WEX GLOBAL SUMMIT Międzynarodowy sukces Jarocina - sukcesem Polski (Marek Gromiec)
The Oitavos, Cascals k. Lizbony (Portugalia) 12-14 marca, 2018 r. W Portugalii, w okolicach Lizbony, odbył się Światowy Szczyt na temat "Strategii Gospodarki Cyrkulacyjnej dla Wody i Energii" zorganizowany z okazji rocznicy dziesięciu światowych konferencji WEX GLOBAL - Water and Energy Exchange. Szczyt zgromadził przedstawicieli z ponad 40 państw oraz reprezentantów kilkudziesięciu firm o zasięgu globalnym. Imprezę otworzył Jim Southworth - przewodniczący Światowego Szczytu, a następnie wystąpił Joao Nuno Mende... więcej»

HYDROPREZENTACJE XXI - bądźmy przygotowani na kryzysy!
Forum dyskusyjne nad aktualnymi zagadnieniami gospodarki wodno-ściekowej, prelekcje ekspertów, naukowców i przedstawicieli branży oraz kompleksowe informacje w wymiarze technicznym, ekonomicznym, społecznym i prawnym. Właśnie tym charakteryzuje się ogólnopolskie sympozjum naukowo-techniczne HYDROPREZENTACJE, które od lat uważane jest za jedną z najważniejszych konferencji wodociągowych w kraju. Tegoroczne HYDROPREZENTACJE po raz kolejny stały się platformą dyskusji na temat zagadnień związanych z branżą.Sympozjum HYDROPREZENTACJE to cykliczna konferencja branży wodociągowej, która odbywa się niezmiennie od 1998 r. Adresowana jest do projektantów, wykonawców, eksploratorów i decydentów zajmujących się właśnie tą problematyką. Tegorocznym tematem przewodnim HYDROPREZENTACJI było "Zarządzanie kryzysowe w branży wodociągowej". Sympozjum w nowej odsłonie pozwoliło przybliżyć wszystkim ucze... więcej»

Wspomnienie pośmiertne Jacek Koć 1963-2018 (Marek Gromiec)
26 marca 2018 r. zmarł, po ciężkiej chorobie, mgr inż. Jacek Koć, wybitny specjalista w zakresie gospodarki wodno-ściekowej. Był entuzjastą branży wodno-ściekowej, co prawdopodobnie przejął w genach po ojcu, wieloletnim prezesie Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (MPWiK) Sp. z o.o. w Mińsku Mazowieckim. Dlatego, w 1991 r., ukończył Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego (Wydział Inżynierii Środowiska) w Warszawie, a następnie, w 1996 r., Studium Podyplomowe Uzdatnianie Wody i Oczysz... więcej»

2018-5

zeszyt-5514-gospodarka-wodna-2018-5.html

 
W numerze m.in.:
Charakterystyka wieloletniej zmienności opadów na obszarach najbardziej narażonych na zjawiska ekstremalne Część II - Obszar górnej i środkowej Odry (BERNARD TWARÓG)
A rtykuł jest drugą częścią analiz regionalnych, jakie wykonano dla wybranych obszarów zlewni Wisły oraz Odry. W pierwszej części przeprowadzono analizę wieloletniej zmienności opadów na obszarze górnej Wisły. Ta praca prezentuje wyniki analiz w obszarze zmienności zjawiska opadów charakteryzowane wielkościami średnimi miesięcznymi dla zlewni górnej i środkowej Odry z okresu ponad 100 lat. Dorzecze Odry obejmuje 118 861 km2 (Ausschuss, 1896). W pierwszej systematycznej rozprawie dotyczącej Odry (Ausschuss, 1896) wydzielono: Źródła Odry, Górną Odrę, Środkową Odrę i Dolną Odrę. Górną Odrę definiuje się jako odcinek pomiędzy Olzą aż do ujścia Widawy, przy ujściu Nysy Kłodzkiej. Górna Odra dzieli się na bieg dolny i górny. Środkowa Odra obejmuje odcinek od ujścia Widawy po ujście Warty. Najnowsze opracowania MKOO (IKSO, 1999) obszar górnej Odry określają jako odcinek od źródła aż do ujścia Nysy Kłodzkiej, natomiast obszarem środkowym Odry jest cały odcinek od Nysy Kłodzkiej po ujście Warty. Dorzecze Odry górnej i środkowej zajmuje powierzchnię 53 536 km2 (Dubicki et al., 1999), wg systemu MPHP 53 467 km2. W największej części dorzecza notuje się opady pomiędzy 500 i 600 mm, na grzbietach górskich średnie opady wynoszą od 1000 do 1300 mm. Najbardziej obfity w opady jest lipiec, najmniej opadów jest w lutym. SZACOWANIE ZASOBÓW WODNYCH POD KĄTEM REGIONALNEGO PLANOWANIA Praca jest odpowiedzią na zapotrzebowanie w obszarze wiedzy o charakterystykach długotrwałych ciągów opadowych sum i średnich miesięcznych na obszarach najbardziej narażonych na zjawiska ekstremalne. Niezbędność analiz potwierdzają również dokumenty opracowywane w ramach Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu. Podkreślają konieczność dostosowania się do już zachodzących zmian klimatu poprzez przygotowanie regionalnych i lokalnych analiz zmian klimatu, stwarzających podłoże do opracowywanych scenariuszy kompensacji wpływu z... więcej»

Analiza gospodarki wodnej w przedsiębiorstwie produkcyjnym działającym w branży kosmetycznej (MACIEJ KULIŃSKI, HALINA PODSIADŁO)
W oda jest głównym składnikiem większości kosmetyków produkowanych przez firmy kosmetyczne. Woda, która jest dodawana do produktów, musi spełniać wysokie wymogi dotyczące jakości, czystości chemicznej, jak również i bezpieczeństwa mikrobiologicznego. Stanowi rozpuszczalnik, w którym zawieszone są aktywne składniki kosmetyków, sama natomiast nie prowadzi do nawilżenia skóry. Celem niniejszej pracy było pokazanie, jak łączyć szczytne idee ochrony cennych zasobów środowiska naturalnego z działalnością produkcyjną. Za przykład wzięto zakład produkcyjny działający na globalnym rynku. W artykule przytoczono ograniczenia prawne dotyczące korzystania z zasobów naturalnych oraz wizję firmy w tym obszarze. Przykłady wskazują, jak można radzić sobie w codziennej działalności z tymi zagadnieniami, a w dalszej konsekwencji przekuwać ten wysiłek na przewagę konkurencyjną. PODSTAWY PRAWNE REGULUJĄCE UŻYWANIE WODY W rozpatrywanym zakładzie produkcyjnym istnieją trzy różne źródła, z których pozyskiwana jest woda. Są to: - studnie artezyjskie; - wodociąg; - staw zlokalizowany na terenie zakładu. Aby móc pobierać wodę ze studni, należy wystąpić do miejscowego urzędu o stosowne zezwolenie zwane pozwoleniem wodnoprawnym, udzielanym na czas określony przy zachowaniu warunków, zawartych w stosownych ustawach [1-4]. W wypadku stwierdzenia awarii urządzenia służącego do pomiaru ilości pobieranej wody należy: - bezzwłocznie, jednak nie później niż w ciągu dwóch tygodni od daty stwierdzenia awarii, dokonać wymiany urządzenia na sprawne, - odnotować datę wystąpienia awarii oraz czas jej trwania. Woda z ujęcia miejskiego zapewnia zakładowi pokrycie potrzeb socjalno-bytowych. Zasila krany, toalety, prysznice znajdujące się na terenie zakładu. Pobór z sieci wodociągowej jest możliwy na podstawie umowy pomiędzy zakładem a przedsiębiorstwem wodociągowym. Po każdym etapie produkcji woda oraz ścieki są kierowane do ścieków komunalnych, od... więcej»

Zastosowanie wzoru Colebrooka do obliczeń przepływów w sieci rzecznej o strukturze pierścieniowej (JACEK KURNATOWSKI)
ZARYS HISTORII WZORU COLEBROOKA Wzór Colebrooka, zwany również wzorem albo równaniem Colebrooka-White’a, należy niewątpliwie do panteonu najsłynniejszych wzorów hydraulicznych, takich jak wzory: Chézy’ego, Manninga czy też równanie Bernoulliego. Od momentu opublikowania wzór ten niezmiennie przyciąga uwagę naukowców i inżynierów zarówno swoją uniwersalnością, jak i postacią matematyczną, która sprawia niekiedy kłopoty w zastosowaniach praktycznych. Warto więc, chociażby z okazji zbliżającej się osiemdziesiątej rocznicy jego powstania, poświęcić mu nieco uwagi. Tak jak większość istotnych osiągnięć naukowych wzór Colebrooka nie powstał w "próżni badawczej" zgodnie z eurypidesowskim "deus ex machina". Jego opracowanie poprzedziły m.in. prace Henry Darcy’ego, Juliusa Weisbacha, Osborne Reynoldsa, Johna Fanninga (trochę chyba zapomnianego przez współczesne podręczniki akademickie z zakresu hydrauliki) i Ludwiga Prandtla, który sformułował teorię warstwy przyściennej i logarytmicznego rozkładu prędkości, a przede wszystkim Johanna Nikuradsego oraz Theodora von Kármána i Paula Blasiusa. Dość powszechnym zjawiskiem jest utożsamianie momentu "narodzin" wzoru Colebrooka z datą opublikowania w 1937 r. pracy [7]. Jest to pogląd błędny; w ramach tej publikacji Cyril Frank Colebrook i Cedric Masey White udowodnili jedynie konieczność uzupełnienia teorii Nikuradsego, uwzględniającej istnienie tylko dwóch reżimów ruchu - "gładkiego" i "szorstkiego", o reżim przejściowy (transitional). Colebrook opublikował samodzielnie swój wzór dwa lata później [6], ale w swojej pracy oddał należne honory swojemu współpracownikowi (i profesorowi) White’owi. Wzór Colebrooka w swojej oryginalnej postaci odnosił się do przepływu wody w kołowych przewodach zamkniętych i pozwalał na obliczenie współczynnika liniowych oporów λ będącego czynnikiem determinującym straty wysokości energii, które określa wzór Darcy&#82... więcej»

PRZEŁOŻENIE ODRY W RAMACH BUDOWY STOPNIA WODNEGO MALCZYCE
W kwietniu tego roku na budowie stopnia wodnego Malczyce na Odrze osiągnięto kluczowy etap realizacji tej inwestycji - przełożenie rzeki na dotychczas wybudowane obiekty stopnia. W efekcie uzyskano możliwość dokończenia budowy przelewu stałego oraz wykonania pozostałych obiektów z nim związanych zlokalizowanych w dotychczasowym korycie Odry. Proces przegrodzenia zaprojektowano bardzo starannie - wszystkie jego etapy szczegółowo zaplanowano i ujęto w odrębnym projekcie wykonawczym. Projektant założył pięć głównych etapów realizacji:  Zakończenie wszystkich niezbędnych robót w istniejącym dole budowlanym (fot. 1). Likwidacja (rozbiórka) istniejących gródz budowlanych jazu klapowego, śluzy, elektrowni i pozostałych elementów stopnia.  Budowa przelewu stałego na brzegu prawym i lewym oraz rozpoczęcie wykonywania tymczasowej grodzy budowlanej poniżej przelewu stałego w postaci wpędzenia pali skrzynkowych i ubezpieczenia dna geoworkami.  Dalsze wykonywanie tymczasowej grodzy budowlanej obejmującej przetamowanie rzeki od brzegu lewego w kierunku brzegu prawego z pozostawieniem odcinka o długości 15 m.  Kontynuacja wykonywania tymczasowej grodzy budowlanej (kamiennej) - domknięcie pozostałego odcinka 15 m (rys. 1).  Wbicie ścianki szczelnej w bezpośrednim sąsiedztwie wykonanej grodzy i ostateczne ukształtowanie tymczasowej grodzy kamiennej. Dalsze szczegóły technologiczne i organiza... więcej»

Wartość wody w przemyśle (KRYSTYNA ARASZKIEWICZ)
P rognozy gospodarcze Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju przewidują, że w skali globalnej zapotrzebowanie na wodę do 2050 r. wzrośnie o 55% w porównaniu do 2000 r. W sferze produkcji przemysłowej prognozuje się ten przyrost na poziomie 400% w odniesieniu do poziomu zapotrzebowania z 2000 r., natomiast zapotrzebowanie wody do produkcji energii ma wzrosnąć o 140% [Leflaive 2012]. W ostatnich stuleciach intensywny rozwój cywilizacji zorientowanej na ekonomiczny zysk, osiągany poprzez ekspansję gospodarczą i quasi-rozwój oraz szybki wzrost demograficzny, spowodował znaczne zakłócenia dwóch najważniejszych dla funkcjonowania ekosystemu Ziemi procesy - przepływ energii i obieg wody. To spowodowało istotne pogorszenie warunków wodnych we wszystkich skalach przestrzennych [Kędziora i in. 2014]. Nadmierna konsumpcja, wzrost potrzeb przemysłu oraz zmiany klimatyczne to główne przyczyny narastania deficytów wody, zagrożenia ekstremami wodnymi, czyli suszami i powodziami (szczególnie typu opadowego), które mogą powodować znaczące problemy społeczne i gospodarcze również w Polsce [Kirejczyk E. i in. 2013]. W znacznej części obszaru kraju już teraz wskazuje się poważne zagrożenia dla ekosystemów, spowodowane obniżeniem zasobów wód powierzchniowych. Obszary zagrożone deficytem ilościowym zasobów tych wód na początku lat 90. były bardzo duże, także z powodu nieracjonalnego gospodarowania wodą w regionach [Gutry- -Korycka i in. 2014]. Skutki ekonomiczne deficytów wody to przede wszystkim zakłócenia dostaw wody dla ludności, straty w produkcji rolnej, leśnej i zwierzęcej oraz w rybołówstwie, wyższe koszty produkcji żywności, kłopoty z zaopatrzeniem w wodę w przemyśle energetycznym oraz w procesach technologicznych innych gałęzi przemysłowych, niższa produkcja energii w elektrowniach wodnych, straty w dochodach z turystyki i transportu wodnego [Kędziora i in. 2014]. Z perspektywy przedsiębiorstwa wdrażanie rozwiąza... więcej»

2018-4

zeszyt-5481-gospodarka-wodna-2018-4.html

 
W numerze m.in.:
Debata ekspercka - "Wczujmy się w klimat - adaptacja w mieście"
Wczujmy się w klimat - adaptacja w mieście" pod takim hasłem odbyła się debata ekspercka zorganizowana w ramach projektu Ministerstwa Środowiska "Opracowanie planów adaptacji do zmian klimatu w miastach powyżej 100 tys. mieszkańców". W spotkaniu, które odbyło się 21 lutego w Łodzi, wziął udział Paweł Sałek, wiceminister środowiska, pełnomocnik rządu ds. polityki klimatycznej. Dyskusja koncentrowała się na roli samorządów, przedsiębiorców i społeczeństwa w kreowaniu miasta przygotowanego na konsekwencje zmian klimatu, a także na rozwiązaniach, dzięki którym miasta mogą lepiej przystosować się do zagrożeń klimatycznych występujących obecnie i spodziewanych w przyszłości. - Projekt ten jest niezwykle istotny dla ośrodków miejskich ze względu na konieczność poprawy bezpieczeństwa i jakości życia ich mieszkańców. Dzięki niemu miasta będą w mniejszym stopniu narażone na wpływ zmian klimatycznych - powiedział wiceminister Paweł Sałek. Eksperci podkreślali, że adaptacja służy poprawie jakości życia w mieście, której coraz ważniejszym elementem jest stan środowiska. Działania adaptacyjne, podejmowane w miastach, wymagają z jednej strony silnego wsparcia organizacyjnego i prawn... więcej»

FAKTY (Ewa Skupińska)
IV Forum Ochrony Środowiska Warszawa, 5-6 marca 2018 r. W warszawskim hotelu Sheraton odbyło się kolejne, IV Forum Ochrony Środowiska, organizowane przez Izbę Gospodarczą Wodociągi Polskie. Tematem przewodnim była gospodarka wodna a zmiany klimatu i odpowiedź na pytanie czy branża jest na nie gotowa. Obrady otworzyła Dorota Jakuta, prezes tej Izby, akcentując fakt, że zmiany klimatu mogą mieć olbrzymi wpływ na gospodarkę wodną - w związku z podwyższeniem temperatur o 4 stopnie czekają nas upalne lata i długotrwałe susze, a także nagłe i silne zjawiska meteorologiczne: wichury i trąby powietrzne; zmiany klimatu to zagrożenie dla zasobów wodnych, mogące prowadzić do pogorszenia jakości wody. W imieniu prezydenta Andrzeja Dudy głos zabrał Zdzisław Sokal, doradca prezydenta, odczytując list prezydenta skierowany do uczestników Forum. - Co w wodzie chlupie - dr inż. Małgorzata Bogucka-Szymalska, wicedyrektor Departamentu Gospodarki Wodnej i Żeglugi Śródlądowej w Ministerstwie Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, - Aksjologia ustawy Prawo wodne. W poszukiwaniu woli prawodawcy - prof. Bartosz Rakoczy, - Wody opadowe i roztopowe w ujęciu nowego prawa wodnego - prof. Krystian M. Ziemski z Uniwersytetu Adama Mickiewicza, - Oceny wodnoprawne a decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach - dr Sergiusz Urban z WKB Wierciński, Kwieciński, Baehr Sp.k. Drugiego dnia dyskutowano o nowelizacji ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków oraz o rozporządzeniu taryfowym. Więcej informacji na temat IV Forum Ochrony Środowiska można znaleźć na stronie internetowej Izby Gospodarczej Wodociągi Polskie. Posiedzenie Zarządu Głównego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych Warszawa, 6 marca 2018 r. W siedzibie ... więcej»

Ubóstwo wodne w perspektywie genderowej (GRZEGORZ LIBOR)
K oncepcja ubóstwa wodnego jest stosunkowo nowa w naukach społecznych. W swych założeniach przypomina inną koncepcję, ubóstwa energetycznego. Mają one nie tylko zbliżoną etymologię, ale również łączą je kwestie metodologiczne. Zasadniczo wyróżnia się dwa podejścia do pomiaru ubóstwa wodnego - obiektywne, a także subiektywne. Podejście obiektywne opiera się na założeniu o zbyt wysokim udziale wydatków na wodę i ścieki w całkowitym dochodzie gospodarstwa domowego. Podejście subiektywne, natomiast, bazuje na odczuciach członków gospodarstw domowych dotyczących jakości dostarczanej im wody i kwestii odprowadzania ścieków. W pierwszym do wyboru mamy zasadniczo trzy możliwości: wykorzystanie 3% progu wydatkowego, wykorzystanie 3% progu wydatkowego w połączeniu ze skalą dochodową (rozwiązanie to pozwala zidentyfikować te gospodarstwa domowe, które na wydatki na wodę i ścieki przeznaczają więcej niż 3% swoich dochodów, ponieważ ich sytuacja materialna pozwala im na to) lub też posłużenie się wskaźnikiem Low Income/High Costs wykorzystywanym również w badaniach nad ubóstwem energetycznym (gospodarstwo domowe zmaga się z problemem ubóstwa wodnego, gdy jego wydatki wodno-kanalizacyjne przekraczają 60% mediany wydatków dla całej populacji). Powyższe sposoby pomiaru ubóstwa wodnego wykorzystywane są głównie w krajach rozwiniętych, w których odsetek gospodarstw domowych bez dostępu do wody jest zdecydowanie niższy aniżeli w krajach rozwijających się. W tych drugich o wiele lepszym rozwiązaniem wydaje się być zastosowanie Water Poverty Index. Przegląd literatury na ten temat jasno wskazuje na wciąż toczoną dyskusję co do kształtu i elementów, jakie indeks ten powinien uwzględniać, tak aby mógł znaleźć powszechne zastosowanie [Komnenic, Ahlers, Zaag, 2009]. Uczynienie Water Poverty Index w pełni uniwersalnym narzędziem wymaga przede wszystkim woli politycznej, o którą trudno zwłaszcza tam, gdzie problem dostępu do wody i j... więcej»

Przyczyny zmian poziomu wód gruntowych na wybranych torfowiskach Słowińskiego Parku Narodowego (IZABELA CHLOST, ROMAN CIEŚLIŃSKI)
S zczególne zadanie w systemie krążenia, a zwłaszcza retencji wody, na terenie SPN mają hydrogeniczne ekosystemy lądowe, które zajmują ponad 25% jego powierzchni. Tworzą je m.in. torfowiska, których geneza nawiązuje do przemian klimatyczno- roślinnych w okresie holocenu [Tobolski 1989, Tobolski i współaut. 1997]. Ekosystemy mokradłowe, stanowiące formy przejściowe między środowiskiem wodnym a lądowym [Brinson 1993], reprezentują na terenie SPN typ torfowisk atlantyckich. Cechują się zaawansowanym stopniem degradacji, wyrażonym zaawansowanym murszeniem i mineralizacją masy torfowej, skutkujących osiadaniem całego złoża. Obserwowany proces jest rezultatem trwających ponad 200 lat intensywnych prac odwadniających, chociaż na terenie Europy zainteresowanie gospodarcze mokradłami przypada już na okres średniowiecza [Charman 2002]. Motywem prowadzonych regulacji i drenażu było przystosowanie stosunków wodnych do potrzeb rolnictwa i eksploatacji torfu. Prowadzone prace stały się czynnikiem sprawczym zmniejszenia zasobów wodnych w skali lokalnej, regionalnej i globalnej [Rijsberman 2006, Dembek i współaut. 2004]. Pietrucień (1993) oszacował ubytek masy wody z torfowisk Polski w wyniku melioracji na ok. 160 mln m³. Presja człowieka na obszary mokradłowe w SPN spowodowała, że pomimo zachowania znacznych powierzchni kompleksów torfowiskowych proces tworzenia torfu nie zachodzi na żadnym z nich. Współcześnie ich istnienie i funkcjonowanie jest ściśle uzależnione od wahań poziomu wód gruntowych. Dlatego też celem pracy jest ustalenie stanu faktycznego zmian poziomu wód gruntowych w wybranych torfowiskach parku oraz wskazanie tych uwarunkowań geograficznych, które współdecydują o ich amplitudzie. Szczególną uwagę zwrócono na wpływ zastosowanych zabiegów ochronnych na stan retencji obiektów. MATERIAŁ I METODY Główne prace polegały na wykonaniu patrolowych zdjęć hydrograficznych w celu rejestracji zmian antropogeniczny... więcej»

Charakterystyka wieloletniej zmienności opadów na obszarach najbardziej narażonych na zjawiska ekstremalne Część I – Obszar górnej Wisły (BERNARD TWARÓG)
A ktualność charakterystyk czasowych i przestrzennych opadów atmosferycznych, pomimo wielu prac, jakie zostały napisane, oraz wykonanych analiz [Kożuchowski 1984, 1996; 2004; Obrębska-Starklowa 1991; Dynowska, Maciejewski 1991; Niedźwiedź i Czekierda 1997; Niedźwiedź i Twardosz 2004, Degirmendžić i in. 2004; Kirschenstein, Baranowski 2005; Mager i in. 2009; Zawora, Ziernicka 2003; Ziernicka- Wojtaszek 2006; Żmudzka 2002; 2009, Twardosz i Walanus 2009, Cebulska i in. 2013], szczególnie w ostatnich dekadach rośnie w związku z dokumentowaniem tez wpływu działalności człowieka na regionalne czynniki klimatyczne. Możliwości obliczeniowe oraz kompleksowe analizy wykonywane na długich seriach pomiarowych wzbudzają zainteresowanie również na skutek poszukiwania uzasadnienia tez polaryzacji zjawisk ekstremalnych. Ponowny wzrost zainteresowania czynnikami klimatycznymi, w tym opadami atmosferycznymi, jest spowodowany również kumulacjami zniszczeń powodziowych oraz okresów suszy hydrologicznej. Badania zmian ilości opadów atmosferycznych [Niedźwiedź 1991, 1998, 2009, 2011, Twardosz 2004, 2011, 2013; Zawora, Ziernicka 2003; Żmudzka 2002, 2009; Mager i in. 2009], w zależności od obserwowanego okresu, wykazują zmiany tendencji statystycznych i pozwalają ocenić postać kierunków tych zachodzących zmian. Wyniki oceny pluwialnego charakteru opadów w postaci zmniejszenia udziału sum opadów letnich wskazują na zmniejszanie się wpływu kontynentalnego [Degirmendžića i in. 2004], [Cebulska i Twardosz 2007], z kolei analizy trendów [Kożuchowski 1996; Twardosz 1997, Ziernicka-Wojtaszek 2006] wykazują wzrost zmienności opadów. SZACOWANIE ZASOBÓW WODNYCH POD KĄTEM REGIONALNEGO PLANOWANIA Opady odgrywają ważną rolę w globalnym obiegu energii i wody. Dokładna wiedza wielkości opadów docierających do powierzchni ziemi jest szczególnie ważna dla oceny ilości świeżej wody i zarządzania związanego z zaspokojeniem potrzeb użytkowników. Wie... więcej»

2018-3

zeszyt-5451-gospodarka-wodna-2018-3.html

 
W numerze m.in.:
Chiny Projekt największej elektrowni wodnej na świecie (ŁUKASZ CHUDY)
Chiny planują wybudowanie największej na świecie elektrowni wodnej w rejonie największego i najgłębszego na świecie kanionu rzeki Yarlung Zangpo, czyli Brahmaputry. Projekt, opracowany w dwóch wariantach, przewiduje wybudowanie ... więcej»

Porównanie wybranych metod wyznaczania współczynnika spływu powierzchniowego stosowanych w Polsce i Europie na przykładzie urozmaiconej struktury Poznania (KAMIL JAWGIEL)
S pływ powierzchniowy jest jednym z procesów obiegu wody w przyrodzie. Tworzy się w wyniku opadów deszczu lub intensywnego tajania pokrywy śnieżnej, gdy zostaje utworzona warstwa opadu efektywnego. Jest on bezpośrednią przyczyną występowania szybkich zjawisk o charakterze powodziowym, podtopień i spiętrzeń wód. Sprzyja mu zwiększenie ilości powierzchni uszczelnionych, co niejednokrotnie jest wynikiem nieracjonalnej gospodarki przestrzennej, a także rosnąca intensywność i częstotliwość ekstremalnych opadów [Graf 2014, Jawgiel 2016]. Szczególnie w skomplikowanych miejskich systemach krążenia wód wskazuje się na wielokierunkowość i wieloaspektowość jego kształtowania, szczególnie szacowania i estymacji opadu, odpływu czy wyznaczania obszarów czynnych jako obszarów źródłowych dla spływu powierzchniowego [Nowicka i Soczyńska 1991, Weng 2001, Gutry-Korycka 2003, Szymczak, Szelenbaum 2003, Graf 2012]. Parametrem określającym w miarodajny i porównywalny sposób wielkość spływu jest współczynnik spływu powierzchniowego (&#936;), czyli stosunek opadu całkowitego do ilości wody, która spływa po powierzchni terenu. Opisuje się go wzorem: gdzie: &#1137; - współczynnik spływu, Qspł - wielkość spływu z danej powierzchni [dm3/s], Qopad - wielkość opadu na daną powierzchnię [dm3/s]. = <1 opad spł Q Q  Zależy on przede wszystkim od rodzaju pokrycia powierzchni zlewni, rodzaju zabudowy terenu zlewni, nachylenia dachów budynków, czasu trwania i częstotliwości występowania opadu, natężenia deszczu, spadku terenu zlewni, budowy geologicznej wierzchnich warstw gruntu, początkowego stanu wilgotności powierzchni terenu i ciepłoty powierzchni terenu [Edel 2006; Królikowski i Królikowska 2009]. Tylko niektóre z tych czynników uwzględnia się przy określaniu współczynnika spływu ze względu na marginalne znaczenie pozostałych z nich w jego kształtowaniu. Istnieje wiele metod określania współczynnika spływu za pomocą wzorów, tablic, ... więcej»

Rozkład stężenia zanieczyszczeń azotu ogólnego i fosforu ogólnego w profilu poprzecznym rzeki Słupi (PAWEŁ WILK, PAULINA ORLIŃSKA-WOŹNIAK, ADAM GRABARCZYK, JOANNA GĘBALA)
R zeki, jako jeden z głównych odbiorników zrzutów zanieczyszczeń do środowiska, są od dawna pod szczególnym nadzorem służb odpowiedzialnych za monitoring zanieczyszczeń i kontrolę stanu ich czystości. Podstawową jednostką takiej kontroli stanu zanieczyszczenia wód powierzchniowych jest wyznaczony profil poprzeczny (monitoringowy), czyli płaszczyzna przecięcia koryta rzeki prostopadła do jej nurtu w miejscu o znanej geometrii i ilości przepływającej wody [32]. Odpowiednio duża liczba wyznaczonych profili poprzecznych tworzy sieć, w której poszczególne profile pełnią funkcję kontrolną i w których istnieje możliwość analizy procesów zachodzących na wybranych odcinkach rzeki. Tym samym umożliwiają one uzyskanie wielu istotnych informacji dotyczących stanu środowiska wodnego i od wody zależnego w wybranej zlewni. W każdym wyznaczonym na rzece profilu monitoringowym występuje określone chwilowe stężenie zanieczyszczeń, na które wpływ mają zarówno punktowe, jak i obszarowe źródła zanieczyszczeń naturalnych oraz antropogenicznych zlokalizowane powyżej. Należy tu zaznaczyć, że stężenia te charakteryzują się zarówno zmiennością czasową, jak i przestrzenną na powierzchni przekroju poprzecznego rzeki [27]. W tym wypadku, w zakresie warunków, jakim powinny odpowiadać zanieczyszczenia wprowadzone do rzek oraz w zakresie klas czystości wód, założenie o całkowicie wyrównanych stężeniach w przekrojach poprzecznych rzeki jest niewystarczające, gdyż ignoruje się wtedy m.in. rozkład stężeń w strefach mieszania. Zasięg strefy mieszania od miejsca dopływu zanieczyszczeń do miejsca całkowitego ich wymieszania z wodą odbiornika może wynosić od kilkunastu do kilkuset metrów szerokości rzeki [17, 29, 30]. Wiedza na temat rozkładu stężeń zanieczyszczeń w profilu poprzecznym jest więc kluczowa m.in. podczas planowania miejsca poboru prób do badań w celu oceny faktycznego stanu środowiska wodnego na danym obszarze, zwłaszcza w sytuacji g... więcej»

Przebieg procesu sedymentacji w czaszy zbiornika włocławskiego w latach 1970&#8211;2015 (JERZY MROZIŃSKI, JAKUB PAWULA)
S topień wodny Włocławek wybudowano w latach 1962-1970 jako jeden ze stopni projektowanej wówczas Kaskady Dolnej Wisły. Zlokalizowany jest w kilometrze 674,8 Wisły, powyżej Włocławka. W wyniku spiętrzenia wody do rzędnej 57,30 m n.p.m. powstał zbiornik wodny sięgający cofką powyżej Płocka. Prawa strona zbiornika jest ograniczona wysokim brzegiem, a lewa zaporą boczną długości 12,5 km. W środkowej części, na długości ok. 20 km, zbiornik jest oparty o naturalny brzeg, a w strefie cofkowej w dwustronnym obwałowaniu. Podstawowe parametry zbiornika: &#9633; długość 60 km; &#9633; szerokość średnia ok. 1,6 km; &#9633; szerokość maksymalna 3,0 km; &#9633; głębokość średnia 5,5 m; &#9633; głębokość maksymalna 15,0 m; &#9633; powierzchnia ok. 70,4 km2; &#9633; całkowita pojemność wyjściowa 387,2 mln m3; &#9633; grubość warstwy użytkowej 0,8 m; &#9633; pojemność warstwy użytkowej 52,7 mln m3. Z chwilą rozpoczęcia użytkowania stopnia i zbiornika Włocławek podjęto m.in. badania zamulania zbiornika poprzedzone założeniem bazy przekrojów i wykonaniem pomiaru wyjściowego. Prace - na zlecenie Instytutu Gospodarki Wodnej - prowadził w 1970 r. "Hydroprojekt" - Włocławek i Bydgoskie Przedsiębiorstwo Miernicze. W ramach tego projektu na długości 57 km zastabilizowano i przesondowano 81 przekrojów poprzecznych. W latach 1970-2015 w ramach badań oraz doraźnych potrzeb wynikających ze stanu czaszy zbiornika zrealizowano pomiary w przekrojach poprzecznych (tab. I). W obszarze zbiornika na określonych odcinkach wykonywano również przekroje zagęszczające (co 50 m), ale pomiary te były związane z robotami bagrowniczymi prowadzonymi w latach 1973-1986. METODYKA PRAC POMIAROWYCH W ciągu całego okresu prowadzenia badań metodyka pomiarów ulegała zasadniczym zmianom wynikającym z zastosowania nowego sprzętu sondażowego i nawigacyjnego. Pierwsze pomiary wykonywano z zastosowaniem echosondy Tabela I. Sondowania wykonane w czaszy zbiorni... więcej»

FAKTY (Ewa Skupińska)
Konferencja prasowa prezesa Przemysława Dacy Warszawa, 1 lutego 2018 r. Przemysław Daca, prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego WODY POLSKIE, zaprosił dziennikarzy na swoją pierwszą konferencję prasową. - Jestem prezesem od 17 stycznia. Gospodarka wodna była niedofinansowana, dysfunkcyjna; byliśmy zobligowani do wdrożenia dyrektyw unijnych - stąd konieczne było zreformowanie tego działu administracji. Zespolenie administracji rządowej i samorządowej to bardzo trudne zadanie, wymagające czasu. Minister właściwy ds. gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej przejął dział gospodarka wodna. Jest to bardzo dobra decyzja - wszystko będzie w jednych rękach - powiedział m.in. Przemysław Daca. Prezes przedstawił sytuację organizacyjną WÓD POLSKICH. W firmie pracuje ok. 5400 pracowników. Pracownicy RZGW i KZGW przeszli automatycznie do WÓD POLSKICH; bardziej skomplikowany jest proces przechodzenia pracowników samorządowych (ok. 2500 osób). Dyrektorzy RZGW prowadzą indywidualne rozmowy ze wszystkimi pracownikami. Zmieniła się struktura - powstały nowe RZGW (w Białymstoku, Bydgoszczy, Lublinie i Rzeszowie). Bilans jest taki, że w niektórych RZGW jest przerost zatrudnienia, w innych (nowych) jest za mało pracowników; część pracowników będzie obsługiwać kilka jednostek. WODY POLSKIE będą analizować zatrudnienie, prowadzić restrukturyzację. W wielu miejscach są problemy z majątkiem, budynkami - współpraca z samorządami jest dość trudna. Dla pracowników bardzo istotna jest kwestia wynagrodzeń, a płace są bardzo niskie. - Jesteśmy Państwowym Gospodarstwem Wodnym WODY POLSKIE z dużym potencjałem - chciałbym zadeklarować, że z biegiem czasu będziemy część środków przeznaczać na poprawę warunków płacowych pracowników. To będzie dla mnie priorytetem, ale też będzie wymagać czasu - stwierdził prezes. W części drugiej spotkania Mateusz... więcej»

2018-2

zeszyt-5412-gospodarka-wodna-2018-2.html

 
W numerze m.in.:
INFORMACJE - NOWOŚCI
Rejs po Wiśle z każdego miejsca na Ziemi Za pomocą technologii Google Street View każdy będzie mógł odbyć wirtualny rejs Wisłą na Mapach Google. By podziwiać piękno Królowej Polskich Rzek, wystarczy wejść na stronę rejswisla.wwf.pl. Przez 15 letnich dni 2017 r., zespół Fundacji WWF Polska sfotografował za pomocą specjalnego urządzenia Google Trekker blisko 300 km Wisły na jej pięciu wyjątkowych odcinkach. Przedsięwzięcie to jest ukoronowaniem Roku Rzeki Wisły 2017 i kolejnej edycji największej, ekologicznej akcji na świecie - Godzina dla Ziemi WWF; w minionym roku w Polsce była ona poświęcona właśnie Królowej Polskich Rzek. Google Street View stanowi bardzo popularną wśród internautów na całym świecie dodatkową funkcję Map Go... więcej»

Ocena przepustowości Wrocławskiego Węzła Wodnego przed i po modernizacji (ROBERT BANASIAK)
P o katastrofalnej powodzi w dorzeczu Odry w 1997 r. podjęto szeroko zakrojone działania, aby zwiększyć bezpieczeństwo powodziowe zwłaszcza w górnej i środkowej części dorzecza i doliny Odry, jako obszarów o wysokim ryzyku powodziowym. Opracowano strategie, plany i programy działań, przyjęto inwestycje, które już zostały zrealizowane lub są w trakcie realizacji. Wrocław, będąc dotkliwie doświadczony katastrofalną powodzią w 1997 r., stał się tutaj strategicznym obszarem chronionym. Modernizacja Wrocławskiego Węzła Wodnego (WWW) jest jedną z kluczowych części (Komponent B) kompleksowego Projektu Ochrony Przeciwpowodziowej Dorzecza Odry (POPDO). W zakresie technicznym na modernizację WWW złożyły się następujące działania: modernizacja obwałowań Odry (Komponent B1), modernizacja koryt i kanałów Odry (Komponent B2) oraz przebudowa kanału ulgi Odra-Widawa i przystosowanie doliny Widawy do przeprowadzania większej części wód powodziowych z Odry (Komponent B3) [11, 12]. W tym zakresie dokonano już modernizacji ponad 54,6 km wałów odrzańskich oraz wybudowano 5,685 km nowych wałów. Jeśli chodzi o komponent B2, inwestycje objęły następujące zadania: &#9633; modernizacja i udrożnienie Kanału Powodziowego wraz z międzywalem na odcinku od dolnego stanowiska jazu Bartoszowice do ujścia do Starej Odry, w tym zwiększenie przepustowości mostów Chrobrego i Jagiellońskiego; &#9633; udrożnienie starej Odry od dolnego stanowiska jazu Psie Pole do mostów kolejowych Poznańskich (w tym zwiększenie przepustowości mostów i rozbudowa jazu Różanka); &#9633; przystosowanie Kanału Miejskiego do przepuszczania wód powodziowych; &#9633; modernizacja jazu Wrocław I; &#9633; modernizacja bulwarów Odry Śródmiejskiej; &#9633; przebudowa koryta Odry na odcinku od mostów kolejowych Poznańskich do ujścia Widawy; &#9633; przystosowanie śluz stopnia Rędzin do przeprowadzania wielkich wód. W ramach Komponentu (B3) na kanale łączącym Odrę z Widawą... więcej»

Wspomnienie pośmiertne Jan Kulczyk 1944-2017 (Jan Winter)
3 stycznia 2018 r. na wrocławskim cmentarzu na Ołtaszynie pożegnaliśmy prof. dr. hab. inż. Jana Kulczyka, wspaniałego Człowieka, wybitnego Naukowca, Przyjaciela, Wykładowcę i Wychowawcę wielu roczników studentów. Człowieka wielkiej skromności i pracowitości. Męża, ojca, dziadka. Zmarł 28 grudnia 2017 r. po długotrwałej walce z ciężką chorobą, będąc do ostatniej chwili bardzo aktywnym. Urodził się 11 lutego 1944 r. w m. Duliby na południowo-wschodnich kresach II Rzeczypospolitej. Wkrótce po urodzeniu, wiosną, wraz z rodziną wywiezioną na przymusowe roboty, trafił do Niemiec, a po zakończeniu działań wojennych zamieszkał we Wrocławiu. Tutaj ukończył w 1957 r. szkołę podstawową, a w 1962 r. Technikum Mechaniczne, po ukończeniu którego rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej. Ukończył je w 1968 r. Od 1 kwietnia tego samego roku został zatrudniony jako pracownik naukowo-dydaktyczny Instytutu Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn Politechniki Wrocławskiej, uczelni, w której pracował do ostatnich chwil swojego życia. W październiku 1976 r. obronił pracę doktorską pt. "Strumień nadążający statków śródlądowych".... więcej»

Zastosowanie oczyszczalni roślinno-stawowych jako technologii umożliwiającej zero zrzutu zanieczyszczeń (WOJCIECH HALICKI, KATARZYNA KITA, ARTUR ZAJĄC)
N owym wyzwaniem, jakie pojawiło się przed światem pod koniec XX wieku, stało się zapewnienie zrównoważonego rozwoju. W wypadku gospodarki wodno- -ściekowej oznacza to oszczędność najlepszej jakości wody oraz ponowne jej wykorzystanie czy też zamykanie obiegu wody. Powodami takiego podejścia są zarówno kurczące się zapasy najlepszej jakości wody, rosnące ich zanieczyszczenie, jak i zmiany klimatyczne. Polska należy do ubogich krajów europejskich pod względem przypadających zasobów wodnych na jednego mieszkańca, wynoszących średnio 1600 m3/rok, co klasyfikuje nas na 25 miejscu w Europie [2]. Również wielkość opadów atmosferycznych jest na tle warunków klimatycznych Europy stosunkowo mała. Średnia roczna wartość opadów wynosi 600 mm, a w najuboższych rejonach centralnej Polski ilość ta wynosi średnio 450 mm [12]. Strukturę zużycia wody w Polsce oraz jej źródła przedstawiono na rys. 1. Z uwagi na ograniczoną ilość zasobów wodnych najlepsze z nich, czyli wody pod-ziemne, zostały w polskim prawie wodnym zarezerwowane jedynie na cele zaopatrzenia ludności w wodę oraz na produkcję artykułów spożywczych i farmaceutycznych [1]. Polska jest krajem zdecydowanie rolniczym, gdzie obszary rolne stanowią aż 60% powierzchni kraju, a z rolnictwem związane jest aż 15% społeczeństwa [5]. Intensywny rozwój rolnictwa sprawia, że jest ono największym i stale rosnącym źródłem zanieczyszczeń wód podziemnych i powierzchniowych. Drugim czynnikiem wywierającym negatywny wpływ na jakość zasobów wodnych jest gospodarka wodno- -ściekowa. Polska jest krajem gdzie średnia gęstość zaludnienia wynosi 123 osoby/km2, co klasyfikuje ją na 90 pozycji w świecie, ze stosunkowo dużym udziałem ludności zamieszkującej tereny wiejskie 43% [3]. W tab. I przedstawiono stopień skanalizowania Polski w 2009 r. na tle wybranych krajów europejskich. Ostatnie lata charakteryzowały się dużym zaangażowaniem państwa w poprawę tej sytuacji - na rys. 2 przedstawion... więcej»

Konferencja "Obywatele Rzeki Wisły" Płock, 27 listopada 2017 r. (Jerzy Zieliński)
Pod auspicjami marszałka województwa mazowieckiego Adama Struzika i prezydenta Płocka Andrzeja Nowakowskiego odbyła się konferencja mająca na celu podsumowanie Roku Rzeki Wisły (RRW) i wytyczenie planów na przyszłość. Dla przypomnienia: w 550 rocznicę pierwszego wolnego flisu wiślanego (w wyniku II pokoju toruńskiego po wojnie 13-letniej Polska odzyskała panowanie nad całym biegiem Wisły) Sejm Rzeczpospolitej Polskiej, doceniając znaczenie Wisły w życiu Państwa, uchwałą z dnia 22.06.2016 r., ustanowił rok 2017 Rokiem Rzeki Wisły. W pięknej auli Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Małachowskiego w Płocku zebrali się samorządowcy, eksperci, społecznicy, wodniacy, reprezentanci Fundacji Rok Rzeki Wisły. Zastanawiające było nikłe uczestnictwo gospodarza rzeki, czyli trzech regionalnych zarządów gospodarki wodnej. Organizatorami byli: Samorząd Województwa M... więcej»

2018-1

zeszyt-5390-gospodarka-wodna-2018-1.html

 
W numerze m.in.:
90. WEFTEC Chicago, Illinois (USA) - 30 września-4 października 2017 r. (Marek Gromiec)
WEFTEC 2017 - światowa impreza wodna Federacji Środowiska Wodnego (ang. Water Environment Federation - WEF), obejmująca konferencję i targi techniczne, odbyła się w Chicago. WEF jest globalną organizacją "not-for-profit", z siedzibą w Aleksandrii, VA, w Stanach Zjednoczonych; jej głównym celem jest szkolenie profesjonalistów w zakresie jakości wody od ochrony wód. Została utworzona w 1928 r. jako Federacja Stowarzyszeń Oczyszczalni Ścieków, ale w 1950 r. zmieniła nazwę na Federację Stowarzyszeń Zanieczyszczeń Komunalnych i Przemysłowych, a następnie w 1960 r. n... więcej»

FAKTY (Ewa Skupińska)
Z ostatniej chwili - kluczowe zmiany: dział gospodarka wodna przechodzi z Ministerstwa Środowiska do Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej Na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 stycznia 2018 r. przekształca się Ministerstwo Środowiska. W §1 pkt 2 czytamy "Przekształcenie, o którym mowa w ust. 1, polega na wyłączeniu z Ministerstwa Środowiska, obsługującego sprawy działów gospodarka wodna i środowisko, komórek organizacyjnych obsługujących sprawy działu gospodarka wodna oraz pracowników obsługujących sprawy tego działu". Kolejne Rozporządzenie Rady Ministrów z tego samego dnia zmienia rozporządzenie w sprawie utworzenia Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (DzU poz.2018), dołączając do zakresu działania tego ministerstwa sprawy działu gospodarka wodna. Seminarium Komitetu Zrównoważonego Gospodarowania Wodami SITWM Warszawa, 17 listopada 2017 r. W Centrum Wodnym SGGW odbyło się pierwsze posiedzenie Komitetu Zrównoważonego Gospodarowania Wodami, nowego komitetu powołanego przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych. Gości przywitał Leszek Bagiński, prezes SITWM, a wśród nich: Mateusza Balcerowicza - dyrektora Departamentu Zasobów Wodnych Ministerstwa Środowiska, Roberta Kęsego - wiceprezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, prof. Tomasza Okruszko - prezesa Polskiego Komitetu Globalnego Partnerstwa dla Wody. Prof. Jan Żelazo, przewodniczący Komitetu Zrównoważonego Gospodarowania Wodami, i Leszek Bagiński wręczyli powołania członkom KZGW/SITWM. W skład tego komitetu weszli: Wiesław Abramkow, Andrzej Badowski, Mateusz Balcerowicz, Andrzej Drabiński, Tomasz Falkowski, Dariusz Gronek, Stanisław Jachimiuk, Halina Jankowska-Huflejt, Marek Jelonek, Zbigniew Kledyński, Marian Mokwa, Przemysław Nawrocki, T... więcej»

Szanowni Państwo, Drodzy Przyjaciele Gospodarki Wodnej! (Mariusz Gajda)
D zień 1 stycznia 2018 r. to historyczny dzień dla gospodarki wodnej. Wreszcie, po wielu latach, powstał nowy podmiot w zarządzaniu gospodarką wodną w Polsce - Państwowe Gospodarstwo Wodne WODY POLSKIE. Jest to organizacja, która integruje działania dotychczasowych regionalnych zarządów gospodarki wodnej i wojewódzkich zarządów melioracji i urządzeń wodnych. Pracownicy, specjaliści stali się pracownikami WÓD POLSKICH. Natychmiast po objęciu teki wiceministra w Ministerstwie Środowiska przystąpiłem do opracowywania nowego prawa wodnego. Po długich i bardzo trudnych rozmowach, dyskusja... więcej»

Nowe prawo wodne - podstawowe tezy (MARIUSZ GAJDA)
N owe prawo wodne, uchwalone w lipcu 2017 r., powstało jako projekt rządowy ustawy, mający na celu wykonanie prawa Unii Europejskiej. Ustawa dotyczy m.in. powołania nowej jednostki - państwowej osoby prawnej Wody Polskie, której zadaniem będzie przejrzyste finansowanie inwestycji w gospodarce wodnej, jak również sprawne pozyskiwanie środków finansowych na te inwestycje, w tym środków pozabudżetowych oraz uregulowania kwestii administrowania wodami, w tym władztwo nad przypisanymi jednostkom administracyjnym wodami sprawowane w imieniu Skarbu Państwa. TRANSFORMACJA USTROJOWA I D OSTOSOWANIE DO PRAWA UE Przed omówieniem najważniejszych regulacji nowego prawa wodnego warto przypomnieć kluczowe daty w historii polskiego prawodawstwa w tym zakresie: &#9633; pierwsze prawo wodne w II RP - 1922 r. &#9633; ostatnie prawo wodne w PRL - 1974 r. &#9633; pierwsze prawo wodne w III RP - 2001 r. - nie obejmowało wszystkich zagadnień dotyczących reformy ustrojowej - m.in. brak systemu finansowania, przejrzystych instrumentów finansowych, rozproszenie kompetencji. &#9633; wielokrotne nowelizacje związane z prawem unijnym. Wspólnotowa polityka wodna, o czym stanowi Ramowa Dyrektywa Wodna, wymaga przejrzystych, efektywnych i spójnych ram legislacyjnych, co oznacza, że w krajowym porządku prawnym powinny obowiązywać regulacje zmierzające do pełnego i racjonalnego spełnienia prawa europejskiego w gospodarce wodnej. Wprowadzana nową ustawą - Prawo wodne reforma gospodarki wodnej zmierza więc do wprowadzenia instrumentów zapewniających osiągnięcie celu Ramowej Dyrektywy Wodnej, jakim jest pełna realizacja zlewniowej polityki gospodarowania wodami spełniającej kryteria funkcjonalności i bez... więcej»

INFORMACJE - NOWOŚCI
Laboratorium Militarnych Systemów Informacji Przestrzennej Pod koniec października 2017 r., w Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni, otwarto laboratorium Militarnych Systemów Informacji Przestrzennej. Za pomocą trzech dronów zaopatrzonych w kamery o wysokiej rozdzielczości oraz specjalistycznemu oprogramowaniu studenci będą mogli nauczyć się jak zobrazować teren w 3D, stworzyć specjalistyczne mapy, a nawet dokonać pomiaru danego terenu. Zajęcia prowadzone w nowo otwartym obiekcie będą związane ze zbieraniem, przetwarzaniem, analizowaniem, wizualizacją oraz udostępnianiem danych przestrzennych. Z laboratorium będą korzystać przede wszystkim studenci Wydziału Nawigacji i Uzbrojenia Okrętowego. W pracowni znajdują się stanowiska dla wykładowcy i instruktora oraz 12 stanowisk studenckich, z których każde jest przeznaczone dla dwóch osób. Stanowiska wyposażono m.in. w oprogramowanie fotogrametryczne "PIX4D", które pozwala zamienić zdjęcia... więcej»

Redakcja:
ul. Ratuszowa 11, pok. 718
03-450 Warszawa
tel.: (0 22) 619 20 15
e-mail: gospodarkawodna@sigma-not.pl
www: http://gospodarkawodna.net/

Czasopisma Wydawnictwa SIGMA-NOT można zaprenumerować w jednym z następujących wariantów: 

· Prenumerata roczna, półroczna i kwartalna czasopism w wersji papierowej,

· Prenumerata roczna w wersji PLUS (wersja papierowa i dostęp do Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl w ramach zaprenumerowanego tytułu),

· Prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych),

· Prenumerata ciągła w wersji PLUS – z 10% rabatem na każdy zaprenumerowany tytuł uzyskiwanym po podpisaniu umowy z Wydawnictwem SIGMA-NOT, przedłużanej automatycznie z roku na rok aż do momentu złożenia rezygnacji,

· Prenumerata zagraniczna – wysyłka czasopisma za granicę za dopłatą 100% do ceny prenumeraty krajowej.

 

Cennik prenumeraty 30 tytułów Wydawnictwa SIGMA-NOT (2015 rok)

 

Prenumeratę można zamówić bezpośrednio w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT:

telefonicznie: (22) 840 30 86 lub 840 35 89 lub faksem: (22) 891 13 74, 840 35 89, 840 59 49

mailem: prenumerata@sigma-not.pl lub na stronie: www.sigma-not.pl

listownie: Zakład Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o., ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa

oraz dokonując wpłaty na konto Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o.:
ul. Ratuszowa 11, 00-950 Warszawa, skr. poczt. 1004,
nr konta 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577

 

Ogólne warunki prenumeraty czasopism fachowych Wydawnictwa SIGMA-NOT

 

Prenumeratorzy, którzy mają wykupioną prenumeratę u innego kolportera, mogą dokupić dostęp do Portalu w cenie 90 zł (netto) na rok, po przedstawieniu dowodu wpłaty na prenumeratę. Należy go przesłać do Zakładu Kolportażu wraz z zamówieniem na dostęp do Portalu Informacji Technicznej: mailem: kolportaz@sigma-not.pl lub faksem 22 891 13 74 

 

Informacja

Jeżeli zamawiana prenumerata, obejmuje numery na przełomie roku 2015/2016, to otrzymają Państwo dwie faktury. Jedna faktura na numery z 2015 roku, natomiast druga na numery z 2016 roku wg cennika na 2015 rok.

Formularze zamówienia na prenumeratę czasopism Wydawnictwa SIGMA-NOT dostępne są  na stronach poszczególnych tytułów, a formularz zbiorczy (umożliwiający zaprenumerowanie od razu kilku tytułów) – po kliknięciu w pole poniżej. 

·  FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA WYDAWNICTWA SIGMA-NOT

 

Prenumerata ciągła

Ta oferta, wprowadzona została z myślą o Państwa wygodzie, to tak zwana Prenumerata ciągła w wersji PLUS. Państwo zamawiacie nasze czasopisma tylko raz, a prenumerata przedłużana jest przez nas automatycznie z roku na rok, aż do momentu złożenia przez Państwa rezygnacji. Korzystając z tej oferty, nie musicie Państwo pamiętać pod koniec każdego roku o odnowieniu prenumeraty na rok następny, a ponadto Wydawnictwo SIGMA-NOT udzieli Państwu 10% bonifikaty na prenumerowane tytuły oraz na dostęp do Portalu Informacji Technicznej.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA Prenumeraty Ciągłej (plik .pdf)

 

Po jego wydrukowaniu, wypełnieniu i podpisaniu prosimy o przesłanie umowy (w dwóch egzemplarzach), do Zakładu Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT, ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa.

 

Czasopisma innych wydawców można zaprenumerować w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT w wariantach

· prenumerata roczna w wersji papierowej,

· prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA INNYCH WYDAWCÓW

Wydawnictwo SIGMA-NOT proponuje Państwu usługi w zakresie publikacji reklam, ogłoszeń lub artykułów sponsorowanych na łamach wszystkich wydawanych przez siebie czasopism. Nie ograniczamy jednak naszych usług do jedynie papierowej formy. Oferujemy Państwu również możliwość emisji na naszym Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl oraz stronach redakcyjnych poszczególnych tytułów. Służymy pomocą edytorską przy tworzeniu materiałów promocyjnych.

Pozostajemy do Państwa dyspozycji i chętnie odpowiemy na wszystkie pytania.

KONTAKT:

Dział Reklamy i Marketingu
ul. Ratuszowa 11
00-950 Warszawa skr. poczt. 1004
tel./faks: 22 827 43 65 
e-mail: reklama@sigma-not.pl

Pliki do pobrania:

Druk zamówienia wraz z warunkami zamieszczania reklam.

Cennik ogłoszeń i reklam kolorowych oraz czarno-białych w czasopismach Wydawnictwa

Cennik e-reklam na stronach Portalu Informacji Technicznej

Warunki techniczne umieszczania e-reklamy na stronach Portalu Informacji Technicznej

Wydawnictwo SIGMA-NOT, należące do Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych - Naczelnej Organizacji Technicznej, to największy polski wydawca prasy fachowej o ukierunkowaniu technicznym. Jako zorganizowana oficyna działa od 1949 r., a najstarszy wydawany tytuł - „Przegląd Techniczny” - liczy sobie 150 lat.

W portfolio Wydawnictwa SIGMA-NOT znajdują się obecnie 32 unikalne tytuły prasy fachowej. Czasopisma te działają na wielu płaszczyznach i są skierowane do wszystkich zainteresowanych tematami naukowo-technicznymi zarówno zawodowo, jak i czysto hobbystycznie, poszerzając ich kulturę techniczną. Czyta je miesięcznie ponad 200 tys. osób, które mogą w nich odnaleźć interesujące ich artykuły o nowinkach technicznych, najświeższych osiągnięciach naukowych, popularnych problemach w danej dziedzinie, a także analizy rynku, komentarze do bieżących wydarzeń gospodarczych oraz relacje z imprez i konferencji naukowo-technicznych.

Ofertę Wydawnictwa poszerzają publikacje książkowe; obecnie w sprzedaży jest pozycja książkowa „22 zadania służby BHP – standardy działania” autorstwa Lesława Zielińskiego oraz "ADR, REACH, CLP Niebezpieczne Chemikalia Poradnik" Bolesława Hancyka.

Poza czasopismami i książkami, nieprzerwanie od 1952 r. SIGMA-NOT wydaje również „Terminarz Technika” – wygodny kalendarz, zawierający - poza kalendarium - podstawowe informacje techniczne, świetnie znany już trzem pokoleniom polskich inżynierów.

Wszystkie artykuły opublikowane w czasopismach SIGMA-NOT począwszy od 2004 roku dostępne są także w wersji elektronicznej na Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl, który przeglądają Państwo w tej chwili. Każdy artykuł można kupić poprzez sms, e-płatności, lub posługując się tradycyjnym przelewem, a także w ramach dostępu do „Wirtualnej Czytelni”. Prenumeratorzy czasopism w wersji PLUS mogą korzystać za pośrednictwem „Wirtualnej Czytelni” z bazy artykułów zaprenumerowanego tytułu bez ograniczeń.

Wydawnictwo SIGMA-NOT ma w swoich strukturach Drukarnię oraz Zakład Kolportażu, które świadczą także usługi klientom zewnętrznym.

Zapraszamy do lektury i współpracy!

Wydawnictwo Czasopism i Książek Technicznych SIGMA-NOT Sp. z o.o.
ul. Ratuszowa 11 tel.: 22 818 09 18, 22 818 98 32
00-950 Warszawa, skr. poczt. 1004 e-mail: sekretariat@sigma-not.pl

Kontakt w sprawie zakupów internetowych - tel. 601318457, sigmanot@gmail.com

NIP: 524-030-35-01
Numer KRS: 0000069968
REGON: 001408973
Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy XIII Wydział Gospodarczy
Numer konta bankowego: Bank PKO BP 86 1020 1042 0000 8102 0010 2582
Numer konta bankowego dla prenumeraty: Bank PKO BP 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577