• Jubileusz

    Gospodarka Wodna

    Jesienią 1935 roku ukazał się pierwszy numer miesięcznika Gospodarka Wodna, czasopisma Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Wodnych i Melioracyjnych (SITWM)

  • O czasopiśmie

    Gospodarka Wodna

    Szeroko rozumiana problematyka gospodarki wodnej, łącznie z ochroną środowiska. Zagadnienia hydrologii, hydrauliki, hydrogeologii..

  • Aktualności

    Światowy Dzień Wody

    Światowy Dzień Wody (World Water Day) obchodzimy w tym roku już po raz 21. Tym razem hasłem jest zrównoważony rozwój w odniesieniu do środowiska wodnego.

  • Aktualności

    120-lecie Przekopu Wisły

    Budowa Przekopu Wisły zaczęła się w gminie Cedry Wielkie – powiedział wójt Janusz Goliński na uroczystości odsłonięcia kamienia...

  • Aktualności

    Północna Brama Warszawy

    Projekt „Studium możliwości wykonania progu stabilizacyjnego poziomu wody w Wiśle na odcinku Warszawy...

  • O Gospadarce Wodnej
  • Światowy Dzień Wody
  • 120-lecie Przekopu Wisły
  • Północna Brama Warszawy

2019-7

zeszyt-5932-gospodarka-wodna-2019-7.html

 
W numerze m.in.:
INFORMACJE NOWOŚCI
Świnoujście po raz 14. z certyfikatem Błękitnej Flagi Nadmorska plaża w Świnoujściu już po raz 14. z rzędu otrzymała Błękitną Flagę, jak poinformował świnoujski magistrat jako jedyna w Polsce. Po raz 11. otrzymał je również tamtejszy port jachtowy. "Natura dała nam co prawda piękną, szeroką i piaszczystą plażę, ale to za mało; co roku staramy się podnosić standardy wypoczynku na naszej plaży i naszej mariny" - podkreślił prezydent Świnoujścia Janusz Żmurkiewicz. W tym sezonie Błękitna Flaga została przyznana 22 kąpieliskom w kraju (w roku ubiegłym było ich 23). Na Pomorzu Zachodnim oprócz Świnoujścia wyróżnienie otrzymały nadmorskie kąpieliska w: Pobierowie, Trzęsaczu, Dziwnówku, Dziwnowie i Międzywodziu. Błękitna Flaga to program zainicjowany przez międzynarodową Fundację Edukacji Ekologicznej ... więcej»

Prace modernizacyjne na Odrze granicznej – Program środków minimalizujących i kompensujących oddziaływanie na biologiczne elementy stanu wód w rozumieniu Ramowej Dyrektywy Wodnej Część I: Aspekty systemowo-prawne (PAWEŁ PRUS, MARCIN PCHAŁEK)
R ealizacja prac modernizacyjnych oraz nowych budowli hydrotechnicznych to współcześnie ogromne wyzwanie w kontekście pogodzenia m.in. celów środowiskowych, przeciwpowodziowych oraz żeglugowych. Wyzwanie to zakotwiczone zostało mocno w sieci planów oraz dokumentów programowych oraz znowelizowanych w ostatnim czasie aktów prawnych. Jeśli chodzi o pierwszą pulę dokumentów to wskazać należy w szczególności na: a) Plany Zarządzania Ryzykiem Powodziowym; b) aktualizacje Planów Gospodarowania Wodami wraz z Programem Wodnośrodowiskowym Kraju; c) Projekt Ochrony Przeciwpowodziowej w Dorzeczu Odry i Wisły, d) Założenia do Strategii Rozwoju Śródlądowych Dróg Wodnych do roku 2030. Z kolei w nowym otoczeniu prawnym na pierwszy plan wysuwa się ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne [Dz.U. 2017 poz. 1566 ze zm.] oraz znowelizowana specustawa powodziowa [ustawa z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych; Dz.U. 2010 Nr 143 poz. 963 ze zm.]. Nałożenie na siebie powyższej siatki dokumentów programowych oraz zobowiązań prawnych rodzi dla inwestorów oraz konsultantów ocen środowiskowych bardzo trudne zadanie w zakresie wariantowania przedsięwzięć, oceny istotności oddziaływań czy ich minimalizacji i kompensacji. 18 GOSPODARKA WODNA 7/2019 OCHRONA ŚRODOWISKA N iniejszy artykuł poświęcony został próbie pogodzenia interesów środowiskowych oraz przeciwpowodziowych i żeglugowych, która znalazła swój wyraz w pracach nad raportem o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia "P ra c e m o - d e r n i z a c y j n e n a O d r z e g r a n i c z n e j w ramach Projektu Ochrony Przeciwpowodziowej w Dorzeczu Odry i Wisły". W tym miejscu wskazać należy, że przedsięwzięcie to realizowane jest na mocy Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Federalnej Niemiec o wspólnej poprawie sytuacji na drogach wodnych na pograniczu polsko- -niemieckim (ochr... więcej»

Krakowskie spotkanie polskich inżynierów (Janusz Kowalski)
W dniach 13-15. czerwca w Krakowie odbył się IV Światowy Zjazd Inżynierów Polskich (ŚZIP), zwołany razem z XXVI Kongresem Techników Polskich. W Zjeździe wzięło udział około 200 osób, w tym polonijni inżynierowie z Kanady, Stanów Zjednoczonych, Australii, Litwy, Austrii, Grecji, Niemiec, Francji, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii oraz liczna reprezentacja polskiego środowiska inżynierskiego z instytutów badawczych i innowacyjnych firm, a także naukowców i studentów krakowskich uczelni technicznych. Zwracając się w specjalnym przesłaniu, podczas inauguracji 13 czerwca br., sprawujący patronat nad Zjazdem i Kongresem Prezydent RP Pan Andrzej Duda, napisał: To niezwykle cenne i ważne ... więcej»

Rozmowa z prof. dr hab. inż. Edwardem Pierzgalskim
Redakcja: Dobrze funkcjonujące systemy melioracyjne bardzo często są podstawą stabilnej i wysokotowarowej produkcji roślinnej. Jednocześnie systemy te mogą znacząco przekształcać naturalne stosunki wodne, szczególnie w małych zlewniach. To generuje konflikty. Jak planować, realizować i eksploatować systemy melioracyjne, aby zakres tych konfliktów był jak najmniejszy? Prof. E. Pierzgalski: Odpowiedź na to pytanie należy poprzedzić wyjaśnieniem, czy i dlaczego melioracje wodne w Polsce są potrzebne? Otóż w warunkach klimatycznych charakteryzujących się zmiennymi w czasie i w przestrzeni opadami, a także zróżnicowanymi czynnikami środowiskowymi (m.in. glebowymi, geomorfologicznymi) występowały i nadal występują zarówno nadmiary, jak i niedobory wody, oczywiście z punktu widzenia produkcyjności rolnictwa i leśnictwa. Potrzebę dostosowywania warunków wodnych do potrzeb produkcji roślinnej za pomocą systemów melioracyjnych, jako niezbędnego elementu urządzania przestrzeni rolniczej i leśnej, już w 1926 roku prof. Turczynowicz, późniejszy współtwórca Wydziału Melioracji Wodnych w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, uzasadnił następująco: "Przeto melioracje w kraju rolniczym uznane być muszą za podstawowy czynnik dobrobytu i równowagi ekonomicznej. Budowa systemu gospodarczego, z pominięciem tego czynnika, byłaby grą na loterii. Na tej drodze trwała sanacja warunków ekonomicznych jest nie do osiągnięcia". Do najważniejszych pozytywnych efektów inwestycji melioracyjnych zrealizowanych w okresie 1950-1980 można zaliczyć ilościowy i jakościowy wzrost plonów, zwiększenie powierzchni rolnej, poprawę warunków agrotechnicznych i komunikacyjnych. Wpłynęło to oczywiście na rozwój gospodarczy i społeczny zarówno w skali lokalnej, jak i całego kraju. Należy jednak podkreślić, że wśród ówczesnych inwestycji melioracyjnych dominowały urządzenia odwadniające. Systemy odwadniające wykonano na powierzchni 4,7 mln ha gruntów ornych, 1,5 mln ha uż... więcej»

Nowatorska metoda wydobywania i zagospodarowania osadów dennych ze zbiorników wodnych Część I (ANDRZEJ EYMONTT, KRZYSZTOF WIERZBICKI, WITOLD JAN WARDAL)
Z naczne nagromadzenie osadów na dnie zbiorników wodnych a także dopływ wód zanieczyszczonych (szczególnie dopływy punktowe z innych instalacji, np. z oczyszczalni ścieków oraz odpływ z obszarów zmeliorowanych), sprzyja rozwojowi glonów, do których zaliczane są sinice, głównie Aphanizomenon flos-aquae, Microcystis sp., Anabaena sp., Oscillatoria sp., Trichodesmium sp. [22]. Rozwój tych glonów powoduje groźbę zatrucia wody toksynami sinicowymi. Toksyny normalnie znajdują się w cytoplazmie i nie są wydzielane do środowiska. Uwalniają się po śmierci sinicy i rozpadzie komórki. W warunkach naturalnych, toksyny po wydostaniu się z komórki, ulegają natychmiastowemu rozcieńczeniu do stężeń niezagrażających życiu i zdrowiu [1, 14]. W polskich warunkach zakwit sinic może nastąpić sezonowo, wczesną wiosną, latem i jesienią. Produkowane przez sinice toksyny, oddziaływujące szkodliwie na wątrobę, system nerwowy, skórę itp., można sklasyfikować według ich właściwości toksykologicznych na: hepatotoksyny, neurotoksyny, dermatotoksyny, lipopolisacharydy [11]. Toksyny produkowane przez sinice najczęściej są wydalane w wyniku uruchomienia funkcji obronnych. Zaliczane są do jednych z najbardziej trujących substancji produkowanych przez żywe organizmy. Wielkość dawki letalnej toksyny zależy od gatunku sinic, która ją syntetyzuje i waha się w granicach od 9-200 μg⋅kg-1, dla porównania toksyczność jadu kobry wynosi 20 μg⋅kg-1 [1]. Stąd też w literaturze przedmiotu znane są opisy masowego zatrucia ludzi i zwierząt, a skuteczność działania toksycznego uzależniona jest od rodzaju sinic i spożytej objętości zatrutej wody. Reasumując, sinice, mimo że są organizmami o mikroskopijnych rozmiarach, mogą być groźne dla zdrowia i życia [11]. W środowisku przyrodniczym toksyny produkowane przez sinice ulegają biodegradacji, ale jest to proces stosunkowo powolny, polegający na rozkładzie molekuły pod wpływem enzymów produkowanych przez ni... więcej»

2019-6

zeszyt-5898-gospodarka-wodna-2019-6.html

 
W numerze m.in.:
FAKTY
Debata "Polskie Wody w kontekście Ramowej Dyrektywy Wodnej" Warszawa, 8 maja 2019 r.O problemach związanych z gospodarowaniem wodą w Polsce dyskutowano w Centrum Wodnym SGGW, podczas debaty zorganizowanej przez Polski Klub Ekologiczny, Globalne Partnerstwo dla Wody i Koalicję Ratujmy Rzeki. W debacie wzięło udział ok. 50 osób reprezentujących wymienione organizacje oraz instytucje gospodarki wodnej. Wprowadzenie do debaty przedstawił mgr inż. Jerzy Iwanicki, który krytycznie odniósł się do polityki wodnej, prowadzonej w Polsce od wielu lat oraz zmian dokonanych w znowelizowanej ustawie Prawo wodne. Przypomniał, że w Ramowej Dyrektywie Wodnej jako cel nowoczesnej gospodarki zasobami wody podaje się: "Osiągnięcie co najmniej dobrego stanu wód przez określenie i wdrożenie niezbędnych działań w ramach zintegrowanych programów działań, uwzględniając istniejące wymogi Wspólnoty", natomiast u nas zbyt często jeszcze funkcjonuje, sformułowany w latach 30. ub. wieku pogląd, że "Celem gospodarki wodnej jest odprowadzenie do morza spadającej na ziemię wody przy ograniczeniu do minimum jej szkodliwego działania i przy uzyskaniu do maksimum jej działania pożytecznego jako środowiska, materii i masy". Taki pogląd można obecnie uznać za archaiczny i powinien być zmodyfikowany. Jest sprzeczny z zasadą systemowego traktowania zasobów wodnych zlewni. Nie zawsze także odpowiada współczesnej strategii przeciwdziałania powodziom i suszom. Jak podkreślił w wystąpieniu inż. Jerzy Iwanicki, w obowiązującej obecnie ustawie Prawo wodne nie w pełni zastosowano zasady zawarte w Ramowej Dyrektywie Wodnej, z których jako najważniejszą wskazał wprowadzenie zintegrowanego, kompleksowego zarządzania zasobami wody na obszarach zdefiniowanych zlewni rzecznych. Wskazał, że zastrzeżenie budzi także niewystarczające uwzględnienie zaleceń RDW dotyczące włączania jak największej części społeczeństwa do spraw związanych z gospodarowaniem zasobami wodnymi oraz ... więcej»

Możliwości retencyjne jezior w zlewni rzeki Panny na Pojezierzu Gnieźnieńskim (BOGUMIŁ NOWAK, MARIUSZ PTAK)
B adaniami objęto 22 przepływowe jeziora położone w zlewni Panny na Pojezierzu Gnieźnieńskim w środkowo-zachodniej Polsce (rys. 1). Ich łączna powierzchnia wynosi ok. 1240 ha. Są to jeziora polodowcowe o bardzo zmiennych parametrach morfologicznych, a większość z nich cechuje się niedużą głębokością. W analizowanych jeziorach, podobnie jak na całym Pojezierzu Kujawskim, zauważalna jest tendencja do obniżania się poziomu wody [Nowak 2018; Nowak i in. 2018; Nowak i Ptak 2018a, Przybyłek i Nowak 2011]. Prowadzi to do zmniejszenia ich powierzchni [Choiński i in. 2016; Marszelewski i in. 2008; Nowacka i Ptak 2007] oraz systematycznego ubytku wód ze zlewni [Nowak 2018]. Konsekwencją tego zjawiska jest przyspieszenie procesu zarastania stref przybrzeżnych jezior [Nowak i in. 2011; Ptak 2013; Skowron i Jaworski 2017], ograniczenie lub zanik przepływu w ciekach łączących jeziora oraz wysychanie obszarów wodno-błotnych powiązanych z jeziorami [Nowak 2018]. Działaniem, które może prowadzić do zahamowania negatywnych procesów, jest retencjonowanie wody w czasie występowania jej nadwyżek oraz spowolnienie jej odpływu w okresach suchych. Efekt ten można osiągnąć m.in. poprzez piętrzenie jezior i magazynowanie wód w ich obrębie, wykorzystując do tego celu istniejącą zabudowę hydrotechniczną oraz realizując nowe obiekty. Liczne przykłady [Grześkowiak i in. 2012; Jańczak i in. 2004, Nowak i in. 2018; Nowak i Ptak 2018a; Nowak i Ptak 2018b; Sojka i in. 2010;] pokazują, że wykorzystując jeziora, można przechwycić bez większych szkód dla środowiska duże ilości wody. Piętrzenie wód wpływa także pozytywnie na sam akwen, zwłaszcza poprzez stabilizację jego zwierciadła wody oraz ograniczenie odpływu wód w okresach jej niedoborów [Nowak i Grześkowiak 2010; Nowak i Ptak 2018b]. Szczególnie korzystny wpływ ma ono na obszarach, w których występują deficyty wody, a za taki można uznać m.in. Pojezierze Gnieźnieńskie [Marszelewski i Radomski 2008; Nowak 2... więcej»

Zintegrowane zarządzanie zasobami wody (JERZY IWANICKI)
W wyniku gwałtownego rozwoju gospodarczego i społecznego jaki nastąpił po II wojnie światowej zasoby wodne ulegają coraz intensywniejszej antropopresji. Nowe rodzaje zanieczyszczeń wody oddziałują na nasze zdrowie, przyspieszają korozję konstrukcji betonowych i stalowych oraz powodują inne niekorzystne skutki. Straty wywołane tymi procesami wielokrotnie przewyższają nakłady na gospodarkę wodną. Świadomość konieczności zmiany podejścia do gospodarowania wodami pojawiła się w naszym kraju w latach 70. ubiegłego wieku. Jednakże możliwość wprowadzenia tych zmian pojawiła się dopiero po 1989 r. Katalog koniecznych zmian zaproponował zespół ekspertów powołany w 1991 r. przez ówczesnego Marszałka Senatu RP Pana Andrzeja Stelmachowskiego. Wykorzystując wiedzę o stanie zasobów oraz nowoczesną naukę o analizowaniu i projektowaniu złożonych systemów działania (tj. takich, w których uczestniczy człowiek) sformułowano zasady nowoczesnej polityki wodnej. Wprawdzie nie zostały one wdrożone do praktyki na skutek oporu działaczy przywiązanych do rozwiązań tradycyjnych, ale pojawiły się w brzmieniu niemal identycznym w postaci zasad zintegrowanego zarządzania zasobami wody (w skrócie ZZZW); (ang. Integrated Water Resources Management - IWRM) opracowanych przez ekspertów zachodnich. Pokazuje to poniższe porównanie: Koncepcja systemu zarządzania gospodarką wodną KOŚ Senatu RP, 1991 Ramowa Dyrektywa Wodna 2000/60/UE Zasada integralności zasobów Zintegrowana polityka gospodarowania wodą Zasada gospodarowania na obszarach zlewni rzecznych Zasada gospodarowania na obszarach zlewni rzecznych Zasada jednego gospodarza Właściwe władze Zasada samofinansowania Zwrot kosztów usług wodnych Zasada planowej poprawy stanu zasobów Osiągnięcie dobrego stanu wód w ciągu 15 lat Zasada nadzoru nad użytkownikami Monitoring wód Zasada obligatoryjnego udziału w radach zlewni przedstawicieli władz i grup społecznych Zasada informowania społeczeństwa i k... więcej»

Drogi wodne - kilka uwag (Marek Mazurkiewicz)
Poniżej przedstawiam kilka uwag, dotyczących śródlądowych dróg wodnych w Polsce oraz wybranych trzech elementów tych dróg, których realizacji nie można odkładać. Do tych trzech elementów zaliczam: ● stopień stabilizujący zwierciadło wody na odcinku Wisły Warszawskiej; ● kanał łączący Port Centralny z korytem Wisły; ● połączenie Elbląga z morzem; UWAGI OGÓLNE Drogi wodne w Polsce - to zbyt poważna i kosztowna sprawa, aby ją zaczynać na podstawie podpisanej Konwencji AGN. Ustalanie parametrów i warunków dla międzynarodowych europejskich tras prowadzone było kilkadziesiąt lat temu bez udziału Polski i bez uwzględnienia naszych realiów przyrodniczych i interesów, również politycznych. Dlatego bezdyskusyjne podpisanie tej Konwencji wzbudza wątpliwości. Dla Polski najważniejszą drogą wodną powinna być droga w kierunku Zachód-Wschód (Z-W), tzn. połączenie dróg wodnych Europy Zachodniej z drogami wodnymi potężnych rzek za naszą wschodnią granicą. Nad tą drogą Polska powinna sprawować niezależną, suwerenną pieczę. Do tej drogi powinny być dołączone odcinki innych dróg o ... więcej»

Analiza możliwości wykorzystania potencjału energetycznego strumienia ścieków w układzie przesyłu ścieków z lewobrzeżnej Warszawy do oczyszczalni ścieków "Czajka" (Bartosz Bednarz, Bartłomiej Królak)
O czyszczalnia ścieków "Czajka" jest obecnie jedną z najnowocześniejszych oczyszczalni w Europie. Spływają do niej ścieki z lewobrzeżnej i prawobrzeżnej części Warszawy oraz m.in. z Zielonki, Marek, Legionowa i Zakładu Wodociągu Północnego w Wieliszewie [1]. Ścieki z wyżej położonej, lewobrzeżnej części miasta są dostarczane za pomocą kolektora Burakowskiego i układu przesyłowego (UP), składającego się z pompowni "Farysa", komory krat oraz syfonu - rurociągów poprowadzonych w tunelu pod dnem Wisły, do Zakładu Świderska. Następnie ścieki są odprowadzane do OŚ "Czajka" kolektorem wzdłuż ul. Modlińskiej. Naturalna różnica wysokości pomiędzy lewym a prawym brzegiem Wisły w Warszawie stwarza okazję do wykorzystania potencjału energetycznego strumienia ścieków przepływających przez układ przesyłowy. Prezentowana koncepcja [2] przedstawia analizę hydrauliczną, ekonomiczną oraz propozycje możliwych do wdrożenia rozwiązań odzyskania energii ze ścieków w obiekcie syfonu układu przesyłowego. CHARAKTERYSTYKA OBIEKTU Syfon układu przesyłowego znajduje się w północnej części Warszawy, powyżej mostu północnego im. Marii Skłodowskiej Curie. Ścieki z kolektora Burakowskiego, przez komorę krat, trafiają do pionowych odcinków dwóch nitek rurociągów A i B wykonanych z rur GRP o średnicy 1600 mm i wysokości ok. 28 m, znajdujących się w studni o średnicy wewnętrznej 20 m i głębokości około 38 m; wyposażonej w poziomy eksploatacyjne z pomostami, windę i klatkę schodową. W centralnej części studni wydzielono zbiornik awaryjny o średnicy wewnętrznej 6,5 m i pojemności ok. 900 m3, w celu przejmowania ścieków podczas ewentualnej awarii. Następnie rurociągi biegną tunelem o długości ok. 1300 m, wydrążonym pod Wisłą, a prowadzone nimi ścieki przepływają Rys. 1. Oczyszczalnia ścieków "Czajka" w Warszawie - widok z lotu ptaka [9] GOSPODARKA WODNA 6/2019 13 HYDRAULIKA, HYDROLOGIA, HYDROGEOLOGIA do komory rozprężnej znajdującej się po drugiej stronie rze... więcej»

2019-5

zeszyt-5867-gospodarka-wodna-2019-5.html

 
W numerze m.in.:
Zmiana struktury transportu żeglugi śródlądowej w latach 2004-2014 na przykładzie skanalizowanego odcinka drogi wodnej E70 pomiędzy Bydgoszczą a Krzyżem (HUBERT RABANT, DAWID SZATTEN, ZYGMUNT BABIŃSKI)
D rogi wodne wykorzystywane były gospodarczo od dawna, niemniej wraz z upowszechnieniem nowych form transportu ich udział uległ ograniczeniu. Taki proces miał miejsce również w Polsce, która chociaż posiada dogodne warunki do prowadzenia żeglugi śródlądowej, to wykorzystuje ją w znikomym stopniu. W wyniku wieloletnich zaniedbań w infrastrukturze, dominują szlaki o niskiej przydatności do żeglugi. Łączna długość dróg wodnych w Polsce wynosi 3660 km (Rozporządzenie…, 2002), jednakże parametry europejskie spełnia z nich zaledwie 6% (Wojewódzka-Król, Rolbiecki, 2008; 2014; Nowakowski i inni, 2015). Trudne warunki logistyczne mają odbicie w niskim udziale w pracy przewozowej, wynoszącym zaledwie 0,3-0,4% (Informacja…, 2014). Według raportu Komisji ds. Ekonomii ONZ (White paper…, 2011), transport wodny jest najtańszym sposobem przemieszczania ładunków po śródlądziu. Prowadzone obecnie szerokie prace badawcze nad skutkami zagospodarowania dróg wodnych, na przykładzie dolnej Wisły (Wojewódzka-Król, Rolbiecki, 2017), wskazują na możliwość osiągnięcia znaczących korzyści wynikających z takich działań. OBSZAR I METODY BADAŃ Analizę ruchu jednostek przeprowadzono na zagospodarowanym odcinku drogi wodnej E70 - od km 14,8 Kanału Bydgoskiego (Bydgoszcz) do km 176,2 na rzece Noteć (Krzyż). Fragment ten stanowi połączenie dwóch głównych śródlądowych dróg wodnych w Polsce: E30 i E40. Na badanym odcinku szlaku o długości 161 km, znajduje się 20 śluz żeglugowych (6 na Kanale Bydgoskim i 14 na Noteci), które mają komory o wymiarach: 57,4 m na 9,6 m (Habel i inni, 2017). Kanał Bydgoski, powstały w latach 1773-1774, zaliczany jest do II klasy drogi wodnej. Prace regulacyjne na badanym odcinku Noteci, zaklasyfikowanej do kategorii Ib, przeprowadzone zostały w latach 1863-1915 (Woźniak-Hlebionek, 2002). Głębokość badanego odcinka Noteci waha się od 1,2 do 1,5 m, a Kanału Bydgoskiego około 1,6 m (Habel i inni, 2017). Badania obejmow... więcej»

Pierwsze polskie stopnie wodne w II RP - Gródek i Żur (WOJCIECH MAJEWSKI)
P o odzyskaniu niepodległości, władze województwa pomorskiego podjęły decyzję o budowie stopni wodnych Gródek i Żur na Wdzie (Czarna Woda), jak również sieci energetycznej na obszarze Pomorza, w celu dystrybucji energii elektrycznej. Stopnie te zlokalizowane były w dolnym, nizinnym i meandrującym biegu Wdy w odległości ponad 20 km od ujścia do Wisły. Idea i początki budowy stopnia Żur powstały już w czasie zaborów. Stopnień ten miał składać się z zapory piętrzącej, zbiornika wodnego, kanału derywacyjnego oraz elektrowni wodnej. Do zadania tego został oddelegowany inż. Alfons Hoffmann absolwent Wydziału Mechanicznego i Elektrotechnicznego Wyższej Szkoły Technicznej w Gdańsku (Technische Hochschule Danzig), obecnej Politechniki Gdańskiej [3]. STOPIEŃ WODNY GRÓDEK Wda (Czarna Woda) wypływa z Jez. Krążno na wysokości 146,00 m n.p.m. Rzeka ma długość 198 km i powierzchnię zlewni 2325 km2. Ujście Wdy do Wisły znajduje się na rzędnej 23,00 m n.p.m., a średni przepływ przy ujściu wynosi 6,5 m3/s. Dużą część zlewni pokrywają lasy co sprawia, że rzeka ma wyrównany przepływ. Obecnie około 30% powierzchni zlewni stanowią obszary ochrony przyrody. W dolnym biegu Wda jest rzeką nizinną i meandrującą. Zbiornik wodny Gródek, o powierzchni 0,9 km2, utworzony został w wyniku spiętrzenia Wdy, zaporą ziemną o wysokości 12 m, w 26 km jej biegu. Budowę stopnia rozpoczęli... więcej»

Przykłady regulacji rzek w Królestwie Polskim Część II (MAREK RUTKOWSKI)
REGULACJA BZURY Regulacja Bzury stała się obiektem zainteresowania władz centralnych Królestwa już w 1817 r. Stało się tak ponieważ znaczne tereny nad Bzurą były prawie każdego roku zalewane przez wody tej rzeki, co jak stwierdzono, miało miejsce głównie "przez zupełne zaniedbanie wyczyszczenia koryta" tej rzeki. W konsekwencji władze administracyjne okresu początków funkcjonowania konstytucyjnego Królestwa Polskiego były nieustannie monitowane przez okolicznych mieszkańców, celem podjęcia na tej rzece prac regulacyjnych. Komisja Województwa Mazowieckiego wstępnie zajęła się problemem w lipcu 1817 r. (reskrypt z 9 lipca 1817 r., nr 18 672), jednak dopiero 13 maja 1818 r. - a zatem tego samego dnia co w sprawie usunięcia zagrażających spławowi na rzekach "młynów-pływaków" - wydano w Warszawie formalne nakazy i zarządzenia w tej kwestii. Rozporządzenie to, o numerze 16 255, określono formalnie "policyjno-administracyjnym urządzeniem". Wynikało z niego zasadniczo, iż władze wojewódzkie wydały okolicznym komisarzom obwodowym polecenie poważnego zajęcia się kwestią oczyszczenia koryta Bzury. Postawiono tu dwa zasadnicze cele. Należało przede wszystkim - bez użycia specjalnego sprzętu - "oczyścić z przeszkód wolny bieg wody na rzece poprzez wycięcie nabrzeżnych drzew i roślin". Następnie nakazano zlikwidować wszelkie wybudowane na rzece przeszkody natury pozanaturalnej, jak: pale, "zawały" i "zagrody". Zarządzający obszarami mającymi styczność z Bzurą komisarze obwodowi otrzymali zatem ze strony Komisji Województwa Mazowieckiego polecenie dokonania bądź osobiście, bądź przez swoich zastępców ("adiunktów") dokładnej oceny stanu brzegów tej rzeki. Jako cele tego objazdu (sformułowane w maju 1818 r.) władze wojewódzkie wskazywały zlokalizować umiejscowione na brzegach Bzury "zawały", oraz nakazać właścicielom okolicznych gruntów oczyszczenie - tam gdzie można to było zrobić beż użycia specjalistycznego sprzętu - koryta rzeki szczegó... więcej»

Wpływ regulacji prawnych na rozwój ochrony wód (MAREK GROMIEC)
P rawo wodne w wielu państwach, będące podstawowym instrumentem polityki państwa w gospodarce wodnej, spełnia również szereg funkcji w dziedzinie ochrony wód przed zanieczyszczeniami, a w wielu przypadkach również funkcję kreowania i wdrażania postępu techniczno-technologicznego oraz innowacyjnych rozwiązań, szczególnie w oczyszczaniu ścieków i przeróbce osadów ściekowych. Należy przypomnieć, że dopiero w połowie XVIII wieku w Europie zdano sobie sprawę ze skutków nie oczyszczania lub niewłaściwego oczyszczania ścieków i ich wpływów na zaopatrzenie ludności w wodę, które wywoływały wiele chorób i epidemii związanych z wodą. Powyższe spowodowało znaczy wzrost zainteresowania oczyszczaniem ścieków w wielu państwach, w których zaczęły pojawiać się różne metody ich oczyszczania. PIERWSZE PRAWO OCHRONY WÓD W XVIII w., pod względem rozwiązań instytucjonalnych i prawnych związanych z ochroną wód zaczęła przewodzić Anglia, gdzie już w 1865 r. została powołana Królewska Komisja ds. Zanieczyszczenia Rzek, następnie reaktywowana w 1874 r. W wyniku działalności tej komisji, w 1876 r., został wydany Akt Zapobiegania Zanieczyszczeniu Rzek, w którym niestety nie zaproponowano rozwiązań technicznych uniemożliwiających dalszą degradację wód. Dlatego, w 1898 r., powołano Królewską Komisję ds. Unieszkodliwiania Ścieków Komunalnych, która w 1908 r. nie tylko zarekomendowała test BZT5 (5-dobowego Biologicznego Zapotrzebowania Tlenu) do praktycznego stosowania, ale również w 1912 r. przyjęła znane standardy jakości odpływu ścieków (30 : 20 + pełna nitryfikacja). Wprowadzenie w życie powyższych standardów wymagało zastosowania nowych rozwiązań technologicznych dla oczyszczania ścieków w Anglii i w różnych państwach, w tym w USA. Pewnym przełomem było odkrycie w Anglii jednej z głównych metod biologicznego oczyszczania ścieków - metody osadu czynnego co było ściśle związane z połączeniem nauki i praktyki. Początkowo metoda osadu czynnego, z różnym... więcej»

INFORMACJE - NOWOŚCI
Europejskie morskie wiatraki w 2018 roku.W 2018 r. w Europie zainstalowano 409 nowych morskich turbin wiatrowych o mocy 2,65 GW. Jak wynika z najnowszego raportu branżowej organizacji Wind Europe, oznacza to 18-procentowy wzrost mocy zainstalowanej na naszym kontynencie. Jednakże nowych mocy było o prawie 16% mniej niż w rekordowym dotychczas 2017 r. Całkowita zainstalowana moc morskich wiatraków w Europie wynosi 18,5 GW, co stanowi około 10% całkowitej zainstalowanej mocy energetyki wiatrowej w Europie - reszta mocy pochodzi z elektrowni wiatrowych zlokalizowanych na lądzie. W sumie w 11 państwach pracują 4543 turbiny na 105 farmach. Około 44% mocy jest zainstalowana w farmach brytyjskich, 34% w niemieckich, 7% w duńskich, 6,4% w belgijskich i 6% w holenderskich... więcej»

2019-4

zeszyt-5833-gospodarka-wodna-2019-4.html

 
W numerze m.in.:
Prof. dr inż. Jan Zieliński 1931-2019 (Marek Gromiec)
Z głębokim żalem przyjąłem wiadomość, że w dniu 8 lutego 2019 r., w wieku 88 lat, zmarł prof. dr inż. Jan Zieliński - wybitny hydrotechnik i nestor gospodarki wodnej. Urodził się 2 stycznia 1931 r. w Krześlinie, w rodzinie nauczycielskiej, w której ojciec Kazimierz był kierownikiem szkoły i nauczycielem, a matka Michalina nauczycielką w szkole powszechnej w Mokobodach, powiat Siedlce. Rodzice, w latach 1939-1944 prowadzili działalność konspiracyjną, oboje należeli do AK, a ojciec, major, ps. Bezmian był komendantem Ośrodka III "Osika" Mokobody obwodu ZWZ - AK "Sowa" Siedlce. Po wojnie, matka przeniosła się do szkoły w Siedlcach, a ojciec pracował w spółdzielczości w Warszawie. Po zdaniu matury matematyczno-fizycznej w Liceum im. Żółkiewskiego w Siedlcach, od 1949 r., Janek wraz z całą rodziną zamieszkał w Warszawie i rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1953 r. na Wydziale Budownictwa Wodnego uzyskując dyplom inżyniera budownictwa wodnego. Tytuł magistra inżyniera wodnego uzyskał w 1955 r. Na studiach poznał swoją przyszłą żonę Marię Ozga (nieodżałowaną prof. dr hab. inż. Marię Ozga-Zielińską), z którą zawa... więcej»

Metoda oceny opłacalności stosowania liczników wody bezzwrotnej (JÓZEF OBER, JANUSZ KARWOT)
P rzedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w Rybniku świadczy usługi zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków na obszarze trzech gmin: Rybnik, Jejkowice i Gaszowice. Łącznie eksploatuje 1149,3 km sieci wodociągowej i 857,4 km sieci kanalizacyjnej. Woda dostarczana do klientów PWiK Sp. z o.o. w Rybniku pochodzi z trzech źródeł: w 76% jest czerpana z sieci magistralnej Górnośląskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów SA, w 17% z ujęcia Elektrowni Rybnik SA w Stodołach oraz w 7% z ujęcia będącego obecnie własnością PWiK, zlokalizowanego przy ul. Tęczowej w Rybniku, w przeszłości zaopatrującego w wodę bro- war rybnicki. Dostarczana woda pochodzi zatem zarówno z ujęć powierzchniowych GPW, jak i studni głębinowych, co w znacznym stopniu podnosi poziom bezpieczeństwa, gwarantując niezawodność dostaw. METODYKA BADAŃ WŁASNYCH Jako główną metodę badawczą przyjęto analizę szeregów czasowych na podstawie danych zbieranych w realnym obiekcie - Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Rybniku w latach 2013-2017. Szereg czasowy można zdefiniować jako: "szereg powstający w wyniku obserwacji mierzalnego zdarzenia w kolejnych momentach lub okresach" [Podgórski 2010] lub "ciąg uporządkowanych obserwacji dokonanych w różnych momentach na zmiennej charakteryzującej pewną jednostkę lub zbiorowość" [WWW1, Encyklopedia Zarządzania 2018]. Istotną cechą szeregu czasowego jest uporządkowanie obserwacji zgodnie z wartościami zmiennej czasowej, w odróżnieniu od ciągów obserwacji, które mogą być uporządkowane względem wielkości lub które nie są w ogóle uporządkowane. Analiza szeregów czasowych pozwala na analiz... więcej»

Zawartości miedzi, niklu i ołowiu w profilu podłużnym wód Jeziora Licheńskiego (KRZYSZTOF BERLEĆ, ADAM TRACZYKOWSKI, KATARZYNA BUDZIŃSKA, BOŻENA SZEJNIUK, MAGDALENA MICHALSKA, RAFAŁ PASELA)
C oraz częściej - obok zanieczyszczeń wód powierzchniowych związkami biogennymi, powodującymi eutrofizację - dużym problemem staje się obecność w wodzie substancji niepożąda- nych o charakterze mikrozanieczyszczeń takich jak: metale ciężkie, WWA, zanieczyszczenia ropopochodne czy pestycydy. Związki te są szczególnie niebezpieczne ze względu na to, że już przy bardzo niskich stężeniach mogą wywoływać efekty szkodliwe w stosunku do człowieka jak i środowiska. Ponadto mają one zdolność do kumulowania się w organizmach ludzi i zwierząt, co dodatkowo potęguje ich toksyczność [2]. Dlatego też monitoring emisji tych substancji, a także ich obiegu w ekosystemach naturalnych po- winien stać się priorytetem dla służb oraz instytucji zajmujących się ochroną środowiska. Skład chemiczny wód warunkują: lokalizacja zbiornika lub cieku wodnego, procesy naturalne zachodzące w środowisku wodnym oraz dopływ zanieczyszczeń obcego pochodzenia [3]. Jednym z wyznaczników nasilenia antropopresji są metale ciężkie odprowadzane do wód powierzchniowych ze ściekami przemysłowymi i komunalnymi oraz zmywane z pól i łąk, gdzie dostają się jako domieszki nawozów i środków ochrony roślin, z transportu oraz z emisji pyłowych trafiających do atmosfery [4]. Metale ciężkie powszechnie uznaje się za szczególnie szkodliwe dla środowiska przyrodniczego. Ich obecność jest notowana w wodzie, atmosferze oraz w glebie. Metale docierające do ekosystemów wodnych mają swe źródło w procesach geochemicznych: pochodzące z ośrodka skalnego, powstające w wyniku procesów geologicznych i hydrogeologicznych [6, 13]. Podwyższone stęże- nie mikroskładników (Au, Ag, Cu, Mn, Fe, Co, Ni, Zn, U, Cd, Cu, Pb) w wodach jest najczęściej związane ze strefami występowania określonych złóż lub lokalnych nagromadzeń minerałów zawie- rających dany pierwiastek. Obecność metali w wodach jest także wynikiem antropopresji (przemysł, komunikacja, oczyszczalnie ścieków, produkty ubocz- ne z kopalni metali) [1... więcej»

Zarządzanie zawodnieniami terenów górniczych w procesie napraw szkód górniczych (DARIUSZ IGNACY)
J ednym ze skutków oddziaływania podziemnej eksploatacji górniczej kopalin są przeobrażenia środowiska wodnego terenów górniczych. Można wyróżnić dwa zasadnicze rodzaje takich przeobrażeń górotworu i powierzchni: okresowe lub trwałe osuszenia oraz okresowe (sezonowe, powodziowe) lub trwałe zawodnienia. Okresowemu (wymuszonemu) odwadnianiu złóż kopalin towarzyszy okresowe osuszanie elementów środowiska. Przywróceniu naturalnych stosunków wodnych może towarzyszyć zasadnicza zmiana rodzaju przeobrażeń środowiska. Dotychczas osuszane elementy środowiska - górotwór i/lub powierzchnia mogą ulec zawodnieniu po przywróceniu naturalnych przepływów wód. Jeśli przewiduje się taką zmianę rodzaju przeobrażeń elementu środowiska, to określa się ją mianem zagrożenia zawodnieniem. W hydrologii to zagrożenie obejmuje powodzie oraz zawodnienia wodogruntowe. W treści tego artykułu przypisywanie zagrożenia zawodnieniem powierzchniom terenów górniczych jest związane z założe- niem przywrócenia w ich granicach swobodnych przepływów wód. W Programie Wodno-Środowiskowym Kraju, zatwierdzonym przez Radę Ministrów w 2010 r., niektóre z odcinków cieków po- wierzchniowych w terenach górniczych, w których przerwano związek hydrauliczny wód z ich odbiornikiem i/lub z wodami podziemnymi, zakwalifikowano jako silnie zmienione części wód. Ich stan oceniono jako zły, zaś ryzyko nieosiągnięcia celów środowiskowych - jako duże. W Programie zawarto dla nich derogacje czasowe wraz z uzasadnieniem: "brak jest dla nich możliwości technicznych ograniczenia wpływu tych oddziaływań, zaś występująca działalność człowieka związana jest ściśle z występowaniem bogactw naturalnych bądź przemysłowym charakterem obszaru". Ramy czasowe dopuszczenia wymuszonych przepływów wód w terenach górniczych określa artykuł 100 ustawy Prawo ochrony środowiska. Stanowi on w szczególności, że: "każdy, kto czasowo doprowadził do zmiany stosunków wodnych, jest obowiązany do podjęcia działań w celu ich przywróc... więcej»

FAKTY
Partnerstwo dla rozwoju żeglugi śródlądowej Bydgoszcz, 19 lutego 2019 r. Dobiega końca realizacja międzynarodowe- go projektu EMMA, którego efektem jest między innymi wspólne opracowanie przez samorząd województwa i władze Bydgoszczy Studium lokalizacyjnego platformy multimodalnej Bydgoszcz- -Solec Kujawski. Planowana jest kontynuacja tego przedsięwzięcia, polegająca na organizacji rejsów promujących korzyści płynące z rozwoju żeglugi śródlądowej. Celem projektu EMMA było zwiększenie świadomości o korzyściach, jakie niesie za sobą transport morski i śródlądowy. Warte 4,4 mln euro przedsięwzięcie jest współfinansowane w ramach transnarodowego programu Interreg Region Morza Bałtyckiego. Realizuje je 21 part- nerów z Finlandii, Szwecji, Niemiec, Litwy i Polski oraz 43 partnerów stowarzyszonych z 6 krajów. Projekt realizowały wspólnie władze Bydgoszczy Konferencja ISOK - BEZPIECZNE SPOŁECZEŃSTWO, ŚRODOWISKO, GOSPODARKA Warszawa, 25 lutego 2019 r. W konferencji inaugurującej wdrożenie Informatycznego Systemu Osłony Kraju - "ISOK - BEZPIECZNE SPOŁECZEŃSTWO, ŚRODOWISKO, GOSPODARKA" wzięli udział m.in.: Przemysław Daca - prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (PGW WP), Przemysław Ligenza - dyrektor naczelny Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowego Instytutu Badawczego (IMGW-PIB), Paweł Przygrodzki - kierownik Centrum Służby Prognoz Hydrologicznych IMGW-PIB, Waldemar Izdebski - Główny Geodeta Kraju, Witold Skomra - Rządowe Centrum Bezpieczeństwa (RCB), Andrzej Szostek - prezes GISPartner. Konferencję rozpoczął Przemysław Daca, prezes PGW WP, słowami: "Mamy to!". Po prawie 10 latach wytężonej pracy do użytku oddany został innowacyjny Informatyczny System Osło- ny Kraju (ISOK), którego celem jest zwiększenie bezpieczeństwa obywateli w odniesieniu do zagrożeń naturalnych. Przemysław Ligenza - dyrektor naczelny IMGW-PIB, podczas konfe- rencji przedstawił system ISOK. Wyjaśnił, w jaki sposób będzie można otrzymywać o... więcej»

2019-3

zeszyt-5802-gospodarka-wodna-2019-3.html

 
W numerze m.in.:
Działania dla zrównoważonego gospodarowania wodą i ograniczenia zagrożeń (MAREK GRÓBARCZYK)
Problem malejących zasobów wodnych stał się w ostatnich latach zagadnieniem o zasięgu ogólnoświatowym. Nasilenie się tego zjawiska związane jest zarówno z rosnącym zapotrzebowaniem na wodę ze strony powiększającej się populacji ludzkiej oraz rozwijającej się gospodarki, w tym rolnictwa i przemysłu, jak i ze zmianami klimatycznymi. Obecnie ponad 1/3 światowej populacji żyje w regionach, w których występuje niedobór wody. W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat problem niedoborów wody uległ znacznemu nasileniu również w Europie. W południowej i środkowej części kontynentu, w tym również na większości obszaru Polski, od lat 60. ubiegłego wieku wielkość opadów zmalała o kilkadziesiąt milimetrów. Tylko w latach 1976-2006 liczba obszarów i osób dotkniętych suszą w Europie wzrosła o prawie 20%. Zmiany klimatu oraz presja antropogeniczna powodują, że zasoby wodne będą ulegały dalszej degradacji. Obecnie w Europie tereny ubogie w wodę stanowią 1%, a zgodnie z prognozami do 2070 roku będą zajmować aż 35% obszarów tego kontynentu. Częstotliwość susz... więcej»

Przegląd i aktualizacja wstępnej oceny ryzyka powodziowego (AGNIESZKA ŚLIWA)
C harakterystyka zagrożenia powodziowego, określenie obszarów występowania ryzyka powodziowego, ocena jego rozmiaru oraz umiejętność zarządzania nim stanowią istotne elementy procesu zarządzania kryzysowego w naszym kraju. Powódź jako zagrożenie mogące spowodować wystąpienie sytuacji kryzysowej charakteryzuje się znacznym prawdopodobieństwem wystąpienia oraz dużymi skutkami dla bezpieczeństwa narodowego. Skuteczność działań podejmowanych w fazie reagowania na zagrożenie jest uzależniona od wielu czynników, w tym od dokładności wykonania oceny ryzyka zagrożenia w fazie przygotowania na jego wystąpienie. Opracowanie projektów strategicznych dokumentów planistycznych związanych z zarządzaniem ryzykiem powodziowym należy do ustawowych zadań Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Jednym z tych dokumentów jest wstępna ocena ryzyka powodziowego. ZAGROŻENIE POWODZIOWE A RYZYKO POWODZIOWE Występowanie zagrożenia powodziowego na danym terenie oznacza duże prawdopodobieństwo wystąpienia tam zjawiska powodzi, czyli zgodnie z definicją podaną w art. 16 pkt 43 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne "czasowego pokrycia przez wodę terenu, który w normalnych warunkach nie jest pokryty wodą, w szczególności wywołanego przez wezbrania wody w ciekach naturalnych, zbiornikach wodnych, kanałach oraz od strony morza, z wyłączeniem pokrycia przez wodę terenu wywołanego przez wezbranie wody w systemach kanalizacyjnych". Natomiast ryzyko powodziowe, zgodnie z art. 2 Dyrektywy 2007/60/WE w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim, oznacza kombinację prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi i prawdopodobieństwa wystąpienia związanych z powodzią potencjalnych negatywnych konsekwencji dla zdrowia ludzkiego, środowiska, dziedzictwa kulturowego i działalności gospodarczej. Zatem znaczące ryzyko powodziowe występuje na pewnym obszarze dopiero wtedy, gdy stwierdzone tam wysokie zagrożenie powodziowe wiąże się z dużym prawdopodobień... więcej»

Przemysław Daca Prezes Wód Polskich zachęca młodych do pracy w gospodarce wodnej
- Chcemy budować nowy system zarządzania zasobami wodnymi w Polsce - mówi Przemysław Daca. Prezes Wód Polskich przekonuje, że praca w sektorze gospodarki wodnej ma dużą przyszłość.Red: Zacznijmy od sukcesów oraz wyzwań przed jakimi stanęły Wody Polskie w pierwszym roku funkcjonowania. W jednym z wywiadów powiedział Pan, że był to najtrudniejszy rok w Pana karierze zawodowej. Dlaczego? Przemysław Daca, Prezes Wód Polskich: Pierwszego stycznia ubiegłego roku weszła w życie konieczna reforma scalająca gospodarkę wodną. Była to największa zmiana w tym sektorze na terenie Europy od kilkudziesięciu lat. Powstały Wody Polskie, które przejęły kompetencje byłych regionalnych zarządów gospodarki wodnej, wojewódzkich zarządów melioracji i urządzeń wodnych i częściowo powiatów. Wody Polskie przejęły również pracowników tych urzędów. Zupełnie nowy układ zarządzania został dostosowany do hydrograficznego podziału naszego kraju. Zmieniono system finansowania gospodarki wodnej. Wody Polskie jako państwowa osoba prawna mogą naliczać i pobierać opłaty za wiele sposobów korzystania z wód. Mogą również przeznaczać pieniądze na swoje statutowe cele. Zarządzanie gospodarką wodną w momencie tak dużej reformy nie jest łatwe. Wody Polskie są jednym z największych podmiotów państwowych w Polsce. Nic dziwnego, że towarzyszą temu różne emocje. Musimy jednak pamiętać, że do niedawna gospodarka wodna w Polsce była w zapaści. Jako państwo nie spełnialiśmy podstawowych wymogów wynikających z unijnej tzw. Ramowej Dyrektywy Wodnej. Byliśmy pod specjalną kuratelą Ko... więcej»

INFORMACJE - NOWOŚCI
Ponowne wykorzystanie ścieków.W Europie w rzeczywistości zużywa się jedynie 20% wody wykorzystywanej w sektorach korzystających z publicznego systemu zaopatrzenia w wodę. Pozostałe 80% wraca do środowiska, głównie jako oczyszczone ścieki. Niestety, zabetonowane i uszczelnione powierzchnie w miastach zazwyczaj kierują wodę z opadów atmosferycznych do sieci kanalizacyjnych, gdzie miesza się ona ze ściekami, co nie pozwala opadom przeniknąć do gleby i zasilić zasobów wód podziemnych. Spływający deszcz i ścieki często przechodzą przez oczyszczalnie ścieków przed ponownym wpłynięciem do rzek, zazwyczaj daleko od miast. Wprowadzenie pewnych zmian w miejskich systemach wodociągowych umożliwiłoby ponowne dostarczenie zarówno wody deszczowej, jak i mniej zanieczyszczonych ścieków do miejskich użytkowników wody.Miasta mogłyby również gromadzić wodę deszczową spływającą z dachu lub... więcej»

Światowy Dzień Wody 2019 (Wojciech Majewski)
Leaving no one be hind Tegoroczne hasło Światowego Dnia Wody, który obchodzimy 22 marca każdego roku, ma bardzo ogólne, ale jednocześnie bardzo istotne znaczenie. Leaving no one behind możemy rozumieć jako stwierdzenie, że pod względem zaopatrzenia w wodę i ochroną przed jej niszczącym działaniem, wszyscy ludzie na kuli ziemskiej nie powinni być pozostawieni sami sobie. Bardzo aktualne jest tu powszechnie znane stwierdzenie: Whoever you are, wherever you are, water is your human right. (Kimkolwiek jesteś, gdziekolwiek jesteś, woda jest twoim ludzkim prawem). Hasło to często pojawia się w formie: Water for society including all (woda dla społeczności włączając wszystkich). Światowy Dzień Wody (World Water Day) obchodzimy w tym roku już po raz 25. Minęło ćwierć wieku odkąd problem wody pojawił się jako niezwykle istotny dla ludzkości (1993 r.). W każdym roku ŚDW obchodzony był pod wybranym hasłem. Można było wtedy wyodrębnić pewien bardzo istotny problem gospodarki wodnej i zwrócić na niego szczególną uwagę. Z biegiem lat okazało się jednak, że problem wody na naszym globie, szczególnie wody słodkiej, staje się coraz bardziej złożony i dotyka coraz więcej aspektów naszego życia. Z drugiej strony okazuje się, że mamy coraz więcej czynników, które oddziałują na stan i gospodarowanie zasobami wód. Podstawowym problemem jaki okazał się istotny dla naszego rozwoju i życia na kuli ziemskiej jest zrównoważony rozwój. Może on być odniesiony do wielu dziedzin naszego życia, w tym jednak przede wszystkim w odniesieniu do zasobów wody słodkiej i ich środowiska wodnego. Pojęcie zrównoważony rozwój (sustainable development) zostało powszechnie przyjęte w 1992 r. na konferencji ONZ w Rio de Janeiro, która odbywała się pod hasłem środowisko i rozwój (Environment and Development). Rozważania te brały pod uwagę środowisko, aspekty społeczne i ekonomiczne, jak również dobro ogółu ludzi dziś i w przyszłości. Wszystkie kraje należące do Organiz... więcej»

2019-2

zeszyt-5768-gospodarka-wodna-2019-2.html

 
W numerze m.in.:
Wspomnienie pośmiertne
13 września 2018 r. zmarł dr hab. inż. Adam Bolt, prof. nadzw. Politechniki Gdańskiej. Adam Bolt urodził się 17 lutego 1944 r. w Rzeszowie. W 1962 r. ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. B. Chrobrego w Sopocie. W tym samym roku rozpoczął studia wyższe na ówczesnym Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Gdańskiej. W 1968 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera budownictwa wodnego w specjalności budownictwo morskie. Od 1968 r. pracował jako nauczyciel akademicki, prowadząc zajęcia dydaktyczne na studiach inżynierskich, magisterskich i doktoranckich, realizując wraz z zespołem naukowo-badawczym różnorodne prace. O Jego ciągłym rozwoju naukowym i aktywności zawodowej świadczą kolejno uzyskane stopnie naukowe: - doktora nauk technicznych w 1976 r. za pracę doktorską Stateczność pojedynczych fundamentów blokowych, - doktora habilitowanego... więcej»

KRONIKA HYDRO 2018 Gdańsk, 15-17 października 2018 r. (Wojciech Majewski)
W Gdańsku, w siedzibie Amberexpo, odbyła się coroczna międzynarodowa konferencja poświęcona szeroko pojętej energetyce wodnej, budowie oraz eksploatacji zapór wodnych, jak również wielu problemom związanym z tą działalnością. Organizatorem konferencji było międzynarodowe czasopismo Hydropower & Dams. W konferencji wzięło udział ok. 900 uczestników z 76 krajów reprezentujących wszystkie kontynenty. Towarzyszyła jej techniczna wystawa, w której uczestniczyło 160 wystawców. Konferencja objęła 36 sesji dotyczących różnej problematyki, prowadzonych równolegle; łącznie przedstawiono 214 referatów. Wystawa Techniczna (Exhibition) była jednym z istotniejszych elementów HYDRO 2018 i trwała przez 3 dni. Podstawowym celem były spotkania biznesowe między delegatami na konferencję i przedstawicielami przemysłowych organizacji, którzy pokazywali swoje produkty i usługi. Wystawcami byli konsultanci, kontraktorzy, wytwórcy oraz profesjonalne organizacje. Plenarna sesja otwarcia konferencji odbyła się w poniedziałek 15 października rano. Otwarcia dokonała Alison Bartle, dyrektor międzynarodowej organizacji Aqua- -Media, wydawcy Hydropower & Dams. W swoim wyst... więcej»

Główni architekci polskiej polityki wodnej i morskiej II RzeczypospoliteJ (MARIAN MAREK DROZDOWSKI)
J ako uczniowi i biografowi Eugeniusza Kwiatkowskiego, proszę wybaczyć eksponowanie podstawowej tezy mojego wykładu: "gospodarka wodna od narodzin naszej Niepodległości w 1918 r. do dnia dzisiejszego należy do najbardziej zaniedbanych dziedzin naszej gospodarki narodowej". Skutki tych zaniedbań boleśnie odczuwał nasz naród w lipcu i sierpniu 1934 r. w czasie wielkiej powodzi, która objęła województwa: krakowskie, lwowskie, kieleckie, gdy woda zalała 200 tys. ha ziem uprawnych. Po wojnie mieliśmy kilka dramatycznych powodzi, a w tym roku suszę, która w sposób istotny dała się we znaki polskim rolnikom, polskim konsumentom, budżetowi państwa i samorządom lokalnym. Przypomnijmy elementarne fakty : 1) W 1918 r. - w świetle badań dr. Józefa Orczyka - areał gruntów zmeliorowanych stanowił 2,6% obszaru Polski i 4% użytków rolnych (ok. 1 mln ha). W tej dziedzinie istniało olbrzymie zróżnicowanie dzielnicowe: w byłym zaborze pruskim zmeliorowanych było 16% ziemi, w byłym zaborze austriackim 1,2%, w byłym Królestwie Polskim 0,9% i na ziemiach wschodnich 0,4%. Generalnie rzecz traktując w 1918 r. melioracja obejmowała tylko 1% kraju, a powinna według ówczesnych szacunków obejmować ok. 8%. W latach 1919-1932 podlegała ona Ministerstwu Robót Publicznych, a od 1933 r. Ministerstwu Rolnictwa i Reform Rolnych. Na Polesiu 1) Referat wygłoszony w Ministerstwie Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej 10 grudnia 2018 r. na posiedzeniu Państwowej Rady Gospodarki Wodnej. melioracją, ze względów wojskowych, kierowało Ministerstwo Komunikacji2). W 1919 r. Ministerstwo Robót Publicznych przejęło w swój zarząd wszystkie środki transportu śródlądowego znajdujące się na Wiśle, dopuszczając w 1921 r., w przewozach przedsiębiorstwa prywatne. W tym roku ukończono odbudowę Kanału Królewskiego, a w 1922 r. Kanału Augustowskiego i podjęto prace rekonstrukcyjne nad zupełnie zniszczonym Kanałem Ogińskiego; zakończono je w 1926 r. Transport ... więcej»

System hydrologiczny - niezawodność, ryzyko i bezpieczeństwo Przykład obliczeniowy (BOGDAN OZGA-ZIELIŃSKI)
O bliczenia wykonano na przykładzie zlewni Soły zamkniętej stacją wodowskazową Żywiec (rys. 1). Wybór zlewni Soły do przekroju Żywiec został podyktowany z jednej strony dostępną informacją hydrologiczną o przepływach maksymalnych zaobserwowanych w przekroju Żywiec, z drugiej zaś wcześniejszymi badaniami prowadzonymi dla tej zlewni przez autora niniejszego artykułu. Soła jest prawobrzeżnym, karpackim dopływem Wisły. Zlewnia, zamknięta przekrojem Żywiec o powierzchni A = 785 km2, jest położona w fliszowej części Karpat Zachodnich. Obejmuje trzy jednostki fizycznogeograficzne: Beskid Żywiecki, Beskid Śląski i Beskid Makowski. Zlewnia jest zbudowana z utworów fliszowych - piaskowców magurskich, których grube ławice są poprzedzielane warstwami łupków. Sieć rzeczna jest stosunkowo gęsta. Warunki odpływu ze zlewni są ściśle związane z jej hipsometrią. Najwyższym punktem zlewni jest Pilsko (1557 m n.p.m.), a najniższym Żywiec (342 m n.p.m.); średnia wysokość zlewni wynosi 683 m n.p.m. Zlewnia Soły do przekroju zamykającego Żywiec ma charakter leśno- -rolniczy, jest w niewielkim stopniu zurbanizowana. Lasy zajmują 55% powierzchni zlewni, pozostałą część pokrywają grunty orne i łąki. Obszary zurbanizowane zajmują ok. 1% powierzchni zlewni. Do obliczeń wykorzystano ciągi przepływów maksymalnych pory zimowej i pory letniej o liczebności t = 57 lat z okresu obserwacyjnego 1956-2012. Dokonano weryfikacji obu ciągów pod kątem możliwości wystąpienia w nich niejednorodności genetycznej i statystycznej. Analizę niejednorodności wykonano zgodnie z procedurą podaną przez Ozga-Zielińskiego [1999], wykorzystaną w zasadach obliczania przepływów maksymalnych o określonym prawdopodobieństwie przewyższenia [Zasady …, 2001; Guidelines …, 2005]. Zarówno ciąg przepływów maksymalnych pory zimowej, jak i pory letniej zostały zidentyfikowane jako ciągi aprioryczne genetyczne jednorodne oraz jednorodne statystycznie. Obliczenie... więcej»

Przegląd doświadczeń związanych z rozbiórką zapór wodnych na świecie oraz z usuwaniem i utylizacją osadów zgromadzonych w czaszach likwidowanych zbiorników zaporowych Artykuł dyskusyjny Część II (TOMASZ MIKOŁAJCZYK, PRZEMYSŁAW NAWROCKI)
PROBLEM SEDYMENTÓW ZGROMADZONYCH W CZASZACH LIKWIDOWANYCH ZBIORNIKÓW ZAPOROWYCH I ICH WPŁYWU NA EKOSYSTEM RZECZNY Największym problemem towarzyszącym procesowi rozbiórki zapór są zgromadzone w czaszach zbiorników zaporowych sedymenty i ich los w trakcie i po rozbiórce zapory [Kondolf 1997, Shuman 1995, TCGRDHF 1997, Stroud 2012]. Należy jednak pamiętać, że sedymenty są integralną częścią geoekosystemu (rzecznego oraz morskiego) i gdyby nie zapora, zostałyby przemieszczone wzdłuż kontinuum rzecznego, gdzie pełniłyby istotne dla geoekosystemu funkcje [Rathburn i Wohl 2002]. Ilość i jakość osadów jest czynnikiem determinującym sposób rozbiórki zapory, a w skrajnych sytuacjach czynnikiem decydującym nawet o tym czy daną zaporę można rozebrać, czy też nie [Stroud 2012, Evans 2015]. Gromadzone przez dziesię... więcej»

2019-1

zeszyt-5741-gospodarka-wodna-2019-1.html

 
W numerze m.in.:
Ocena stateczności zapory ziemnej suchego zbiornika przeciwpowodziowego Roztoki Bystrzyckie w trakcie przejścia fali powodziowej (ANDRZEJ BATOG, MICHAŁ PACHNICZ, ADRIAN RÓŻAŃSKI, MACIEJ SOBÓTKA, DAMIAN STEFANIUK, GRZEGORZ CHUDY, TOMASZ WRÓBLEWSKI)
S iły grawitacji, i te związane z przepływem wody przez ośrodek gruntowy, mogą powodować niestabilność naturalnych stoków oraz sztucznie wytworzonych skarp [3]. Niestabilność podłoża oraz masywu gruntowego objawia się najczęściej poprzez wytworzenie się uprzywilejowanej powierzchni poślizgu, po której przemieszcza się tzw. bryła odłamu - blok gruntu znajdujący się ponad powierzchnią poślizgu. Dlatego też zagadnienie stateczności skarp i zboczy jest jednym z podstawowych problemów w mechanice gruntów i skał. Ocena stateczności sprowadza się najczęściej do wyznaczenia wskaźnika stateczności FOS (ang. Factor of Safety), wyrażającego stosunek sumy oddziaływań stabilizujących - utrzymujących budowlę lub bryłę klina odłamu w stanie równowagi do sumy oddziaływań destabilizujących, tj. powodujących utratę stanu równowagi. Do określenia wartości FOS można korzystać z metod analitycznych (np. metody Felleniusa, Janbu, Bishopa itp.) lub numerycznych (metoda elementów skończonych, metoda objętości skończonych itp.) w połączeniu np. z techniką redukcji wytrzymałości. Ze względu na swoją prostotę metody analityczne są wciąż powszechnie wykorzystywane, a co za tym idzie, brak konieczności ponoszenia dużych nakładów czasowych i finansowych do przeprowadzenia obliczeń. Określenie wartości wskaźnika stateczności wymaga jednak poczynienia pewnych założeń upraszczających, dotyczących m.in. mechanizmu utraty stateczności czy też warunków filtracji. Z tego względu wspomniane metody analityczne nadają się do zastosowania w stosunkowo prostych zagadnieniach. W bardziej złożonych sytuacjach (np. skomplikowana geometria skarpy, obciążenia zmienne w czasie czy też zmienne warunki gruntowo-wodne) zasadne jest określanie wartości FOS z wykorzystaniem metod numerycznych. O przewadze tej grupy metod stanowi m.in. brak konieczności zakładania sposobu zniszczenia oraz przeprowadzania optymalizacji geometrii powierzchni poślizgu, w celu wyznaczenia minimalnej wartości FOS.... więcej»

Rok Odry i co dalej? (Ewa Owczarek-Nowak)
W połowie 2017 r. samorząd województwa dolnośląskiego wystąpił z bardzo ciekawą inicjatywą. Pomysł polegał na tym, aby sejmiki wszystkich województw położonych nad Odrą ogłosiły rok 2018 Rokiem Rzeki Odry. Osobą, która jako pierwsza zaczęła mówić o samorządowym roku rzeki Odry, jest dr Ewa Rzewuska - radna sejmiku dolnośląskiego, a przy tym osoba, która Odrze i jakości jej wód poświęciła ogromną część swojego bogatego życia zawodowego. Idea samorządowego roku Odry spotkała się z dużym zainteresowaniem. Rok 2017 był bardzo dobrym momentem na rozpoczęcie dyskusji o gospodarczym wykorzystaniu rzek w możliwie szerokim gronie. Tematów było (i nadal jest) sporo: powoli konkretyzujące się plany dotyczące Odry, ratyfikacja porozumienia AGN, pierwsze dokumenty strategiczne dotyczące modernizacji Odrzańskiej Drogi Wodnej, sukcesywnie pojawiające się pytania i wątpliwości czy różne opinie o roli, jaką rzeka powinna wypełniać w życiu społeczności nadrzecznych, regionu i kraju. Obchody Roku Odry stały się znakomitą okazją do tego rodzaju rozmów. Pierwszym województwem, które ogłosiło rok 2018 rokiem rzeki Odry, było województwo dolnośląskie (uchwała Sejmiku Województwa Dolnośląskiego nr XL/1283/17 z dnia 26 października 2017 r.), następnie województwo śląskie (uchwała Sejmiku Województwa Śląskiego nr V/46/2/2017 z dnia 20 listopada 2017 r.) i lubuskie (stanowisko Sejmiku Województwa Lubuskiego z dnia 20 listopada 2018 r.). Sejmik Województwa Zachodniopomorskiego ustanowił rok ... więcej»

Międzynarodowa Konferencja Experimental and Representative Basins (ERB) Darmstadt, 11-14 września 2018 r. (Janusz Siwek, Joanna Pociask-Karteczka)
17. konferencja Euromediterranean Network of Experimental and Representative Basins (ERB) w Darmstadt (Niemcy) była poświęcona innowacyjnym metodom monitorowania i modelowania procesów hydrologicznych w małych zlewniach. Warto nadmienić, iż ERB powołano w 1986 r. aby promować współpracę naukową, wymianę informacji, ujednolicenie metod gromadzenia i przetwarzania danych w ramach badań prowadzonych w małych z... więcej»

Przebieg zjawisk lodowych na rzece Łebie w aspekcie zmian klimatycznych w latach 1951-2010 (JAN TADEUSZ ŁUKASZEWICZ, KAMIL JAWGIEL)
Z jawiska lodowe, wpływając na zmianę reżimu hydrologicznego poprzez modyfikację przepływu rzecznego oraz zmianę prędkości płynięcia wód w korycie rzecznym, mają także wpływ na funkcjonowanie systemu fluwialnego i ekosystemu wodnego zlewni. Przy ekstremalnych zlodzeniach i wystąpieniu stałej pokrywy lodowej mogą w znaczący sposób wpływać na funkcjonowanie różnego rodzaju organizmów, zaburzając ich cykle życiowe [1]. Szeroki zakres oddziaływania zjawisk lodowych na reżim rzeczny oraz ich wpływ na organizmy żywe stał się tematem wielu prac badawczych. Badania te prowadzili m.in. Wokroj [46], Gołek [11, 12], Braniecki i Biegała [3], Majewski [31-33], Grześ [15-17], Pawłowski [38, 39] i Sobota [40]. Mimo wielu prac badawczych zjawiska lodowe nadal są nie do końca poznanym indykatorem zmian klimatycznych [30]. Wydaje się, że zaprezentowane w artykule wyniki badań częstości występowania oraz przebiegu i zmienności zjawisk lodowych na Łebie w latach 1951-2010 są interesujące zarówno pod względem podznawczym, jak i przydatne w praktyce. OBSZAR BADAŃ I MATERIAŁY ŹRÓDŁOWE Według podziału fizycznogeograficznego Polski [18] zlewnia Łeby znajduje się na obszarze dwóch makroregionów: Pojezierza Południowobałtyckiego (górny bieg rzeki) i Pobrzeża Południowobałtyckiego (środkowy i dolny bieg rzeki) (rys. 1). Łeba jest zaliczana do małych rzek. Jej długość wynosi 117 km, a powierzchnia zlewni 1801,2 km2 [8]. Źródła rzeki znajdują się na Pojezierzu Kaszubskim, na wysokości 170 m n.p.m. na południe od wsi Borzestowo, w powiecie kartuskim. W swoim górnym biegu rzeka Rys. 1. Rozmieszczenie stacji wodowskazowych i meteorologicznych na obszarze badań GOSPOD 25 ARKA WODNA 1/2019 HYDRAULIKA, HYDROLOGIA, HYDROGEOLOGIA przepływa przez liczne jeziora: Długie, Wielkie, Reskowskie, Sianowskie [8, 26]. Uchodzi do Morza Bałtyckiego, przepływając przez jezioro Łebsko. W badaniach wykorzystano dane dobowe z trzech stacji wodowskazowych, zlokalizowanych na Łebie: ... więcej»

Już wiemy, gdzie grożą nam powodzie
Sukcesem zakończyły się prace dotyczące aktualnego stanu obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi w Polsce. Zidentyfikowano rzeki stwarzające największe zagrożenie, czyli kwalifikujące się do wykonania map zagrożenia powodziowego. Oznacza to, że Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie opublikowało aktualizację Wstępnej Oceny Ryzyka Powodziowego... więcej»

Redakcja:
ul. Ratuszowa 11, pok. 718
03-450 Warszawa
tel.: (0 22) 619 20 15
e-mail: gospodarkawodna@sigma-not.pl
www: http://gospodarkawodna.net/

Artykuły naukowe zamieszczane w czasopiśmie są recenzowane.

Procedura recenzowania
Formularz recenzji
Zasady etyki w publikacjach
Reviewing procedure
Review form
Ethics and publication malpractice statement

Czasopisma Wydawnictwa SIGMA-NOT można zaprenumerować w jednym z następujących wariantów: 

· Prenumerata roczna, półroczna i kwartalna czasopism w wersji papierowej,

· Prenumerata roczna w wersji PLUS (wersja papierowa i dostęp do Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl w ramach zaprenumerowanego tytułu),

· Prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych),

· Prenumerata ciągła w wersji PLUS – z 10% rabatem na każdy zaprenumerowany tytuł uzyskiwanym po podpisaniu umowy z Wydawnictwem SIGMA-NOT, przedłużanej automatycznie z roku na rok aż do momentu złożenia rezygnacji,

· Prenumerata zagraniczna – wysyłka czasopisma za granicę za dopłatą 100% do ceny prenumeraty krajowej.

 

Cennik prenumeraty 30 tytułów Wydawnictwa SIGMA-NOT (2015 rok)

 

Prenumeratę można zamówić bezpośrednio w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT:

telefonicznie: (22) 840 30 86 lub 840 35 89 lub faksem: (22) 891 13 74, 840 35 89, 840 59 49

mailem: prenumerata@sigma-not.pl lub na stronie: www.sigma-not.pl

listownie: Zakład Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o., ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa

oraz dokonując wpłaty na konto Wydawnictwa SIGMA-NOT Sp. z o.o.:
ul. Ratuszowa 11, 00-950 Warszawa, skr. poczt. 1004,
nr konta 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577

 

Ogólne warunki prenumeraty czasopism fachowych Wydawnictwa SIGMA-NOT

 

Prenumeratorzy, którzy mają wykupioną prenumeratę u innego kolportera, mogą dokupić dostęp do Portalu w cenie 90 zł (netto) na rok, po przedstawieniu dowodu wpłaty na prenumeratę. Należy go przesłać do Zakładu Kolportażu wraz z zamówieniem na dostęp do Portalu Informacji Technicznej: mailem: kolportaz@sigma-not.pl lub faksem 22 891 13 74 

 

Informacja

Jeżeli zamawiana prenumerata, obejmuje numery na przełomie roku 2015/2016, to otrzymają Państwo dwie faktury. Jedna faktura na numery z 2015 roku, natomiast druga na numery z 2016 roku wg cennika na 2015 rok.

Formularze zamówienia na prenumeratę czasopism Wydawnictwa SIGMA-NOT dostępne są  na stronach poszczególnych tytułów, a formularz zbiorczy (umożliwiający zaprenumerowanie od razu kilku tytułów) – po kliknięciu w pole poniżej. 

·  FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA WYDAWNICTWA SIGMA-NOT

 

Prenumerata ciągła

Ta oferta, wprowadzona została z myślą o Państwa wygodzie, to tak zwana Prenumerata ciągła w wersji PLUS. Państwo zamawiacie nasze czasopisma tylko raz, a prenumerata przedłużana jest przez nas automatycznie z roku na rok, aż do momentu złożenia przez Państwa rezygnacji. Korzystając z tej oferty, nie musicie Państwo pamiętać pod koniec każdego roku o odnowieniu prenumeraty na rok następny, a ponadto Wydawnictwo SIGMA-NOT udzieli Państwu 10% bonifikaty na prenumerowane tytuły oraz na dostęp do Portalu Informacji Technicznej.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA Prenumeraty Ciągłej (plik .pdf)

 

Po jego wydrukowaniu, wypełnieniu i podpisaniu prosimy o przesłanie umowy (w dwóch egzemplarzach), do Zakładu Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT, ul. Ku Wiśle 7, 00-707 Warszawa.

 

Czasopisma innych wydawców można zaprenumerować w Zakładzie Kolportażu Wydawnictwa SIGMA-NOT w wariantach

· prenumerata roczna w wersji papierowej,

· prenumerata ulgowa – z rabatem wg cennika (przysługuje osobom fizycznym, należącym do stowarzyszeń naukowo-technicznych oraz studentom i uczniom szkół zawodowych.

· FORMULARZ ZAMÓWIENIA - CZASOPISMA INNYCH WYDAWCÓW

Wydawnictwo SIGMA-NOT proponuje Państwu usługi w zakresie publikacji reklam, ogłoszeń lub artykułów sponsorowanych na łamach wszystkich wydawanych przez siebie czasopism. Nie ograniczamy jednak naszych usług do jedynie papierowej formy. Oferujemy Państwu również możliwość emisji na naszym Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl oraz stronach redakcyjnych poszczególnych tytułów. Służymy pomocą edytorską przy tworzeniu materiałów promocyjnych.

Pozostajemy do Państwa dyspozycji i chętnie odpowiemy na wszystkie pytania.

KONTAKT:

Dział Reklamy i Marketingu
ul. Ratuszowa 11
00-950 Warszawa skr. poczt. 1004
tel./faks: 22 827 43 65 
e-mail: reklama@sigma-not.pl

Pliki do pobrania:

Druk zamówienia wraz z warunkami zamieszczania reklam.

Cennik ogłoszeń i reklam kolorowych oraz czarno-białych w czasopismach Wydawnictwa

Cennik e-reklam na stronach Portalu Informacji Technicznej

Warunki techniczne umieszczania e-reklamy na stronach Portalu Informacji Technicznej

Wydawnictwo SIGMA-NOT, należące do Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych - Naczelnej Organizacji Technicznej, to największy polski wydawca prasy fachowej o ukierunkowaniu technicznym. Jako zorganizowana oficyna działa od 1949 r., a najstarszy wydawany tytuł - „Przegląd Techniczny” - liczy sobie 150 lat.

W portfolio Wydawnictwa SIGMA-NOT znajdują się obecnie 32 unikalne tytuły prasy fachowej. Czasopisma te działają na wielu płaszczyznach i są skierowane do wszystkich zainteresowanych tematami naukowo-technicznymi zarówno zawodowo, jak i czysto hobbystycznie, poszerzając ich kulturę techniczną. Czyta je miesięcznie ponad 200 tys. osób, które mogą w nich odnaleźć interesujące ich artykuły o nowinkach technicznych, najświeższych osiągnięciach naukowych, popularnych problemach w danej dziedzinie, a także analizy rynku, komentarze do bieżących wydarzeń gospodarczych oraz relacje z imprez i konferencji naukowo-technicznych.

Ofertę Wydawnictwa poszerzają publikacje książkowe; obecnie w sprzedaży jest pozycja książkowa „22 zadania służby BHP – standardy działania” autorstwa Lesława Zielińskiego oraz "ADR, REACH, CLP Niebezpieczne Chemikalia Poradnik" Bolesława Hancyka.

Poza czasopismami i książkami, nieprzerwanie od 1952 r. SIGMA-NOT wydaje również „Terminarz Technika” – wygodny kalendarz, zawierający - poza kalendarium - podstawowe informacje techniczne, świetnie znany już trzem pokoleniom polskich inżynierów.

Wszystkie artykuły opublikowane w czasopismach SIGMA-NOT począwszy od 2004 roku dostępne są także w wersji elektronicznej na Portalu Informacji Technicznej www.sigma-not.pl, który przeglądają Państwo w tej chwili. Każdy artykuł można kupić poprzez sms, e-płatności, lub posługując się tradycyjnym przelewem, a także w ramach dostępu do „Wirtualnej Czytelni”. Prenumeratorzy czasopism w wersji PLUS mogą korzystać za pośrednictwem „Wirtualnej Czytelni” z bazy artykułów zaprenumerowanego tytułu bez ograniczeń.

Wydawnictwo SIGMA-NOT ma w swoich strukturach Drukarnię oraz Zakład Kolportażu, które świadczą także usługi klientom zewnętrznym.

Zapraszamy do lektury i współpracy!

Wydawnictwo Czasopism i Książek Technicznych SIGMA-NOT Sp. z o.o.
ul. Ratuszowa 11 tel.: 22 818 09 18, 22 818 98 32
00-950 Warszawa, skr. poczt. 1004 e-mail: sekretariat@sigma-not.pl

Kontakt w sprawie zakupów internetowych - Wojciech Bargiel, e-mail: wojciech.bargiel@sigma-not.pl, tel. 601318457, sigmanot@gmail.com

NIP: 524-030-35-01
Numer KRS: 0000069968
REGON: 001408973
Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy XIII Wydział Gospodarczy
Numer konta bankowego: Bank PKO BP 86 1020 1042 0000 8102 0010 2582
Numer konta bankowego dla prenumeraty: Bank PKO BP 24 1020 1026 0000 1002 0250 0577